Βιώσαμε και βιώνουμε μια κτηνωδία που δεν την χωράει ο ανθρώπινος νους. Τα αίτια είναι πολλά. Ο καθένας έχει τα δικά του πιστεύω, και κάνει τις δικές του εικασίες για το πώς και γιατί. Στις πλείστες περιπτώσεις, με βάσει το τι ακούει και βλέπει απο τα ΜΜΕ, που και αυτά προσπαθούν να δώσουν μια εμπεριστατωμένη εικόνα των γεγονότων. Όχι πάντα με επιτυχία.
Ξεκάθαρα έχουμε να κάνουμε με έναν κατα συρροή δολοφόνο, με τα χαρακτηριστικά του να μήν διαφέρουν απο εκείνων σε εκατοντάδες μελέτες που έγιναν στα χρονικά σε διάφορες παρόμοιες η μή υποθέσεις. Η δολοφονία τριών η/και περισσότερων ανθρώπων, με βάση την επιστήμη της εγκληματολογίας, χαρακτηρίζεται ως κατα συρροή και ο εκάστοτε εγκληματίας/δράστης χαρακτηρίζεται ως κατα συρροή δολοφόνος.
Στην περίπτωση του <<ΟΡΕΣΤΗ>>, ομολόγησε τις δολοφονίες και με υποδείξεις του οι αρμόδιες αρχές κατάφεραν να εντοπίσουν 4 απο τα 7 θύματα του. Αυτό τον καθιστά ως τον πρώτο κατα συρροή δολοφόνο στην Κύπρο. Και δεν είναι ντροπή να το πούμε, και δεν είναι σκοπός να το διαφημίσουμε, εξυψώνοντας του το εγώ. Είναι ένα γεγονος και πρέπει να ληφθεί σοβαρά απο όλους μας υπόψη, επειδή και εμείς είμαστε μέρος της κοινωνίας, για να προλάβουμε τυχόν άλλα παρόμοια περιστατικά.
Η βουβή πτυχή του <<ΟΡΕΣΤΗ>>
Ο <<ΟΡΕΣΤΗΣ>> ήταν ένας απο εμάς. Κανένας δεν φανταζόταν και κανένας δεν μπορεί κατηγορήσει όλους όσους προσπαθούν εδώ και μέρες να εξιχνιάσουν την υπόθεση. Αυτό που πρέπει να προβληματίσει είναι η, εκάστοτε, απραξία και η συμπεριφορές αδιαφορίας που βιώνει η κοινωνία, σε μερικές περιπτώσεις, απο άτομα που υπηρετούν τους θεσμούς και εναπόκειτε σε αυτούς να βοηθήσουν στα κοινωνικά ζητήματα που καθημερινά ξεπροβάλλουν στο παρασκήνιο. Δεν είναι όλοι τους το ίδιο και δεν πρέπει να περιθωριοποιούμε όλους όσους απαρτίζουν το δημόσιο τομέα. Είναι όμως καθήκον μας να παρουσιάζουμε όλα αυτά που μπορεί να βοηθήσουν στην αντιμετώπιση και εξάληψη των προβλημάτων αυτών.
Ο <<ΟΡΕΣΤΗΣ>> εκμεταλλεύτηκε αυτή την απάθεια, γνωρίζοντας ότι υπάρχει η περιθωριοπόιηση σε άτομα που πασχίζουν για ένα καλύτερο μέλλον σε μια, κατα τα άλλα, ‘’εξυγχρωνισμένη’’ χώρα με αμερόληπτες αρχές και εμπαθείς θεσμικές υπηρεσίες.
Οι κοινωνικοπαθητικές/ψυχοπαθητικές τάσεις του τον οδήγησαν σε αυτά τα φρικτά εγκλήματα, δρώντας με απαξίωση για τους θεσμούς, πλήρη αδιαφορία για τις ανθρώπινες ζωές και μια δίψα για ικανοποίηση μέσω του ηδονιστικού του χαρακτήρα. Έδρασε βουβά. Γνώριζε καλά και οργάνωνε κάθε του κίνηση για να είναι καλυμμένος. Δεν ήταν το αξίωμα του που τον ώθησε στις πράξεις αυτές. Το αξίωμα του τον ‘’βοήθησε’’, όπως και εκατοντάδες άλλους συναδέλφους του, να εμπλουτίσει τις γνώσεις του, να αναπτύξει πρακτικές που πολλοί θα ζύλευαν. Κανένας δεν μπορεί να κατηγορήσει το αξίωμα του και τι του πρόσφερε. Έκρυβε καλά τον δεύτερο του εαυτό και δεν τον άφηνε να βγεί προς τα έξω. Γι’αυτό και στον περίγυρο των κατα συρροή δολοφόνων δεν περνάει απο το μυαλό τους ότι έχουν να κάνουν με έναν άνθρωπο με αντικοινωνική διαταραχή της προσωπικότητας. Υπάρχουν όμως περιπτώσεις που κάποια σημάδια προδίδουν αυτές τις συμπεριφορές, χωρίς πάντοτε να μιλάμε για έναν πιθανό κατα συρροή δολοφόνο. Για το λόγο αυτό όλοι, ανεξαρτήτως, πρέπει να δρούμε άμεσα μιλώντας στους αρμόδιους φορείς αν νιώσουμε οτι κάποια άτομα που γνωρίζουμε παρουσιάζουν χαρακτηριστικά αντικοινωνικής συμπεριφοράς.
Η βουβή πτυχή του <<ΟΡΕΣΤΗ>>, όπως τάραξε τα νερά στην Κυπριακή και Διεθνή κοινωνία, πρέπει να ταρακουνήσει όλους μας. Πρέπει να αντιμετωπιστεί με πλήρη σοβαρότητα και ευθιξία απο όλους όσους έχουν εμπλακεί στην υπόθεση και έμειναν άπρακτοι εξ αρχής.
Κίνητρα;
Εικασίες περι κινήτρων πολλές. Κανένας δεν μπορεί να πει με ακρίβεια όμως το γιατί. Μόνο ο ίδιος ο δράστης. Τα κίνητρα, όπως μπορούν να προσδιορίστούν απο την επιστήμη της εγκληματολογίας και την επιστήμη της ψυχολογίας, είναι α) οικονομικά, β) αίσθημα υπεροχής/εξουσίας, γ) ηδονιστικές τάσεις η/και εκπλήρωση μιας αποστολής.
Στην περίπτωση του <<ΟΡΕΣΤΗ>>, ο στραγγαλισμός ήταν το modus operandi (τρόπος λειτουργίας) του, όπως αποκάλυψε ο ίδιος. Παράλληλα με τον στραγγαλισμό ήταν και η σεξουαλική ικανοποίηση που τον ωθούσε στην επιβολή βίας που τον έκανε, ίσως, να νίωθει υπέρτερος του θύματος του.
Αν λάβουμε και αυτά υπόψην, μπορούμε να υποθέσουμε ότι το κύριο του κίνητρο ήταν η επιβολή εξουσίας με τις ηδονιστικές τάσεις του να τον καταβάλουν και να επέρχεται ο στραγγαλισμός.
Μεταμέλεια;
Κανένας δεν μπορεί να γνωρίζει εάν ο <<ΟΡΕΣΤΗΣ>> θα μετανοήσει ποτέ για τις πράξεις του. Ούτε και ο ίδιος. Η λιγομίλητη, σχεδόν βουβή, του στάση στο δικαστήριο, μπορεί να προδώσει πως δύσκολα θα μετανίωσει για τις πράξεις του. Σύμφωνα μάλιστα με αρκετούς εμπειρογνώμονες στο τομέα της εγκληματολογίας και αρκετούς ψυχολόγους, το μοτίβο της απάθειας και έλλειψης τύψεων, δείχνει ότι η μεταμέλεια ΔΕΝ είναι στα σχέδια τους.
Και τώρα τι;
Παρά τον συγκλονισμό της κοινής γνώμης και την απαίτηση για παραδειγματική τιμωρία, ο οφθαλμός αντί οφθαλμού, δεν θα μας βγάλει πουθενά. Ο συγκεκριμένος δράστης εν λόγω δράστης πρέπει να τιμωρηθεί με βάσει το ποινικό δίκαιο και να μελετηθεί περαιτέρω απο ειδικούς στο είδος, ώστε να είμαστε έτοιμοι και σε θέση να προλάβουμε έναν δεύτερο Ορέστη. Η κοινωνία γρήγορα θα ξεχάσει, όμως οι 7 αθώες ψυχές δεν πρέπει να ξεχαστούν, και είναι χρέος των κυβερνώντων, αλλά και της κοινωνίας, να αντιμετωπίσει όλα αυτά που συνέβησαν και άργησαν να συμβούν, σαν παράδειγμα προς αποφυγή.
