Σύμφωνα με τους ίδιους κύκλους η προειδοποίηση του τούρκου προέδρου στο άρθρο του στους Νew Υork Τimes, ότι «οι μονομερείς ενέργειες των ΗΠΑ κατά της Τουρκίας, δύνανται να υπονομεύουν τα αμερικανικά συμφέροντα και την ασφάλειά τους», παραπέμπει ίσως και στις επικείμενες έρευνες της αμερικανικής Exxon Mobil στην κυπριακή ΑΟΖ.
Καθόλου τυχαία, κατά τους ίδιους κύκλους, ήταν και η αναφορά του Ερντογάν στη τουρκική εισβολή του '74, η οποία κατά τον ισχυρισμό του, έγινε παρά τις αντιρρήσεις της Ουάσινγκτον, γεγονός που αποδεικνύει, κατά τα λεγόμενα του, ότι η Τουρκία φροντίζει από μόνη της τις υποθέσεις της, εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες αρνούνται να ακούσουν.
Σημειώνεται, πως εδώ και μήνες η Λευκωσία, έχει πάρει διαβεβαιώσεις από την Ουάσιγκτον, τόσο έμμεσα όσο και άμεσα, ότι η Αγκυρα δεν θα επιχειρήσει να παρενοχλήσει ή να εμποδίσει τις προγραμματισμένες για τον Οκτώβριο έρευνες του αμερικανικού κολοσσού, οσο και αν δυσφορεί τόσο με αυτές, όσο και με τις τριμερείς συνεργασίες Αθηνών και Λευκωσίας με Ισραήλ και Αιγυπτο, με την επιφύλαξη πάντα ότι ο Ταγίπ Ερντογάν ήταν και παραμένει απρόβλεπτος, πόσο μάλλον τώρα που βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο.
Σε αναζήτηση νέων συμμάχων
Ο Τούρκος Πρόεδρος βρίσκεται, όπως προειδοποίησε την Ουάσιγκτον, σε αναζήτηση νέων συμμάχων. Από τις πρώτες του κινήσεις, ωστόσο, δεν είναι ακόμα βέβαιος προς τα πού θα στραφεί. Αν θα καταφύγει και πάλι στον Ρώσο Πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν, ο οποίος προφανώς και τρίβει τα χέρια του με την κορύφωση της ενδο-ΝΑΤΟϊκής κρίσης, ή αν θα επιχειρήσει ένα ακόμα άνοιγμα με την Ευρωπαϊκή Ενωση, καθώς όπως εκτιμάται μία απόφαση σε σχέση με την προώθηση της Τελωνειακής Ενωσης της Τουρκίας, θα μπορούσε, έστω και υπό προϋποθέσεις, να δώσει το φιλί της ζωής στη νοσούσα τουρκική οικονομία. Υπό αυτήν την έννοια, το ραντεβού του Σεπτεμβρίου μεταξύ του Τούρκου Προέδρου και της Αγκελα Μερκελ, θα είναι καθοριστικής σημασίας για τα επόμενα βήματα του Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος γνωρίζει πως θα πρέπει να δώσει σοβαρά ανταλλάγματα, πέραν του μεταναστευτικού.
Ρωσία ή Ευρωπαϊκή Ενωση, και στη μια και στην άλλη περίπτωση ο Ερντογάν είναι αναγκασμένος στην ουσία να συμβιβαστεί με ακόμα μία ασύμμετρη σχέση, πιο ετεροβαρή ακόμα και από αυτήν που, όπως αναφέρει στο άρθρο στους Times της Νέας Υόρκης, προσπαθεί να του επιβάλει ο Ντοναλντ Τραμπ.
Επιπρόσθετα γνωρίζει καλά πως στη περίπτωση της Ευρωπαϊκής Ενωσης, πέραν της Γερμανίας έχουν και άλλοι λόγο στην αναβάθμιση της Τελωνιακής Ενωσης της Τουρκίας. Χώρες όπως η Αυστρία που ζητούν τον τερματισμό της ενταξιακής της διαδικασίας, αλλά και η Κύπρος που διασυνδέει το ζήτημα με την εκπλήρωση των κυπρογενών υποχρεώσεων της Τουρκίας.
Υπό αυτή τη σκοπιά, η αμερικανοτουρκική κρίση, θα μπορούσε να τροχιοδρομήσει κάποιες θετικές εξελίξεις στο Κυπριακό. Ωστόσο, η προϊστορία έχει αποδείξει πως σε περιόδους κρίσεων η Τουρκία του Ερντογάν εκδηλώνει μια επιθετική παρά θετική εξωστρέφεια.
Δεδομένου, λοιπόν, ότι στις επόμενες των εβδομάδων, με την ολοκλήρωση της αποστολής Λουτ και τις επαφές που θα έχει ο ίδιος στην Νέα Υόρκη, με τον Πρόεδρο Αναστασιάδη και τον Μουσταφά Ακιντζί, ο Γενικός Γραμματέας θα πρέπει να αποφασίσει αν θα βάλει και πάλι στις ράγες τη διαδικασία στο Κυπριακό, η κατάσταση στην οποία θα βρίσκεται ο Ερντογάν και οι όποιες επιλογές του θα είναι καθοριστικής σημασίας.
