11 Αυγούστου και ο 24χρονος τότε, Τάσος Ισαάκ, αφήνει την τελευταία του πνοή στη νεκρή ζώνη στη Δερύνεια, όπου εγκλωβίστηκε στην προσπάθειά του να γλυτώσει από το μένος των Γκρίζων Λύκων άλλο Ελληνοκύπριο διαδηλωτή.
Εποικοι και Τουρκοκύπριοι με ξύλα και ρόπαλα, με πέτρες και ότι άλλο είχαν, τον χτυπούν λυσσαλέα μέχρι θανάτου. 22 χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την άνανδρη δολοφονία του. 22 χρόνια μετά, κανείς δεν έχει πληρώσει για το έγκλημα. Κανείς, παρά το γεγονός ότι αναγνωρίστηκαν οι δολοφόνοι του και εκδόθηκαν εναντίον τους διεθνή εντάλματα σύλληψης.
Στην κηδεία του, τρεις ημέρες μετά, μια λαοθάλασσα κόσμου δηλώνει βροντερό παρών. Βουβό το κλάμα, μα εκκωφαντική η οργή.
Οργή για τη δολοφονία, οργή για τον βάναυσο τρόπο που σκότωσαν ξανά, για το αγέννητο παιδί του που δεν θα γνώριζε ποτέ πατέρα, οργή για τις δεκαετίες της κατοχής.
Ο Αύγουστος του 1996 ήταν μήνας αθανασίας, όχι μόνο για τον Τάσο Ισαάκ. Μετά την κηδεία του στις 14 Αυγούστου, εκατοντάδες άνθρωποι πορεύονται προς το οδόφραγμα της Δερύνειας για κατάθεση στεφάνων στον τόπο του μαρτυρίου του Ισαάκ. Τότε, ο νεαρός Σολωμός Σολωμού ξεφεύγει από τον κλοιό της ειρηνευτικής δύναμης, και αψηφώντας τους πάνοπλους κατακτητές σκαρφαλώνει στον ιστό, να κατεβάσει το παράνομο σύμβολο του ψευδοκράτους. Οι Τούρκοι ανοίγουν πυρ και τον σκοτώνουν.
Και οι δικοί του δολοφόνοι κυκλοφορούν ελεύθεροι αφού 22 χρόνια μετά, κανένας δεν πλήρωσε.
Εκδόθηκαν εντάλματα σύλληψης εναντίον πέντε ατόμων, μεταξύ των οποίων και του τότε λεγόμενου Υπουργού Γεωργίας του Ψευδοκράτους, Κενάν Ακίν, ωστόσο παραμένουν μέχρι σήμερα ατιμώρητοι. Το 2008 το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έκρινε ένοχη την Τουρκία για τη δολοφονία των Σολωμού και Ισαάκ.
Δεν προχώρησε, όμως, σε κανένα βήμα συμμόρφωσης ούτε σε οποιαδήποτε έρευνα για να εντοπιστούν οι δολοφόνοι.
