Μάνες, κόρες, αδερφές, γιοι, εγγόνια, συγγενείς των Κύπριων και Ελλαδιτών αγνοουμένων του μαύρου καλοκαιριού του 1974, με αναμμένα κεριά στα χέρια και τις φωτογραφίες των αγαπημένων τους προσώπων, απαίτησαν με σιωπηρή, μονόωρη διαμαρτυρία στο οδόφραγμα του Λήδρα Πάλλας, τη διακρίβωση της τύχης των αγνοούμενων συγγενών τους.
Η σεμνή εκδήλωση, που διοργανώθηκε από την Παγκύπρια και Πανελλήνια Οργάνωση Συγγενών Αγνοουμένων, αρχισε με τη μεταφορά φλόγας από τον Τύμβο της Μακεδονίτισσας στο Λήδρα Πάλλας, από τους δρομείς του Σωματείου Περικλής Δημητρίου.
Όπως ανέφερε η Πρόεδρος της Πανελλήνιας Επιτροπής Συγγενών Αγνοουμένων, Μαρία Καλπουρτζη η σιωπή τους είναι πολύ πιο δυνατή και πιο ηχηρή από κραυγή και πως 44 χρόνια είναι πολλά για να μπορέσεις να περιμένεις. Συμπλήρωσε πως ο χρόνος είναι αρνητικός για αυτούς και πως η θέληση, η επιμονή και το πείσμα μας δεν θα τελειώσει ποτέ. Απαιτούν, συμπλήρωσε, μια λύση.
Αντιπροσωπείες των Οργανώσεων, επέδωσαν ψήφισμα προς τον Γ.Γ των Ηνωμένων Εθνών. Ο Πρόεδρος της Παγκύπριας Οργάνωσης Συγγενών Ανγοουμένων, ανέφερε πως κάνουν μια νέα έκκληση στον Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, να ανανεώσει τις προσπάθειές του έτσι ώστε όλα τα εμπλεκόμενα μέρη να συνεργαστούν ειλικρινά με την Διερευνητική Επιτροπή για τους Αγνοουμένους για να έχουν αποτελέσματα.
Με βουρκωμένα μάτια και τρεμάμενα χέρια, χωρίς λόγια αλλά με δύναμη ψυχής, διατράνωσαν την αποφασιστικότητά τους να συνεχίσουν τον αγώνα τους μέχρι την διακρίβωση της τύχης και του τελευταίου αγνοουμένου.
