Είκοσι τέσσερα χρόνια έχουν περάσει από την άναδρη δολοφονία του 37χρονου αγωνιστή της ελευθερίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, Θεόφιλου Γεωργιάδη.
Ήταν 20 Μαρτίου του 1994, όταν ο γνήσιος πατριώτης άφηνε την τελευταία του πνοή έξω από το σπίτι του στην Αγλαντζιά, μετά από πυροβολισμούς που δέχθηκε από πράκτορες των τούρκικων μυστικών υπηρεσιών.
Ήταν η πρώτη δολοφονική δράση της ΤΜΤ εντός της Κυπριακής δημοκρατίας μετά το 1974.
Σαν να μην πέρασε μια μέρα. Οικογένεια, φίλοι, εκτιμητές του πλούσιου αγώνα του, ήταν όλοι εκεί στον ιερό ναό Αποστόλου Ανδρέα στην Αγλαντζιά για το ετήσιο 24ο μνημόσυνο του.
Ο Θεόφιλος Γεωργιάδης αφιέρωσε τη ζωή του στον αγώνα για απελευθέρωση της πολυαγαπημένης του πατρίδας, για ανεύρεση των αγνοουμένων, ενώ πρωτοστάτησε στους αγώνες για διεθνοποίηση του κουρδικού αγώνα.
Αποφοίτησε το 1975 από το παγκυπριο γυμνάσιο και κατατάχθηκε στην εθνική φρουρά . Υπηρέτησε στην 32η μοίρα καταδρομών ως έφεδρος ανθυπολοχαγός και γνώριζε το τίμημα της συμμετοχής του στον αγώνα. Δεν δείλιασε όμως.
Ο Πρόεδρος της Βουλής σε ομιλία του είπε «Πρόκειται για έναν ήρωα ο οποίος δόθηκε ολοκληρωτικά σε έναν αληθινό και ανιδιοτελή υπηρετώντας την ιδεολογία και τα πιστεύω του. Γνήσιος πατριώτης, αλλά και διεθνιστής, αγωνιζόταν με όλο το είναι του και μέχρι εσχάτων για την ελευθερία των λαών του κόσμου.»
Του μνημοσύνου ακολούθησε άφιξη της φλόγας από τα φυλακισμένα μνήματα από καταδρομείς, αλλά και τρισάγιο και κατάθεση στεφάνων στην προτομή του ήρωα στον προαύλιο χώρο της οικίας του. Εκεί όπου θυσιάστηκε
Ο άνθρωπος σκλαβωμένος πεθαίνει καθημερινά, ήταν τα λόγια του πατέρα του Θεόφιλου Γεωργιάδη σκορπώντας ρίγη συγκίνησης.
«Ο άνθρωπος αμα πεθαίνει, πεθαίνει μια φορά . Εμείς όμως σκλαβωμένοι πεθαίνουμε κάθε μέρα να έχετε υπόψη σας ότι κάθε μέρα πεθαίνουμε εξαιτίας της σκλαβιάς μας.» είπε ο πατέρας του Γεωργιάδη.
Η τελετή ολοκληρώθηκε με τον εθνικό ύμνο.
