Εσύ κρεμόσουν στον ιστό, γι' αυτού του κόσμου το σωστό κι ενώ εγώ εγώ είχα παγώσει…
Πέρασαν κιόλας 21 χρόνια από τότε… Η τηλεόραση δείχνει ζωντανά τον Σολωμό Σολωμού να τρέχει προς την αθανασία και εμείς να παγώνουμε μπροστά στην τηλεόραση.
Τα γεγονότα γνωστά σε όλους μας, ήταν η μέρα που ο απανταχού Ελληνισμός κήδευε τον ήρωα μας Τάσο Ισαάκ που είχε δολοφονηθεί άνανδρα τρείς μέρες πριν από τους Τούρκους στο οδόφραγμα της Δερύνειας. Τελειώνοντας από την κηδεία, αντιπροσωπεία των μοτοσικλετιστών πορεύεται προς το οδόφραγμα της Δερύνειας με σκοπό να καταθέσει στεφάνι στο τόπο θυσίας του ήρωα. Η κατάσταση ξεφεύγει… μια φωνή στο πλήθος ακούγεται να ψελλίζει «Έλα να ρίξουμε τις σημαίες τους ρε». Κανείς δεν πιστεύει πως ο Σολάκης το έλεγε στα αλήθεια… Το κατάλαβαν όταν τον είδαν να φεύγει τρέχοντας προς το φυλάκιο των Τούρκων…. Οι Οηεδες προσπαθούν να τον σταματήσουν, αλλά η επιθυμία του για ελευθερία τον κάνει ασυγκράτητο. Τους ξεφεύγει – ανεβαίνει στον ιστό έχοντας στο στόμα του τον τελευταίο του τσιγάρο, το όνειρο του να κατεβάσει την Τουρκική σημαία από την κατεχόμενη γη μας παίρνει σάρκα και οστά. Η επιθυμία του όμως δεν πραγματοποιήθηκε καθώς οι Τούρκοι με βροχή πυροβολισμών τον δολοφονούν...
Ο δολοφόνοι γνωστοί. Ένας από αυτούς που πυροβόλησε τον Σολωμό Σολωμού ήταν ο Κενάν Ακίν πρώην Υπουργός Γεωργίας του ψευδοκράτους που ακόμη αποτελεί μέρος της πολιτικής ζωής των κατεχομένων. Στο τουρκικό φυλάκιο εκείνη την μέρα βρισκόταν και ο τότε κατοχικός ηγετης Ραούφ Ντεκτάς ο οποίος συντόνιζε τις ενέργειες του κατοχικού στρατού.
Ο Σολωμός Σολωμού είναι ο τελευταίος χρονικά Έλληνας ήρωας μας. Δολοφονήθηκε 22 χρόνια μετά την αποφράδα μέρα του δεύτερου Αττίλα. Αποτελεί σύμβολο ελευθερίας καθώς έσπασε τα συρματοπλέγματα της σκλαβιάς προσπαθώντας να κατεβάσει από την κατεχόμενη γη μας την σημαία του εισβολέα…
Μα θα `ρθει κάποτε η στιγμή, του χάρτη να χαθεί η ρωγμή ό, τι ονειρεύτηκες θα γίνει κάποια μέρα..
