Συνέντευξη Ντοκουμέντο από τον άνθρωπο που έθαψε με τα ίδια του τα χέρια τους 31 νεκρούς του Nοσοκομείου Aθαλάσσας, τα oστά των οποίων αναζητούνται τις μέρες με την εκσκαφή στην περιοχή του Νοσκομείου.
Τις συγκλονιστικές λεπτομέρειες της ντροπιαστικής ιστορίας των 31 Ασθενών του Νοσοκομείου Αθαλάσσας, οι οποίοι στις 20 Ιουλίου 1974 υπήρξαν θύματα των βομβαρδισμών της τουρκικής αεροπορίας, εξιστορεί στον ΑΝΤ1 ο συνταξιούχος σήμερα νοσηλευτικός λειτουργός Κύπρος Δημοσθένους.
Την επόμενη μέρα του βομβαρδισμού, δηλαδή την 21η Ιουλίου, ο κ. Δημοσθένους, μαζί με άλλους δυο συναδέλφους του και με την βοήθεια κάποιων ασθενών, λόγω της δυσοσμίας έθαψαν τα διαμελισμένα σώματα των 28 ελληνοκύπριων και τριών τουρκοκύπριων ασθενών σε κρατήρα που άνοιξε βόμβα 500 λιβρών.
«Τα βάζαμε μέσα σε πατανίες και τους βάζαμε εκεί τους σωρούς. Μετρήσαμε κάπου 31 άτομα οι οποίοι ήταν κομματιασμένοι.» ανέφερε.
«Αποφασίσαμε να τον θάψουμε και είπαμε με τον Καλλονά τον μακαρίτη να τους βάλουμε μέσα στον κρατήρα που άνοιξε έξω από το πέντε. Και πήγε στα Λατσιά και έφερε άνθρωπο με εκσκαφέα και έβαλε χώματα που πάνω με τον κρατήρα και τους σκεπάσαμε εκεί.»
Σύμφωνα με τον κ. Δημοσθένους δεν πραγματοποιήθηκε καμία θρησκευτική τελετή και μετά τα γεγονότα του μαύρου καλοκαιριού του 1974, ο ίδιος φύτεψε στην περιοχή του ομαδικού τάφου κυπαρίσσια σε σχήμα σταυρού. Επίσης φρόντισε να ενημερώσει τις αρμόδιες αρχές για την ύπαρξη του και για τα ονόματα των θυμάτων.
«Κανένας δεν ενδιαφέρθηκε. Φαντάσου όταν η Αστυνομία ήρθε και έφερε μου την λίστα και μου έδειξε τα ονόματα τους είπα αυτήν την λίστα εγώ την έκανα και όταν τέλειωσε ο πόλεμος την πήρα στο Γραφείο για να ειδοποιηθούν οι συγγενείς.»
Τα χρόνια που πέρασαν ο συνταξιούχος σήμερα ανώτερος νοσηλευτικός λειτουργός και άλλοι συνάδελφοι του ενημέρωσαν πολλές φορές για την ύπαρξη του τάφου. Το ίδιο έπραξαν και πριν από την ανέγερση στην περιοχή του νεκροτομείο που έγινε στο πλαίσιο των εργασιών κατασκευής του νέου Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας.
Όπως είπε ο κος Δημοσθένους «Ήταν οικογένεια μου τούτα τα πλάσματα. παραπάνω από την οικογένεια μου γιατί παραπάνω ζούσαμε μαζί τους παρά με τους συγγενείς μας. Λυπηθήκαμε όχι τώρα, αλλά τα χρόνια που πέρασαν. Όμως δεν ήταν από το χέρι μας να κάνουμε κάτι. Η πολιτεία έπρεπε και δεν έκανε κάτι. Και όταν κτιζόταν το νοσοκομείο αναφέραμε ότι υπήρχε τούτη η κατάσταση και όφειλαν πριν κτίσουν νεκροτομεία να κάνουν τούτη την έρευνα που προσπαθούν να κάνουν τώρα με τεράστια έξοδα.»
Η συγκεκριμένη πτυχή της Κυπριακής Τραγωδίας, παράδειγμα αναλγησίας και αδιαφορίας, αναμένεται να κλείσει, μετά τον εντοπισμό την περασμένη Πέμπτη των πρώτων οστών των θυμάτων και την αναμενόμενη έγκριση από το Υπουργικό Συμβούλιο της διενέργειας εκταφής.
