Με συγκίνηση, δέος και υπερηφάνεια, συγγενείς, φίλοι, συμπολεμιστές και πολιτεία απηύθυναν το ύστατο χαίρε σε ακόμη έναν ήρωα της Μιας Μηλιάς ο οποίος έπεσε μαχόμενος κατά την τουρκική εισβολή.
Πρόκειται για τον 31χρονο τότε, Αιμίλιο Ευδοκίου, σύζυγο και πατέρα δύο παιδιών. Την 20 Ιουλίου του 1974, ημέρα έναρξης της τουρκικής εισβολής, ο Ευδοκίου κατετάγη ως έφεδρος στο ηρωικό 305 Τάγμα Πεζικού στο Δάλι, του οποίου ηγείτο ο ήρωας Ταγματάρχης Τάσος Μάρκου.
14 Αυγούστου 1974, ημέρα έναρξης της δεύτερης φάσης της τουρκικής εισβολής, ο Αιμίλιος και ένας συμπολεμιστής του, θα κατευθύνονταν προς το Καϊμακλί.
Όπως αναφέρει ο αδελφός του «Εκεί που οι Τούρκοι ξεχώρισαν τον αδελφό μου τον Αιμίλιο και τον ανιψιότεχνο μου τον Γιώργο που φορούσαν ακόμη παντελόνια του στρατού και ήταν η μαρτυρία ότι πολέμησαν τους Τούρκους.»
Έπειτα οι Τούρκοι τους οδήγησαν προς την γενέτειρα του Αιμίλιου Μια Μηλιά, μέσα στον ποταμό. Μαρτυρία ανέφερε ότι εκεί είχαν ακουστεί πυροβολισμοί.
Τα οστά του Αιμίλιου εντόπισε η Διερευνητική Επιτροπή Αγνοουμένων σε ομαδικό τάφο κοντά στον εν λόγω ποταμό και προχώρησε στην διαδικασία ταυτοποίησης με την μέθοδο DNA. Η κηδεία του τελέστηκε από τον ιερό Ναό Αγίου Αρτεμίου και Αγίων Πάντων στη περιοχή Ιδαλίου και η ταφή των λειψάνων έγινε στον Τύμβο Μακεδονίτισσας.
Το ύστατο χαίρε με τον προσήκοντα φόρο τιμής, απηύθυναν συγγενείς, φίλοι, συμπολεμιστές και πολιτεία, και στον ήρωα Σάββα Στυλιανού.
Ο Κύπρος Δημητρίου ανιψιός του ήρωα ανέφερε «Έναν εικοσάχρονο λεβέντη, πιστό στα ιδανικά της οικογένειάς του, δεν λιποτάχτησε, υπερασπίστηκε μαζί με άλλους λεβέντες το χώμα του τόπου του, την μάνα, την αδερφή, την οικογένειά του.»
Ο Στυλιανού, κατετάγη στον πρώτο λόχο του 286 Μηχανοκίνητου Τάγματος Πεζικού δίνοντας σκληρές, ηρωικές και άνισες μάχες.
Τον δεκαπενταύγουστο του 1974, τα παλικάρια του 286, άρχισαν να οπισθοχωρούν από την περιοχή Αγίου Ερμολάου λόγω της τουρκικής αριθμητικής υπεροχής.
Τότε ήταν που ο Σάββας, και κάποιοι από τους συμπολεμιστές του, αποφάσισαν να κατευθυνθούν προς την περιοχή Σκυλλούρας-Κοντεμμένου. Δύο συμπολεμιστές του που έμειναν πίσω λόγω σοβαρών τραυμάτων, ήταν η τελευταία φορά που είδαν τον Στυλιανού και τους υπόλοιπους, που αν και έπειτα ακολούθησαν την ίδια διαδρομή, δεν αντάμωσαν ποτέ.
Τα οστά του Σάββα Στυλιανού εντοπίστηκαν πρόσφατα στην περιοχή Σκυλλούρας και έτυχαν ταυτοποίησης με την μέθοδο DNA και η κηδεία του τελέσθη από τον ιερό ναό Αγίας Βαρβάρας στο Καιμακλί.
Στιγμές συγκίνησης, θαυμασμού, υπερηφάνειας, αλλά και θλίψης, επικράτησαν και στον Ιερό Ναό Τιμίου Σταυρού στα Πάνω Πολεμίδια στη Λεμεσό . Εκεί, που συγγενείς, φίλοι και συμπολεμιστές αποχαιρέτησαν με τις αρμόζουσες τιμές τον ήρωα από την Γύψου Αμμοχώστου, Νεόφυτο Νεοφύτου.
«Οι αγώνες που έδωσαν οι προγόνοι μας για την ελευθερία και ανεξαρτησία του νησιού μας δεν σε άφηναν ανεπηρέαστο και ασυγκίνητο, γι’ αυτό κι όταν η πατρίδα σε χρειάστηκε, με ζήλο έτρεξες στο κάλεσμά της.»
33 ετών ήταν τότε ο Νεόφυτος, ο οποίος κατετάγη ως έφεδρος στον δεύτερο Λόχο του 399 Τάγματος Πεζικού, στο Μπογάζι Αμμοχώστου.
Η τελευταία φορά που θεάθηκε ήταν στις είκοσι δύο Ιουλίου. Τότε, ο Ανθυπολοχαγός του δευτέρου λόχου, διέταξε τους άντρες του να οπισθοχωρήσουν από την ʼσπρη Μούττη, και τότε χάθηκαν τα ίχνη του Νεόφυτου.
Η εκταφή των οστών του πεσόντα έγινε το 2014, από ομαδικό τάφο στην περιοχή Μπογαζίου Κερύνειας, και η ταυτοποίηση με ανθρωπολογικές εξετάσεις και την μέθοδο DNA.
