Σε σταυρόλεξο για δυνατούς λύτες εξελίσσεται πλέον η διαπραγμάτευση με τους δανειστές, ενώ τα χρονικά περιθώρια στενεύουν και πάλι επικίνδυνα.
Μετά την εμπλοκή στα δημοσιονομικά, προέκυψε νέο αδιέξοδο και στο θέμα των εργασιακών.
Η Εύη Αχτσιόγλου με τον Ευκλείδη Τσακαλώτο και οι εκπρόσωποι των δανειστών έβαλαν χθες για πρώτη φορά στη ζυγαριά της διαπραγμάτευσης τις συλλογικές συμβάσεις και τις ομαδικές απολύσεις.
Η ελληνική πλευρά θέλει διακαώς την «ολική» όπως λέει επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων, δηλαδή να υπερισχύουν από τις επιχειρησιακές συμβάσεις και να εφαρμόζονται σε όλες τις επιχειρήσεις.
Το κουαρτέτο, και κυρίως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο επιμένει στην αύξηση του ορίου των ομαδικών απολύσεων από το 5 στο 10 τοις εκατό, και στην κατάργηση της προέγκρισης τους από το Υπουργείο Εργασίας. Στην ουσία θέλουν περισσότερες και πιο εύκολες ομαδικές απολύσεις.
Παρότι χθες δεν υπήρξε καμία σύγκλιση, οι πληροφορίες λένε πως οι δύο πλευρές δεν σκοπεύουν να τα «σπάσουν» για τα εργασιακά, εάν διαφανεί ότι μπορεί να υπάρξει συμφωνία στο δημοσιονομικό και στο πως και πότε θα πέσει ψαλίδι στις συντάξεις.
Αυτό σημαίνει πως υπάρχει έδαφος για αμοιβαίες υποχωρήσεις. Το Υπουργείο Εργασίας δεν αποκλείεται να δεχθεί έναν διαφορετικό μηχανισμό ελέγχου των ομαδικών απολύσεων, αλλά δεν συζητά επ ουδενί αύξηση του ορίου των ομαδικών απολύσεων στο 10 τοις εκατό.
Το κουαρτέτο από την πλευρά του φέρεται να είναι διατεθειμένο να συμφωνήσει, όχι όμως με άμεση εφαρμογή, στο να ισχύει μια κλαδική σύμβαση στο σύνολο των επιχειρήσεων ενός κλάδου εφόσον υπογράφεται από την πλειοψηφία των εργοδοτών.
Ωστόσο οι δανειστές όλα δείχνουν πως θα επιμείνουν μέχρι τέλος στο να είναι οι επιχειρησιακές συμβάσεις υπέρτερες των κλαδικών. Στην πράξη αυτό σημαίνει πως αν συντρέχουν ταυτόχρονα μία επιχειρησιακή σύμβαση και μία κλαδική θα εφαρμόζεται η επιχειρησιακή, ακόμη και αν η κλαδική έχει πιο ευνοϊκούς όρους για τους εργαζόμενους, όπως δηλαδή έχει θεσμοθετηθεί από το δεύτερο Μνημόνιο.
