Σε γραπτή δήλωση, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Νίκος Αναστασιάδης αφού χαρακτηρίζει την 29η Οκτωβρίου ως ημέρα θύμησης, τιμής και ευθύνης, σημειώνει ότι το ανθρωπιστικό θέμα των αγνοουμένων αποτελεί ένα από τα πιο οδυνηρά κεφάλαια στην Ιστορία της Κύπρου, προσθέτοντας πως η επίλυση του αποτελεί για όλους ύψιστη προτεραιότητα.
Ως Κυβέρνηση, αναφέρει, θα συνεχίσoυμε να στηρίζουμε με όλους τους τρόπους, το έργο της Διερευνητικής Επιτροπής Αγνοουμένων, αφού ο χρόνος παραμένει ο χειρότερος εχθρός στις προσπάθειες διερεύνησης και εξακρίβωσης της τύχης των αγνοουμένων, αλλά και για τους συγγενείς τους:
"Την ίδια στιγμή, θέλω να ξεκαθαρίσω ότι το πρόβλημα των αγνοουμένων δεν μπορεί να επιλυθεί χωρίς την ουσιαστική και αποτελεσματική συνεργασία της Τουρκίας. Επαναλαμβάνω ότι, για να προχωρήσει το πρόγραμμα διερεύνησης και εκταφών, πρέπει η Τουρκία να συμβάλει ενεργά στο έργο της ΔΕΑ και να της παράσχει την αναγκαία συνδρομή για την επίτευξη αποτελεσμάτων, όπως ο εντοπισμός μαζικών χώρων ταφής μέσω της εξασφάλισης πληροφοριών και στοιχείων από τα αρχεία του τουρκικού στρατού, αλλά και πληροφορίες που αφορούν τις σκόπιμες μετακινήσεις των οστών από τους πρωτογενείς χώρους ταφής".
Στις 29 Οκτωβρίου 1974 αφέθηκαν, για τελευταία φορά, ελεύθεροι Ελληνοκύπριοι αιχμάλωτοι της Τούρκικης Εισβολής.
Ήταν η μέρα που σήμανε την απαρχή ενός καθημερινού μαρτυρίου για χιλιάδες μέλη οικογενειών, αφού η τύχη εκατοντάδων αγνοουμένων μας παρέμενε στο απόλυτο σκοτάδι για δεκαετίες.
Σαράντα δύο χρόνια μετά και το δράμα για τους συγγενείς δεν φαίνεται να φθάνει στο τέλος του. Παρά την μερική συνεργασία της τουρκοκυπριακής πλευράς, ο εφιάλτης και το μαρτύριο για χιλιάδες οικογένειες συνεχίζεται. Αφού με τον εντοπισμό λειψάνων αγνοούμενων προσώπων και μέχρι την ημέρα της κηδείας τους, δηλαδή, από τη στιγμή της ανεύρεσης των σκελετικών δειγμάτων μέχρι και την ενημέρωση των οικείων, μεσολαβεί ένα διάστημα 1-2 χρόνων.
Σε πολλές μάλιστα περιπτώσεις αντί των λειψάνων, δίνονται στους συγγενείς μερικά μόνο οστά, αποκαλύπτοντας ότι τα εγκλήματα πολέμου συνεχίζονται για δεκαετίες ακόμα και μετά την εν ψυχρώ εκτέλεση των αγνοουμένων μας το 1974.
Αμέτρητες είναι οι περιπτώσεις, όπου οι κατοχικές αρχές σε συνεργασία με τον τουρκικό κατοχικό στρατό, συστηματικά ακολουθώντας ένα οργανωμένο σχέδιο, μετακινούσαν συνεχώς από περιοχή σε περιοχή, τους θαμμένους σε ομαδικούς τάφους, αγνοούμενους του 74.
Με βάση στοιχεία που κατέχουν οι κυπριακές αρχές, περιοχές στις οποίες υπάρχουν μαζικοί τάφοι, χαρακτηρίστηκαν εκ των υστέρων ως στρατιωτικές για να μην επιτραπούν οι έρευνες.
Το μαρτύριο των συγγενών των αγνοουμένων δεν κλείνει όμως με την παράδοση μερικών οστών και την κηδεία τους σύμφωνα με τις εκκλησιαστικές μας παραδόσεις. Δεν μπορεί να κλείσει σε μια μέρα.
Κρίσιμης σημασίας, είναι η διακρίβωση των συνθηκών κάτω από τις οποίες έχασαν τους δικούς τους. Αποτελεί δικαίωμα των συγγενών και χρέος της Πολιτείας και όλων εμάς προς τους αγνοούμενους.
