Ο Μαριάλ, που ήταν σημαιοφόρος του Νότιου Σουδάν στο Ρίο στην τελετή έναρξης του Μαρακανά, στην πρώτη εμφάνιση της χώρας του σε Ολυμπιακούς, ήταν για χρόνια σκλάβος ενός πολέμαρχου στο Χαρτούμ.
Στον εμφύλιο πόλεμο της χώρας του έχασε 28 μέλη της οικογένειας του σε μια ανείπωτη τραγωδία. Ο ίδιος έφηβος, γλίτωσε τη ζωή του τρέχοντας για χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι του.
Δεν μπόρεσε, όμως, να αποφύγει τους διώκτες του, καθώς τον απήγαγε μια ομάδα παραστρατιωτικών και δούλεψε ως σκλάβος για δύο χρόνια στο σπίτι ενός από τους αρχηγούς της ένοπλης αυτής ομάδας.
Οταν μετά από χρόνια κατάφερε να δραπετεύσει, στην κυριολεξία, από το Σουδάν είχε υποσχεθεί στον εαυτό του πως δεν θα τρέξει ξανά, για να μη θυμάται τις δραματικές ώρες της καταδίωξης του από τη συμμορία των παραστρατιωτικών. Έφτασε όμως στις Ηνωμένες Πολιτείες και εγκαταστάθηκε σε στρατόπεδο φιλοξενίας προσφύγων, όπου ένας από τους υπευθύνους, λάτρης του στίβου, διέκρινε το ταλέντο του και τον έπεισε να ξεκινήσει τις προπονήσεις.
Το 2012 συμμετείχε στους Ολυμπιακούς του Λονδίνου και πάλι στο μαραθώνιο. Του πρότειναν να αγωνιστεί με τη σημαία του Σουδάν, αλλά αρνήθηκε κι έτρεξε ως ανεξάρτητος με τη φανέλα της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. «Αν δεχόμουν να τρέξω με τη φανέλα του Σουδάν θα πρόδιδα την οικογένεια μου και όλους όσους πολέμησαν και έχασαν τη ζωή τους για την ανεξαρτησία. Τρέχω με τη φανέλα της ΔΟΕ, αλλά στην καρδιά μου είναι η σημαία της πατρίδας μου. Ελπίζω κάποτε να μου δοθεί η δυνατότητα να εκπροσωπήσω επίσημα τη χώρα μου», είχε δηλώσει τότε και τέσσερα χρόνια αργότερα αυτή η ευκαιρία ήρθε στη ζωή του.
Τώρα είναι ευτυχισμένος, που στον αγώνα της Κυριακής η φανέλα του θα γράφει το όνομα του Νότιου Σουδάν, της πατρίδας του. «Είναι μοναδικό το συναίσθημα και δεν μπορεί εύκολα να το καταλάβει κανείς, αν δεν είναι από το Νότιο Σουδάν. Αν δεν γνωρίζεις τη φρίκη που έζησε για χρόνια ο λαός μου, τότε είναι πολύ δύσκολο να καταλάβεις», τόνισε, συνεχίζοντας τις προπονήσεις για τον μαραθώνιο, στην αυλαία των Ολυμπιακών αγώνων του Ρίο.
