Του Ανδρέα Μανώλη
«Τούτες τις ώρες που που με το τιμημένο όπλο σου στη σκοπιά παρακολουθείς άγρυπνα τον κατακτητή της αγαπημένης μας πατρίδας που να αρνείται να ξεκουμπιστεί και να πάει από εκεί που ήρθε σαρκάζοντας με τη δύναμη της υπεροπλίας του…
Τούτες τις ώρες να ξέρεις πως αντιπροσωπεύεις όλους εκείνους που θυσιάστηκαν για την ελευθερία μας .. Αλλοι στην κρεμάλα του Εγγλεζου αποικιοκράτη και στο αντάρτικο άλλοι στις οδομαχίες της Τουρκανταρσίας του 63-64 και πιο πολλοί στις προοδεμένες Κερυνειωτικες ακτές μας και στον αλυσοδεμένο Πενταδάκτυλο που μας περιμένει.
Στην τραχιά του πλάτη και στις χαράδρες του συνομήλικοι σου με την ίδια στολή τη ματωμένη σε καμαρώνουν αδέρφη εθνοφρουρέ με την πίκρα και εκείνο το αίσθημα της αδικίας .. από την εποχή του παππού του Ονισυλλου ρε φίλε ..
Αλλά να μην ξεχνάς ποτέ.. Το νίν αντα ννα τρώει τη γη τρώει τη γη θαρκιέται, μα τζείνον πάντα τρώεται τζιαι τζείνον καταλιέται..»
