Η άρση της ασυλίας του βουλευτή Ανδρέα Θεμιστοκλέους, εξυπηρετεί το δημόσιο συμφέρον αναφέρει στην ομόφωνη απόφαση του το Ανώτατο Δικαστήριο. Στο σκεπτικό της απόφασης, την οποία ανέγνωσε ο πρόεδρος του Ανωτάτου Μύρων Νικολάτος, αναφέρεται ότι τα αδικήματα που αποδίδονται στο κ. Θεμιστοκλέους δεν έχουν σχέση με την εκτέλεση των καθηκόντων του.
Ο Πρόεδρος του Ανωτάτου είπε ότι «Η μη άμεση προαγωγή ενώπιον του Δικαστηρίου ενός, κατ' ισχυρισμόν, κατ' επανάληψη παραβάτη ποινικής νομοθεσίας θα έπληττε την αρχή της ισονομίας και του Κράτους Δικαίου. Το δημόσιο συμφέρον υπαγορεύει την υποταγή όλων στο Νόμο, ανεξαρτήτως ιδιότητος».
Η άδεια του Δικαστηρίου, καλύπτει όλα τα στάδια από τη λήψη ανακριτικής κατάθεσης μέχρι και την εκτέλεση τυχόν ποινής.
Μετά το πέρας της διαδικασίας ο βουλευτής του ΔΗΣΥ Ανδρέας Θεμιστοκλέους, ανέφερε ότι θα το δικαιώσουν τα γεγονότα, θα επαναδιεκδικήσει βουλευτική έδρα στην επαρχία Λεμεσού και προανήγγειλε δημοσιογραφική διάσκεψη τις επόμενες μέρες.
Ο Βουλευτής του ΔΗΣΥ είπε ότι «Εκεί θα τοποθετηθώ πλήρως για τα γεγονότα της αίτησης, τους λόγους και βεβαίως θα μιλήσουμε και για άλλα ζητήματα. Αυτό, θεωρώ ότι το χρωστώ στην αλήθεια, το χρωστώ στο λαό του οποίου είμαι ακόμα Βουλευτής και κυρίως το χρωστώ στο Συναγερμικό κόσμο».
Ο δικηγόρος του κ. Θεμιστοκλέους Χρήστος Τριανταφυλλίδης, έθεσε θέμα για μήνυμα το οποίο στάλθηκε από ιστοσελίδα εφημερίδας πριν την έναρξη της διαδικασίας και με το οποίο ενημέρωνε για την άρση της ασυλίας του βουλευτή.
Ο Χρήστος Τριανταφυλλίδης, δικηγόρους του κ. Θεμιστοκλέους είπε ότι «το δικαστήριο πολύ ορθά θεώρησε το θέμα σοβαρό, μου ζήτησε να το γνωστοποιήσω γραπτώς, θα το πράξω για να διερευνηθεί, διότι ορισμένα πράγματα σ` αυτόν τον τόπο, όχι μόνο η ασυλία Βουλευτών και η άρση της, οφείλουν πλέον ν` ακολουθούν το δρόμο της νομοθεσίας».
Θέμα περιορισμού της ευρύτητας της ασυλίας, η οποία προνοείται από το Σύνταγμα για του βουλευτές έθεσε ο γενικός εισαγγελέας Κώστας Κληρίδης.
Ο Γενικός Εισαγγελέας τόνισε ότι «υπάρχουν πολλές εισηγήσεις, με κύρια την εισήγηση της Επιτροπής Βενετίας, η οποία αν τη διαβάσει κάποιος ουσιαστικά λέει ότι δεν πρέπει να υπάρχει ασυλία. Πρέπει να είναι σε ένα περιορισμένο βαθμό και ουσιαστικά να σχετίζεται με τα θέματα άσκησης καθηκόντων και όχι με άλλα θέματα».
Ανακοινώσεις σχολιάζοντας την απόφαση εξέδωσαν τα κόμματα
Νωρίτερα
Την αίτηση καταχώρησε στο Ανώτατο ο Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας στις 7/1/2016 ώστε να καταστεί δυνατή η ποινική δίωξη του σε σχέση με πρόσφατες σοβαρές εναντίον του καταγγελίες για τροχαίες παραβάσεις, σύμφωνα με ανακοίνωση που είχε εκδώσει η Νομική Υπηρεσία.
Στο σκεπτικό της απόφασης αναφέρεται ότι τα αδικήματα που διέπραξε ουδεμία σχέση έχουν με την άσκηση των βουλευτικών του καθηκόντων.
Το δημόσιο συμφέρον αναφέρεται, υπαγορεύει την υποταγή όλων ενώπιον του νόμου. Στο αίτημα του Γενικού Εισαγγελέα δεν υποβλήθηκε καμιά ένσταση,
Σε δηλώσεις μετά το πέρας της διαδικασίας ο δικηγόρος του κ. Θεμιστοκλέους Χρίστος Τριανταφυλλίδης, ανέφερε ότι ο πελάτης του σε καμιά περίπτωση δεν έφερε ένσταση στο αίτημα του Γενικού Εισαγγελέα για άρση της ασυλίας του.
Σε δηλώσεις του ο κ. Θεμιστοκλέους προανήγγειλε δημοσιογραφική διάσκεψη τις επόμενες μέρες, λέγοντας ότι θα πει πολλά. Ερωτηθείς έαν βλέπει πολιτικές σκοπιμότητες πίσω από τις καταγγελίες εναντίον του, παρέπεμψε στη δημοσιογραφική του διάσκεψη τις επόμενες ημέρες και δήλωσε ότι ο ίδιος δεν έχει τίποτα εναντίον του όσον αφορά τις πολιτικές του πράξεις.
Αυτή είναι η τέταρτη φορά που αίρεται η ασυλία κάποιου βουλευτή στην ιστορία της κυπριακής Βουλής. Η πιο πρόσφατη αφορά τον βουλευτή της ΕΔΕΚ Φειδία Σαρίκα σε σχέση με την πολύκροτη υπόθεση του ΣΑΠΑ στην Πάφο.
«Το βασικό ανθρώπινο δικαίωμα, το οποίο συνδέεται με την ύπαρξη της βουλευτικής ασυλίας, του ακαταδίωκτου δηλαδή του Βουλευτή κατά τη διάρκεια της θητείας του, είναι η ελευθερία του λόγου», ανέφερε ο ο Πρόεδρος του Ανωτάτου Μύρωνας Νικολάτος διαβάζοντας την απόφαση.
Πέραν τούτου, πρόσθεσε, «η βουλευτική ασυλία, σύμφωνα με τη σύγχρονη νομική αντίληψη δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως ασπίδα εναντίον ποινικών διώξεων σε σχέση με αδικήματα του κοινού ποινικού δικαίου, εκτός εάν υπάρχει σοβαρή υποψία ότι η ποινική δίωξη έχει κομματικό – πολιτικό κίνητρο με σκοπό την πολιτική εξόντωση του Βουλευτή ή την παρεμπόδιση του στην εκτέλεση των βουλευτικών του καθηκόντων».
Την ίδια ώρα, την Ολομέλεια του Ανωτάτου απασχόλησε «το γεγονός ότι τα αδικήματα που κατ` ισχυρισμόν διέπραξε ο Καθ` ου η αίτηση δεν είναι, το κάθε ένα ξεχωριστά σοβαρής φύσεως με την έννοια της εκ του νόμου ανώτατης προνοούμενης ποινής και δεν ενδέχεται σε περίπτωση καταδίκης, να επηρεάσουν την βουλευτική του έδρα».
Εφόσον, συνέχισε ο κ. Νικολάτος διαβάζοντας άλλο σημείο της ομόφωνης απόφασης «το αίτημα του Γενικού Εισαγγελέα βασίζεται σε γνήσιους και σοβαρούς λόγους και εφόσον, είναι παραδεκτό ότι, δεν υπάρχει λόγος υπόψιας για οποιοδήποτε πολιτικό – κομματικό ή άλλο κριτήριο άσχετο με την απονομή της δικαιοσύνης, δημιουργείται ισχυρό τεκμήριο υπέρ της άρσης του ακαταδίωκτου του Βουλευτή κατά τη διάρκεια της θητείας του».
Από την άλλη, είπε, «ο Καθ` ου η αίτηση δεν έδειξε οποιοδήποτε λόγο για τον οποίο η μή άρση του ακαταδίωκτου του είναι επιβαλλόμενη ή επιθυμητή».
«Θεωρούμε ότι η αποδιδόμενη στον Καθ` ου η αίτηση συμπεριφορά, δια λόγων και έργων, δεν αφήνει περιθώρια για διαφορετική αντιμετώπιση», ανέφερε.
Η μη άμεση προσαγωγή ενώπιον του Δικαστηρίου ενός, κατ` ισχυρισμόν, κατ` επανάληψη παραβάτη ποινικής νομοθεσίας θα έπληττε την αρχή της ισονομίας και του κράτους δικαίου», σημείωσε.
«Το δημόσιο συμφέρον υπαγορεύει την υποταγή όλων στο νόμο, ανεξαρτήτως ιδιότητας και τη δίωξη των παραβατών το συντομότερο, εκτός αν συντρέχουν οι προαναφερόμενες προϋποθέσεις», είπε αναφερόμενος σε προηγούμενο σημείο της απόφασης όπου γίνεται αναφορά την ανάγκη να υπάρχουν υπόνοιες για κακή πίστη ή αλλότριο, πολιτικό ή κομματικό κίνητρο εναντίον του Βουλευτή.
Υπό αυτή την έννοια και τις περιστάσεις, πρόσθεσε ο Πρόεδρος του Ανωτάτου «κρίνομε ότι η άρση της ασυλίας του Βουλευτή κ. Θεμιστοκλέους εξυπηρετεί το δημόσιο συμφέρον».
Παράλληλα, σε σχέση με το εύρος της άρσης η Ολομέλεια του Ανωτάτου έκρινε ότι «η άδεια του δικαστηρίου μπορεί να δοθεί κατά συνταγματικό τρόπο ώστε να καλύπτει όλα τα επάλληλα στάδια από τη λήψη ανακριτικής κατάθεσης μέχρι και την εκτέλεση τυχόν ποινής που θα επιβληθεί, χωρίς να χρειάζεται ενδιάμεσα να λαμβάνεται κάθε φορά η άδεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου».
Η αίτηση του Γενικού Εισαγγελέα αφορά καταγγελίες για υπέρβαση του ορίου ταχύτητας στις 4 Απριλίου 2015 (με 172 χιλιόμετρα ανά ώρα αντί 100), στις 12 Φεβρουαρίου 2015 (με 170 αντί 100), στις 14 Οκτωβρίου 2014 (με 141 αντί 100), στις 29 Ιουλίου 2014 (με 91 αντί 50) και στις 10 Ιουλίου 2014 για παράβαση σήματος τροχαίας, δηλαδή της λευκής συνεχούς γραμμής.
Στην ένορκη δήλωση του Αστυνομικού Διευθυντή Τμήματος Τροχαίας Αρχηγείου Γιαννάκη Χαραλάμπους γίνεται επίσης αναφορά σε τροχαία αδικήματα για τα έτη 1993 – 2011 και 21 εξώδικες καταγγελίες για τροχαία αδικήματα για τα έτη 2003 – 2015.
Αναφορά γίνεται και στην συμπεριφορά του κ. Θεμιστοκλέους έναντι των αστυνομικών που τον πληροφορούσαν για τις κατ` ισχυρισμό τροχαίες παραβάσεις του.
Ο Δικαστής του Ανωτάτου Στέλιος Ναθαναήλ διάβασε και απόφαση η οποία προεκτείνει την ερμηνεία του άρθρου 83 του Συντάγματος. Ο κ. Ναθαναήλ παραθέτει το ιστορικό της βουλευτικής ασυλίας καθώς και το πως εξελίχθηκε στον ευρωπαϊκό χώρο. Μεταξύ άλλων αναφέρει ότι «σε πλείστες όσες ευρωπαϊκές χώρες, η άρση της βουλευτικής ασυλίας εναποτίθεται στο ίδιο το Κοινοβούλιο, το οποίο αναλαμβάνει, πλέον, και τα του οίκου του και, συναφώς, την ανάλογη ευθύνη χειρισμού των μελών του».
«Για πράξεις που είναι αξιόποινες, αλλά δεν επισύρουν ποινή πενταετούς και άνω φυλάκισης, οι οποίες εκτελούνται εντός κοινοβουλίου, είναι πιθανό να χρειάζεται η άδεια, εφόσον το άτομο εξακολουθεί να είναι βουλευτής, εάν για οποιονδήποτε λόγο θα μπορούσαν να συνδεθούν με ή να είναι απότοκο του κοινοβουλευτικού έργου, αν και νοητά είναι δύσκολο μέχρι αδύνατο να επιχειρηθεί νομίμως τέτοια διασύνδεση», σημειώνει.
Προσθέτει παράλληλα ο Δικαστής Ναθαναήλ ότι «κατά μείζονα λόγο οι πράξεις του βουλευτή έξω από το Κοινοβούλιο, που καμιά σχέση δεν έχουν με την ελευθερία λόγου ή τον τρόπο άσκησης ψήφου, ενδεχομένως να μην χρειάζονται άδεια, διαφορετικά παραβιάζεται η προεξάρχουσα αρχή που ενσωμάτωνεται στο Άρθρο 83.1, και ο σκοπός του.
