Έλληνας λοχίας είναι το ηρωικό πρόσωπο του 2015
Ένας Έλληνας λοχίας είναι το ηρωικό πρόσωπο του 2015, σύμφωνα με την εφημερίδα Guardian. Ο λόγος για τον Αντώνη Δεληγιώργη, ο οποίος τον περασμένο Απρίλιο βούτηξε στα φουσκωμένα νερά της Ρόδου και διέσωσε τουλάχιστον 20 πρόσφυγες και μετανάστες από πνιγμό. Η φωτογραφία που κουβαλά στους ώμους του μία έγκυο γυναίκα από την Ερυθραία, έκανε το γύρω του κόσμου και έγινε σύμβολο των προσφυγικών ναυαγίων.
Τιμή για ολόκληρη την Ελλάδα και κυρίως για τα νησιά του Αιγαίου που δέχονται καθημερινά εκατοντάδες πρόσφυγες, αποτελεί η ανακήρυξη του Αντώνη Δεληγιώργη, ως ήρωα του 2015, από την εφημερίδα Guardian.
Ο λοχίας βρισκόταν τυχαία στην περιοχή τη στιγμή που η βάρκα με τους μετανάστες διαλύθηκε σε μία σύγκρουση με βράχια. Μια ξαφνική βροχή μόλις είχε αρχίσει να πέφτει οργισμένα.
Χωρίς να σκεφτεί στιγμή, μαζί με άλλους Ελλαδίτες, βούτηξε στη θάλασσα. Οι επιβάτες της βάρκας πάλευαν με τα μανιασμένα κύματα. Είχαν σκορπιστεί στο νερό. Προσπαθούσαν να κρατηθούν από τα ξύλινα συντρίμμια. Ο Αντώνης Δεληγιώργης κατάφερε να τραβήξει στην ακτή 20 πρόσφυγες. Στην πλειοψηφία τους παιδιά. 93 άνθρωποι επέβαιναν στο σάπιο καράβι. Οι 90 σώθηκαν.
Στη φωτογραφία που βλέπουμε ο 34χρονος λοχίας κουβαλάει στους ώμους του μία έγκυο γυναίκα. Το όνομά της Γουεγκάσι Νεμπιάτ. Έγκυος και χήρα. Το παιδί της γεννήθηκε στις 23 Απριλίου. Μόλις τρεις μέρες μετά το ναυάγιο. Ανήμερα Αγίου Γεωργίου. Το όνομα που του έδωσε είναι Αντώνης Γεώργιος. Προς τιμήν του ανθρώπου που το έσωσε και προς τιμήν του Αγίου που το προστάτευσε κατά την γέννησή του. Σήμερα ζει στη Σουηδία με τη μητέρα του, η οποία άλλαξε το όνομά της σε Ελίζαμπεθ.
«Συχνά η μητέρα του παιδιού μου τηλεφωνεί και μου λέει: Με έσωσες, έσωσες τον γιο μου, δεν μπορώ να σε ξεχάσω. Στην πραγματικότητα όμως εγώ είμαι που σκέφτομαι τον μικρό Αντώνη, που σκέφτομαι εκείνη. Δεν θα ξεχάσω κανέναν τους. Τέτοια πράγματα δεν μπορείς να τα ξεχάσεις ποτέ».
Ο Αντώνης Δεληγιώργης μοιάζει να αισθάνεται άβολα με τον χαρακτηρισμό του ήρωα. Και χωρίς να σκεφτεί στιγμή υπογραμμίζει πως αν χρειαζόταν θα το έκανε ξανά και ξανά.
«Όταν σκέφτομαι εκείνη τη μέρα έχω περισσότερες ερωτήσεις, παρά απαντήσεις και αναρωτιέται γιατί συμβαίνει η προσφυγική κρίση, γιατί δεν μπορεί κανείς να την σταματήσει και πότε θα τελειώσει. Έκανα αυτό που έπρεπε να κάνω. Τι να πω; Την έσωσα γιατί έπρεπε να σωθεί. Αν εμείς ήμασταν πρόσφυγες κάποιοι άλλοι θα έκαναν το ίδιο για εμάς».
Ο ίδιος είναι πατέρας δύο παιδιών. Παραδέχεται πως αν κάτι βασανίζει μέχρι σήμερα τη σκέψη του, είναι οι κραυγές απόγνωσης των προσφύγων που καλούσαν σε βοήθεια. Και τα τρομαγμένα πρόσωπα των βρεγμένων και εξαντλημένων παιδιών. Κυρίως όμως τα πρόσωπα ενός άντρα και ενός παιδιού που τράβηξε έξω από το νερό, αλλά ήταν ήδη νεκροί.
