Κανείς τους δεν θα ξεχάσει τη νύχτα της 13ης Νοεμβρίου στη Γαλλία. Πριν καλά καλά σβήσει ο πόνος και η οργή από τις επιθέσεις στη Charlie Hebdo, οι αιμοσταγείς στρατιώτες του Ισλαμικού Χαλιφάτου κάνουν επίδειξη ισχύος. Ο τρόπος απλώθηκε ξανά. Όχι μόνο στη Γαλλία. Αλλά σε ολόκληρη την Ευρώπη. Και την υφήλιο.
Η Γαλλική κυβέρνηση επέβαλλε συσκότιση σε όλα τα εγχώρια Μέσα Ενημέρωσης. Όμως οι μαρτυρίες όσων είδαν με τα ίδια τους τα μάτια τις μαζικές δολοφονικές επιθέσεις των τρομοκρατών κάνουν το γύρο του κόσμου. Συγκλονίζουν.
Αυτόπτης Μάρτυρας στο Carillon δήλωσε ότι «Είμαστε στο μπαρ, όταν ακούσαμε πυροβολισμούς, η τουλάχιστον κάτι που μοιάζει με πυροβολισμούς. Γυρίσαμε και είδα δύο νεαρούς άνδρες, γύρω στα 25, με Καλάσνικωφ. Μας είπαν να ξαπλώσουμε κάτω, ο ένας μας έκανε συνέχεια χειρονομία να ξαπλώσουμε κάτω. Ξαπλώσαμε όλοι, όλοι όσοι βρίσκονταν στο χώρο. Κάποιοι είχαν ξαπλώσει πάνω μου και εκείνοι συνέχισαν να πυροβολούν.».
Ένας νεαρός κάνει απελπισμένη έκκληση για βοήθεια μέσω site κοινωνικής δικτύωσης. Είχε την ψυχραιμία να κρυφτεί σε ένα σημείο και να χρησιμοποιήσει το κινητό του τηλέφωνο. Μας σφάζουν έναν έναν, έγραψε.
Μέσω διαδικτύου, αυτόπτης μάρτυρας στο Bataclan έγραψε «Είμαι ακόμη μέσα στο Bataclan. 1ος όροφος. Βαριά τραυματισμένος. Υπάρχουν επιζώντες στο εσωτερικό. Σφάζουν όλο τον κόσμο, έναν προς έναν. Στον 1ο όροφο γρήγορα.»
Τα βίντεο που έβγαλαν επιζώντες και αυτόπτες μάρτυρες κάνουν τον γύρo του διαδικτύου. Κάποιοι κατέγραψαν τις εκρήξεις, εντελώς τυχαία.
Allah uAkbar ακούγεται να φωνάζουν οι δράστες, στα ερασιτεχνικά βίντεο.
Ευλογημένος αισθάνεται ένας άντρας που επέζησε, χάρη στο κινητό του. Δεν θα ξεχάσει όμως ποτέ τη στιγμή που μπροστά στα μάτια του και σε κοντινή απόσταση, ο βομβιστής αυτοκτονίας ανατινάχτηκε.
Αυτόπτης Μάρτυρας στο Stade De France δήλωσε ότι «Διασταύρωνα τον δρόμο και ακριβώς στην ίδια ευθεία, μπουμ, ανατινάχθηκε μπροστά μου. Όλα έγιναν κομμάτια και ένιωσα πράγματα να πετάνε γύρω μου, έπεσα κάτω. Σηκώθηκα μετά από λίγο.».
Άλλοι προσπαθούσαν να σωθούν, άλλοι παρέμεναν ακίνητοι, ανίκανοι λόγω τραυμάτων να προστατεύσουν τους εαυτούς τους. Άλλοι επιχείρησαν να κατέβουν από τα παράθυρα. Ο χρόνος είχε σταματήσει για λίγα δευτερόλεπτα, σε κάθε μια από τις επιθέσεις. Για να τρέξει μετά πιο γρήγορα, αφού τη θέση της ηρεμίας πήρε ο πανικός.
«Ακούσαμε την έκρηξη δίπλα μας, τον πυροβολισμό, επικράτησε σύγχυση μέσα στο στάδιο. Ο κόσμος είχε τρομοκρατηθεί, έπεφτε ο ένας πάνω στον άλλο.».
Ένας άντρας με τον γιο του αγκαλιά, παρίστανε τον νεκρό. Ζήτησε κι από το παιδί του το ίδιο. Έτσι γλύτωσαν από τη σφαίρα που ετοιμαζόταν να ρίξει ο οπλισμένος τρομοκράτης.
Τρομοκρατημένοι, έκλαιγαν με λυγμούς, αγκαλιάζονταν, κρατούσαν κοντά τα παιδιά τους, προσπαθούσαν να επικοινωνήσουν με δικούς τους ανθρώπους στο τηλέφωνο. Ωστόσο οι επικοινωνίες είχαν διακοπεί.
Κανείς τους δεν θα ξεχάσει τη νύχτα της 13ης Νοεμβρίου ξημερώματα 14ης.
