Η φρίκη του πολέμου. Η εικόνα του θανάτου. Η βία σε όλες τις μορφές τους που βίωσαν. Ο φόβος που έζησαν. Η απόγνωση.
Όλα αποτυπωμένα στα πρόσωπά τους, όπως τα απαθανάτισε ο φωτογραφικός φακός, στις εικόνες που δημοσίευσε το ant1iwo.
Και αυτά που ανέβασαν τους πρόσφυγες στη βάρκα.
Ένα ψαροκάικο. Χωρίς καμιά εγγύηση ότι θα έφτανε στον προορισμό του. Μόνο η ελπίδα τους έδινε δύναμη.
"Περισσότεροι από 100 άνθρωποι, μεταξύ των οποίων μικρά παιδιά, παραλίγο να πεθάνουν στη θάλασσα. Να πνιγούν. Ευχαριστούμε πολύ την κυπριακή κυβέρνηση, που μας βοήθησαν", δήλωσε ένας πρόσφυγας από τη Συρία.
Ήθελαν να φτάσουν στην Ελλάδα. Και από εκεί να βρουν τρόπο μετακίνησης, όπως και δεκάδες άλλες χιλιάδες προσφύγων, για τον τελικό προορισμό τους. Τη Γερμανία, την Αυστρία, τη Σουηδία.
"Έφυγα από τη Συρία λόγω του πολέμου. Δεν μπορούμε να ζήσουμε εκεί. Θέλουμε να ζούμε ειρηνικά, όπως οι υπόλοιποι άνθρωποι", είπε ένας άλλος πρόσφυγας από τη Συρία.
Τρεις μέρες ταξίδευαν στη θάλασσα. Χωρίς νερό. Χωρίς φαϊ. Ο ήλιος έκαιγε, προκαλώντας σε αρκετούς από αυτούς εγκαύματα. Ανάμεσά τους 35 αθώα παιδιά. Ολα κάτω από δέκα ετών.
Ο πιο μικρός επιβάτης της ψαρόβαρκας ήταν μόλις τριών μηνών. Τίποτα άλλο εκτός από βία, φρίκη, πόλεμο, η ζωή τους όλη. Οι παιδικές τους αναμνήσεις πνιγμένες στο φόβο.
"Δεν είχαμε νερό. Το νερό μας τελείωσε. Μετά είδαμε το καϊκι να βυθίζεται και η Κυπριακή κυβέρνηση μας έσωσε", λέει κι άλλος πρόσφυγας.
Τρέχουν να φύγουν για να σωθούν. Ρισκάρουν για ένα καλύτερο μέλλον. Πατεράδες. Μανάδες. Για εκείνους και τα παιδιά τους. Η διαδικασία απλή και γνωστή μεταξύ των Σύρων. Αναζητούν τους διακινητές στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, εάν βεβαίως διαθέτουν το απαραίτητο αντίτιμο.
"Τους βρίσκεις στο Facebook και στο What's up. Εγώ τους βρήκα στο What's up. Δεν μπορείς να δεις το αφεντικό. Είναι κανονική μαφία", εξηγεί ένας από τους πρόσφυγες.
Ξεπούλησαν ότι τους είχε απομείνει. Μόνο και μόνο για να ανέβουν στο σάπιο καραβάκι. Μόνο και μόνο για να γλυτώσουν από τον εμφύλιο πόλεμο και την προέλαση των Τζιχαντιστών στη Συρία. Αλλά και από το πολεμικό κλίμα που επικρατεί σε αρκετές περιοχές του Λιβάνου. Πρόσφυγες και μετανάστες έχουν κοινό προορισμό.
Όπως είπε ένας μετανάστης από τον Λίβανο, "δεν μπορούμε να ζήσουμε στο Λίβανο γιατί είμαστε Παλαιστίνιοι. Δεν μας αφήνουν να δουλέψουμε. Μόνο σκουπιδιάρηδες. Έπαθα μόλυνση από τη δουλειά και έκανα εγχείριση και κανείς δεν με προσλαμβάνει".
Όσο οι μάχες μαίνονται, όσο θα κινδυνεύουν ανθρώπινες ζωές, τόσο θα συνεχίζονται και οι κούρσες θανάτου στη Μεσόγειο, για όσους είναι αρκετά τυχεροί ώστε να μπορούν να διαθέσουν μέχρι και €3.500, αφού τόσο κοστίζει κάθε παράνομο εισιτήριο διαφυγής με μέσα αμφιβόλου ασφάλειας.
