Σαν βάλσαμο ήταν η γλυκιά μουσική της κρητικής λίρας και του λαούτου που πλημύρισε τον Τύμβο της Μακεδονίτισσας και αγκάλιαζε στοργικά τους μαρμάρινους σταυρούς των αθάνατων.
Ύστερα ήταν εκείνος ο αιώνιος πολεμικός χορός που ξεφύσησε λες σαν ξαφνικό αερικό από τον Ψηλορείτη σαν να θελε να στείλει χαιρετίσματα στον αλυσοδεμένο Πενταδάκτυλο που άκουε σιωπηλός απέναντι… Κράτα αδέλφι κράτα...
Και εκεί στους τάφους τους, οι ψυχές των προδομένων έσφιξαν τα δόντια, ξανάφτυσαν τους εφιάλτες και με τις διάτρητες στολές έπιασαν τα χέρια σφικτά να χορέψουν τον πολεμικό χορό της ζωής και του θανάτου .
Τον Ελληνικό χορό της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ του Μαραθώνα και των Θερμοπυλών του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, του Θοδωρή Κολοκοτρώνη του Παπαφλέσσα του Καραισκακη και του Κανάρη στον Πόντο στο Σαγγάριο και το Εσκί Σεχίρ, του Αλβανικού έπους της μάχης της ΛεβεντοΚρήτης και της Αντίστασης. Του Αυξεντίου και του Μάτση.
Του Κακοκαιριού του 1974 στο Πέντε Μίλι στη Λάπηθο και Καραβά στην Άσπρη Μούττη στο Πιροϊ στον Κουτσοβεντη στο αεροδρόμιο της Λευκωσίας με τους καταδρομεις από τα Νορ ΑΤΛΑΣ και στην Ελδυκ .
Στο Αιγαίο καθημερινά.
Χορός Ε Λ Ε Υ Θ Ε Ρ Ι Α Σ…και όποιος αντέξει.
