Μέσα στα προηγούμενα χρόνια επισκέφθηκα διάφορα φεστιβάλ μουσικής, τόσο στην Κύπρο όσο και στην Ελλάδα. Και όταν λέω μουσικής, εννοώ μίας συγκεκριμένης μουσικής αισθητικής, του χέβι μέταλ. Το χέβι μέταλ, σε όλες τις εκφάνσεις του πάντα έχει κάτι να σου πει, έχει κάτι να σου δώσει και εν τέλει θα σε ωθήσει στην πνευματική καλλιέργεια.
Στο θέμα μας. Τα προηγούμενα χρόνια είχα ξεκινήσει την έρευνα για να βγω εκτός ελληνικού χώρου και να δώσω το παρόν μου σε κάποιο μεγάλο ευρωπαϊκό χέβι μέταλ φεστιβάλ.
Κατά την διαδικασία της έρευνάς μου, ανακάλυψα το Rockstadt Extreme Fest. Το Rockstadt πραγματοποιείται κάθε καλοκαίρι στην Τρανσυλβανία της Ρουμανίας, σε μια μαγική τοποθεσία, μέσα στο δάσος των Καρπάθιων Όρων κάτω από το Κάστρο του Ρασνόβ στην Κομητεία του Μπρασόβ.
Μου κέντρισε απευθείας το ενδιαφέρον, προσπαθώντας να πείσω φίλους για να πάμε όλοι μαζί στο Ρουμάνικο αυτό φεστιβάλ. Κάθε χρόνο χιλιάδες μουσικόφιλοι και μεταλάδες συναντώνται σε διάφορα φεστιβάλ ανά τον κόσμο, μοιράζοντας μεταξύ τους ιδέες και απόψεις για τη μουσική και ευρύτερα για την κοινωνία. Επίσης, εκατοντάδες συγκροτήματα κρατούν συντροφιά, ψυχαγωγούν και συνεπαίρνουν τους οπαδούς τους με τις μελωδίες και τους στίχους τους.
Και αφού καταφέρνω να πείσω μία παρέα φίλων, αρχίζει η διαδικασία για οργάνωση του ταξιδιού. Η βάση μας ήταν το πανέμορφο Μπρασόβ, 30 λεπτά από το φεστιβάλ.
Η πρώτη μέρα του φεστιβάλ, στις 30 Ιουλίου, μας βρήκε από νωρίς (1 ώρα πριν ανοίξουν) στις πύλες εισόδου του φεστιβάλ καθώς ενημερωθήκαμε ότι πάντα την πρώτη μέρα δημιουργείται σειρά, έτσι ώστε να φορεθεί το πενθήμερο βραχιολάκι. Πρώτοι στη σειρά, υπό βροχή με τον κόσμο να περιμένει υπομονετικά να ανοίξουν οι πόρτες. Κάπου εδώ να σημειώσω ότι η οργανωτική συμπεριφορά των εθελοντών αλλά και εργαζομένων στο φεστιβάλ ήταν ένας από τους κινητήριους μοχλούς για την επίτευξη μίας εξαιρετικής διοργάνωσης. Επιπρόσθετα, η ποιότητα των εδεσμάτων ήταν τόσο άρτια που δεν καταλάβαινες ότι βρισκόσουν σε φεστιβάλ.
Αφού εισήλθαμε στο χώρο του φεστιβάλ, χαλαρώσαμε λίγο στους χώρους εστίασης και στη συνέχεια πήγαμε μπροστά από τις σκηνές να παρακολουθήσουμε το Ολλανδικό συγκρότημα Dool και τους Αμερικανούς Midnight. Το φεστιβάλ αποτελείτο από τρεις σκηνές. Οι Ολλανδοί οι οποίοι υπάρχουν ήδη από το 2015, προσωπικά με συνεπήραν με τη μελωδικότητα και τη σκοτεινή τους έκφραση, θέλοντας βεβαίως να μάθω περισσότερα για αυτούς. Τους Midnight τους γνώριζα από πριν. Heavy metal αλητεία, μυστικισμός και το κοινό για πρώτη φορά σε έξαλλη κατάσταση.
Στη συνέχεια περιφερόμενοι στο φεστιβάλ ακούσαμε αρκετές μπάντες, ωστόσο οι Mastodon ήταν αυτοί που περίμενα πως και πως να βγουν στη σκηνή και εννοείται οι Machine Head. Δύο από τους headliners του φεστιβάλ μας έδωσαν ό,τι χρειαζόμασταν για να κλείσουμε τη βραδιά. Άκουσα και τους δύο για πρώτη φορά ζωντανά και έμεινα και στις δύο περιπτώσεις με το στόμα ανοικτό. Οι Mastodon μας εξάλειψαν και οι Machine Head μας ισοπέδωσαν. Τους ακούω από τα εφηβικά μου χρόνια και αυτή ήταν μία βραδιά που θα μου μείνει στο μυαλό.
Η δεύτερη μέρα μας βρίσκει με δύο άτομα μείον. Φίλος από την παρέα την «άρπαξε» και δεύτερος φίλος έμεινε μαζί του για παρέα. Όλα καλά. Τη δεύτερη συναυλιακή μέρα πήγαμε απόγευμα, πιο χαλαρά. Και αυτή τη μέρα άκουσα συγκροτήματα που ακολουθώ για πολλά χρόνια. Orange Goblin από Μεγάλη Βρετανία. Αγνό, βρετανικό, stoner μέταλ. Μας ανακοίνωσαν ότι αυτή θα είναι η τελευταία περιοδεία τους και έπειτα θα έρθει η διάλυση. Χαρούμενος γιατί είχα την τύχη να τους δω ζωντανά πριν τη διάλυσή τους, λυπημένος που θα σταματήσουν να μας χαρίζουν όμορφες μουσικές. Μετά απομακρύνθηκα από τα stages για να πάρω κάτι να πιω και βλέπω τους Αμερικανούς Madball να ξεκινούν ένα φοβερό show. Hardcore punks από τους λίγους πλέον. Το κοινό απογειώθηκε.
Ενώ χαλαρώναμε πίσω από το τρίτο stage, είδα να μπαίνει στη σκηνή το logo των Exhorder. Ένα συγκρότημα που είχα παραλείψει να δω ότι θα παίξουν στο Rockstadt. Ωστόσο, αγαπημένο μου από τα φοιτητικά μου χρόνια. Σηκώθηκα απευθείας και πήγα για να τους δω. American thrash metal. Μέσα από τους στίχους τους αναδεικνύουν όλα τα κακώς έχοντα στο χώρο της πολιτικής, της θρησκείας και της κοινωνίας γενικότερα και διαχρονικά. Ανάμεσα στα «γροθιά στο στομάχι» τραγούδια τους από τα θρυλικά άλμπουμ «Slaughter in the Vatican» και «The Law», αλλά και τα πιο πρόσφατα αξιοπρόσεκτα άλμπουμ, απέτισαν και τον φόρο τιμής τους στον Ozzy και στους Black Sabbath με το Into the Void το οποίο είχαν διασκευάσει στο «The Law». Προηγουμένως ακούσαμε και τους Mastodon να παίζουν το Supernaut.
Η βραδιά έκλεισε με τους Γάλλους Gojira. Μία ακόμη μεγαλειώδης παράσταση. Φωτιές, κομφετί, φάλαινες μέσα στο πλήθος να πηγαινοέρχονται και οι Gojira να φαίνονται ότι είναι στα καλύτερά τους. Έπαιξαν ένα ολοκληρωμένο setlist τραγουδιών που νομίζω λίγοι έμειναν χωρίς να ικανοποιηθούν.
Την τρίτη μέρα πήγαμε περίπου την ίδια ώρα. Είδαμε τους Harakiri for the Sky, οι οποίοι τα έδωσαν όλα στο λιοπύρι. Ωστόσο καταλάβαινες ότι η συγκεκριμένη μουσική και η συγκεκριμένη μπάντα, δεν ταίριαζε με την ώρα που έπαιζαν. Ένα συγκρότημα που μέσα από τους στίχους του καταπιάνεται με την κατάθλιψη, τους εθισμούς και τον θάνατο.
Ακολούθως παρακολούθησα για τέταρτη φορά τους Ελλαδίτες Septicflesh. Πρώτη φορά εκτός Κύπρου και Ελλάδας και κατάλαβα ότι δεν πρόκειται μόνο για ένα ελληνικό συγκρότημα αλλά για ένα διεθνές όνομα στο μουσικό στερέωμα, αν και στο κοινό ήταν εμφανής η παρουσία του ελληνικού στοιχείου. Και αυτοί ταλαιπωρήθηκαν από την ηλιοφάνεια αλλά και αυτοί τα έδωσαν όλα δημιουργώντας έτσι ένα μυσταγωγικό γεγονός εκεί στα βουνά της Τρανσυλβανίας.
Έπειτα, αφού ηρεμήσαμε, πήραμε τη θέση μας για ένα συνεχόμενο πάρτι. Wind Rose και στο καπάκι Alestorm. Οι Ιταλοί και Σκωτσέζοι power metallers μετέτρεψαν το φεστιβάλ σε ένα μεγάλο πάρτι. Βάρκες περνούσαν πάνω από το κοινό, φουσκωτά σφυριά και μπάλες πηγαινοέρχονταν. Από τη μια οι Wind Rose, με την φανταστική και επική θεματολογία τους, κάποιες φορές βασισμένη στον Tolkien, κάποιες άλλες σε δικές τους ιστορίες. Από την άλλη οι Alestorm, πήραν το πειρατικό τους και ισοπέδωσαν όποιον βρήκαν μπροστά τους. Μπορώ να χαρακτηρίσω το live τους ως ένα επικίνδυνα χαρούμενο πάρτι. Και εννοώ κάθε λέξη της περιγραφής μου.
Για την πέμπτη μέρα ήμασταν από την αρχή σε ενδοιασμούς εάν θα παραμείνουμε στο φεστιβάλ, λόγω κούρασης, ασθενειών αλλά και προσωπικού ενδιαφέροντος για τους καλλιτέχνες που θα εμφανίζονταν. Τότε αφού το αποφασίσαμε, η τέταρτη μέρα θα ήταν η τελευταία μας. Οι διοργανωτές μας ενημέρωσαν από πριν ότι οι Blind Guardian, δυστυχώς δε θα εμφανίζονταν λόγω ασθένειας του τραγουδιστή, Hansi Kursch.
Η τελευταία μέρα (για εμάς) του φεστιβάλ, άρχισε με τους Ιταλούς Fleshgod Apocalypse. Η συμφωνικότητα και ο συνδυασμός των οπερατικών με τα death φωνητικά ήταν μια εμπειρία άνευ προηγούμενου, μέχρι τη death διασκευή του γνωστού pop τραγουδιού «Blue (Da Ba Dee)».
Οι Powerwolf ήταν το επόμενο συγκρότημα που ανέμενα να δω. Οι Γερμανοί δεν έδωσαν απλά μία συναυλιακή εμπειρία στους θεατές αλλά μέσα από την θεατρικότητα τους και την σκηνική τους παρουσία μας έδωσαν μία μουσικοθεατρική παράσταση υψηλών προδιαγραφών. Ο τραγουδιστής Attila Dorn ήταν στον ρόλο του πρωταγωνιστή και ο πληκτράς Frank Maria Schlegel ως παραγιός/καντηλανάφτης χάρισαν στο κοινό γέλιο και διασκέδαση. Σάτιρα, πειράγματα, μυθικοί λυκάνθρωποι και τρομακτικές ιστορίες μέσα από τα γνωστά αλλά και από τα πιο νέα τους τραγούδια.
Να σημειώσω ότι στο φεστιβάλ παρακολούθησα ή άκουσα κι άλλα συγκροτήματα, όχι ωστόσο, τόσο όσα θα έπρεπε για να γράψω κάτι για αυτά.
Και κάπως έτσι ολοκληρώθηκε μία εμπειρία που αξίζει να έχει ο καθένας μας. Ειδικά αν κάποιος συνδέεται τόσο πολύ με κάποιο μουσικό είδος και βλέπει από κοντά τους μουσικούς του ήρωες. Αυτό δίνει ακόμα μία πινελιά στην όλη εμπειρία.
