Υπάρχει κάτι μοναδικό στο ελληνικό καλοκαίρι. Το άρωμα της ντομάτας που ωρίμασε στον ήλιο, το ψάρι που μόλις έφτασε από τη θάλασσα, το ελαιόλαδο πάνω σε ζεστό ψωμί και οι άνθρωποι που μένουν λίγο παραπάνω γύρω από το τραπέζι γιατί κανείς δεν βιάζεται να φύγει.
Είναι εκείνες οι γεύσεις και οι στιγμές που οι περισσότεροι κουβαλάμε από τα καλοκαίρια μας. Αυτές που μας κάνουν να επιστρέφουμε ξανά και ξανά γύρω από ένα καλό τραπέζι. Αυτό είναι το συναίσθημα που έχει καθιερώσει το μεσημέρι του Ethimo. Σε μια εποχή όπου η γαστρονομία συχνά αναζητά την πολυπλοκότητα, το Ethimo συνεχίζει να επενδύει σε κάτι πολύ πιο δύσκολο: την αυθεντικότητα.
Η φιλοσοφία είναι απλή. Όταν η πρώτη ύλη είναι πραγματικά καλή, δεν χρειάζεται να κρυφτεί πίσω από περίπλοκες τεχνικές. Χρειάζεται σεβασμό. Χρειάζεται γνώση. Χρειάζεται φωτιά.
Τα χόρτα και τα λαχανικά έρχονται στην εποχή τους. Τα ψάρια και τα θαλασσινά επιλέγονται καθημερινά με κριτήριο τη φρεσκάδα και όχι την ευκολία. Τα τυριά προέρχονται από μικρά ελληνικά τυροκομεία, ενώ το ελαιόλαδο, τα βότανα και οι υπόλοιπες πρώτες ύλες που βρίσκουν τον δρόμο τους στην κουζίνα του Ethimo επιλέγονται όχι μόνο για τη γεύση τους αλλά και για την ιστορία που κουβαλούν.
Κάθε πιάτο ξεκινά από την ίδια ερώτηση:
«Ποια είναι η καλύτερη πρώτη ύλη που μπορούμε να βρούμε σήμερα;»
Γι’ αυτό το μεσημέρι στο Ethimo έχει την αίσθηση της ελληνικής φιλοξενίας όπως την αγαπήσαμε. Ένα τραπέζι όπου η γενναιοδωρία είναι αυτονόητη, οι γεύσεις είναι γνώριμες αλλά εκτελεσμένες με φροντίδα και η φιλοξενία παραμένει το σημαντικότερο συστατικό.
Tο Ethimo συνεχίζει να αποδεικνύει ότι η ποιότητα δεν βρίσκεται στις υπερβολές αλλά στις λεπτομέρειες. Στο ψωμί που φτάνει ζεστό στο τραπέζι. Στο εξαιρετικό ελαιόλαδο που συνοδεύει κάθε γεύμα. Στο ψάρι που ψήνεται την ίδια ημέρα που έφτασε στην κουζίνα. Στα χόρτα, στα λαχανικά και στα προϊόντα που ακολουθούν τον ρυθμό των εποχών.
Κυρίως όμως βρίσκεται στους ανθρώπους. Σε εκείνη τη ζεστή, αυθεντική φιλοξενία που κάνει κάθε επισκέπτη να αισθάνεται περισσότερο καλεσμένος παρά πελάτης.
Γιατί το ελληνικό καλοκαίρι δεν το θυμάσαι μόνο για τα μέρη που επισκέφθηκες. Το θυμάσαι για τα τραπέζια γύρω από τα οποία κάθισες. Για τις συζητήσεις που κράτησαν λίγο περισσότερο. Για το ψωμί που μοιράστηκε στη μέση. Για τα ποτήρια που υψώθηκαν χωρίς ιδιαίτερο λόγο. Για εκείνες τις απλές στιγμές που τελικά μένουν περισσότερο στη μνήμη. Και ίσως αυτό να είναι τελικά το νόημα ενός καλού τραπεζιού. Να θέλεις πάντα να επιστρέψεις
