Μία κριτική για μια συναυλία που δεν έχεις πάει. Μία κριτική για μια 10ωρη συναυλία που δεν αποχαιρετούσε απλά ένα θρυλικό συγκρότημα και έναν ανεπανάληπτο frontman, αλλά γιόρταζε την ζωή και τη μουσική όπως μόνο η μετάλ μπορεί να γιορτάσει. Όχι, αυτό το άρθρο δεν μπορεί να οριστεί ως κριτική. Αλλά ως μία προσπάθεια παρουσίασης του, ίσως, πιο μεγαλειώδους μεταλ μουσικού γεγονότος μέχρι το περασμένο Σάββατο. Στην τελευταία εμφάνιση του Ozzy Osbourne και των Black Sabbath στο σανίδι μπροστά από χιλιάδες κόσμου. Στο συναυλιακό γεγονός Back to the Beginning.
Συναντηθήκαμε σε σπίτια φίλων, σε ροκ και μέταλ μπαράκια και παρακολουθήσαμε ζωντανά αυτή τη δεκάωρη συναυλία που θα μείνει στη μνήμη μας για πολύ καιρό ακόμα
Δυστυχώς, δεν ήμουν από τους τυχερούς που βρέθηκαν στο Villa Park, στο Μπέρμιγχαμ, τη γενέτειρα του συγκροτήματος. Ωστόσο, όπως και εκατομμύρια άλλοι μεταλάδες και φίλοι του συγκροτήματος σε όλο τον κόσμο, συναντηθήκαμε σε σπίτια φίλων, σε ροκ και μέταλ μπαράκια και παρακολουθήσαμε ζωντανά αυτή τη δεκάωρη συναυλία που θα μείνει στη μνήμη μας για πολύ καιρό ακόμα. Ήταν ένα γεγονός που δεν γινόταν να χάσεις εάν μεγάλωσες με αυτή τη μουσική ως άκουσμα.
Θυμάμαι ακόμα την πρώτη φορά που ήρθα σε επάφη με τους Black Sabbath. Μαθητές ακόμα, είχαμε πάει στο δισκάδικο της γειτονιάς μου με τον αδερφό μου κι εγώ μαγνητισμένος ήδη από την ροκ μουσική από τα ακούσματα του πατέρα μου, βρέθηκα να αγοράζω το Paranoid. Και κάπως έτσι μπήκε ένα «μικρόβιο» μέσα μου, που δεν μπορούσε να βγει. Ένα καλό μικρόβιο που σε ωθούσε να ανακαλύπτεις, να αναλύεις και να μαθαίνεις με ανοιχτό μυαλό και πνεύμα, χωρίς να βάζεις όρια σε ό,τι κι αν κάνεις. Γιατί αυτό είναι πάνω κάτω το μέταλ.
Στο θέμα μας λοιπόν, το περασμένο Σάββατο η ροκ και μετάλ μουσική κοινότητα αποχαιρέτησε τους Black Sabbath και τον Ozzy με αισθήματα νοσταλγίας, υψηλής αδρεναλίνης και συγκίνησης. Συντονιστήκαμε όλοι στους δέκτες μας από τις 5 το απόγευμα και το πάρτι ξεκίνησε με τους Mastodon. Όλα τα συγκροτήματα, καταξιωμένα τα περισσότερα, έπαιξαν από δύο μέχρι έξι τραγούδια, ανάμεσα τους διασκευές τραγουδιών των Black Sabbath. Οι Mastodon, έπαιξαν το Supernaut. Στα κρουστά τους συμπλήρωσαν οι Danny Carey των Tool, Eloy Casagrande των Slipknot, Mario Duplantier των Gojira.
Τη σκυτάλη πήραν οι αμερικανοί ρόκερς Rival Sons παίζοντας τρία τραγούδια, ανάμεσά τους το Electric Funeral. Ακολούθως οι Anthrax μπήκαν εκρηκτικά με το Indians, απογειώνοντας το Into the Void. Και αν οι Anthrax ήταν εκρηκτικοί, οι Halestorm και η Lzzy Hale μπήκαν σαν σίφουνας παίζοντας δύο τραγούδια τους και το Perry Mason του Ozzy. Μία από τις αρτιότερες και ισοπεδωτικές εμφανίσεις ήταν αυτή των Lamb of God. Προσωπικά, στο άκουσμα του Children of the Grave, η τρίχα έγινε κάγκελο, δίνοντας σε αυτό το επαναστατικό τραγούδι των Sabbath, νέα πνοή και χαρακτήρα.
Στη συνέχεια ανέβηκαν αρκετοί καλλιτέχνες στη σκηνή και έπαιξαν τραγούδια των Sabbath και Ozzy. Επιλογές του Tom Morello, ανάμεσα τους οι Nuno Bettencourt, Mike Bordin, David Ellefson, Jake E. Lee, Adam Wakeman, Whitfield Crane.
Από το live στο Birmingham δεν έλειψαν και οι εκπλήξεις. Ο Jack Black να τραγουδάει το Mr. Crowley, σε μαγνητοσκοπημένο βίντεο, με τους γιους του Scott Ian των Anthrax, του Tom Morello και των μικρών μουσικών Yoyoka Soma και Hugo Weiss.
Οι Alice in Chains αν και έκαναν μία πολύ αξιοπρεπή διασκευή στο Fairies Wear Boots, δεν μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα. Οι Gojira ήταν εξαιρετικοί, παρόλο που στη φωνή του Joe Duplantier, υπήρχε κάποιο ηχητικό θέμα. Ξεσήκωσαν το πλήθος και αυτό είναι που έχει σημασία.
Travis Barker, Danny Carey και Chad Smith έκαναν ένα drum-off από το κομμάτι Symptom of the Universe ενώ το δεύτερο Supergroup του Tom Morello ήταν κάτι το εντυπωσιακό μιας και έκαναν την εμφάνιση τους μουσικοί - θρύλοι που δεν περίμενε κανείς να τους δει εκεί. Από ότι έγινε γνωστό πριν από την εκκίνηση της συναυλίας, σε αυτό το act έδωσαν τον καλύτερο τους εαυτό οι Billy Corgan και Tobias Forge. Στις εμφανίσεις - εκπλήξεις βρίσκονταν οι Sammy Hagar, K.K. Downing, Steven Tyler και Ronnie Wood.
Ακουλούθως, έκαναν κάποιες πολύ καλές εμφανίσεις οι Pantera, οι σχεδόν πάντα τέλειοι Tool και ακούσαμε να παίζουν το jazzy κομμάτι Wicked World οι Slayer (!).
Όσον αφορά την εμφάνιση των Guns N Roses, προτιμώ να μην πλατιάσω. Πολύ καλοί μουσικά, φωνητικά ωστόσο, ο αγαπητός σε όλους μας Axl Rose, δυστυχώς απέχει πολύ από την 90s εικόνα που είχε χτίσει.
Τελευταίοι πριν από τους Ozzy και Sabbath, εμφανίστηκαν οι Metallica. Το απόλυτο μέταλ σχήμα επέλεξε να διασκευάσει κάποια κομμάτια, που θα μπορούσε να πει κάποιος πως αποτελούν έκπληξη - Hole in the Sky και Johnny Blade. Κατά τα άλλα, όπως πάντα, πολύ καλοί, έδωσαν το έναυσμα για την εμφάνιση του Ozzy.
Καθισμένος πάνω στον σκοτεινό του θρόνο, ως είθισται όντας ο «Πρίγκηπας του Σκότους», μεταφέρθηκε πάνω στη σκηνή από το έγκατά της και έδωσε το σύνθημα όπως μόνο αυτός ξέρει να κάνει - «Let me hear you!» και «Let the madness begin!». Η δυσκολία στην ομιλία και στο τραγούδι εμφανής. Να θυμίσουμε ότι ο 76χρονος είναι διεγνωσμένος με τη νόσο Πάρκινσον και όπως είπε ήταν κατάκοιτος για έξι χρόνια. Η συγκίνηση του και η δίψα του για ακόμα μια ζωντανή εμφάνιση απεριόριστη. Το έβλεπες στις κινήσεις του. Στην προσπάθεια του να σηκωθεί όρθιος όμως να μην τον αφήνουν τα πόδια του. Η συγκίνηση του κοινού ήταν επίσης, απεριόριστη. I Don't Know, Mr. Crowley, Suicide Solution, Mama, I'm Coming Home και Crazy Train. Κάποια από τα πλέον μνημειώδη τραγούδια του.
Λίγο πριν το Paranoid, με έντονο συναισθηματικό βάρος είπε «δυστυχώς φτάσαμε στο τελευταίο τραγούδι που θα παίξουμε ζωντανά... για πάντα»
Την βραδιά έκλεισε η θρυλική τετράδα, Ozzy, Tony Iommi, Geezer Butler και Bill Ward. Αυτοί που ενέπνευσαν και έθεσαν τα θεμέλια για μία ολόκληρη μουσική αισθητική εκεί στην μακρινή δεκαετία του '60. Τέσσερις εργάτες, ρεμάλια, περιθωριοποιημένοι τύποι με απεριόριστη φαντασία, που βρήκαν στη μουσική δημιουργία ένα σκοπό στη ζωή. Στη συνέχεια μπήκε η κακή ζωή στο σύνολο.
War Pigs, NIB, Iron Man και Paranoid. Τέσσερα θρυλικά τραγούδια από το ίδιο άλμπουμ. Ριγή συγκίνησης και κλάματα, όχι μόνο στο κοινό αλλά και απανταχού στην ιντερνετική live streaming παρέα. Λίγο πριν το Paranoid, με έντονο συναισθηματικό βάρος ο Ozzy είπε «δυστυχώς φτάσαμε στο τελευταίο τραγούδι που θα παίξουμε ζωντανά... για πάντα».
Υ.Γ. 1: Δεν άντεξα να δω τους Black Sabbath, λόγω κούρασης. Τους είδα την επόμενη μέρα το πρωί.
Υ.Γ. 2: Η απόδειξη ότι you can't stop rock n roll
