Πρέπει πάλι να επανέλθουμε στο ίδιο θέμα. Να επαναλάβουμε τα αυτονόητα. Γιατί εδώ και ενάμιση χρόνο, κάποιος αποφάσισε να μετατρέψει την πολιτική σε προσωπικό θέαμα. Ένα διαρκές «σόου» που τρέφεται από την προσοχή μας, από τα κλικς και τις αντιδράσεις που του χαρίζουμε απλόχερα.
Και τώρα, ενόψει των βουλευτικών εκλογών, η φάρσα απειλεί να μετατραπεί σε πολιτική πραγματικότητα. Ακούγονται ξανά οι ίδιες φράσεις, όπως πριν τις Ευρωεκλογές: «είδαμε και τους υπόλοιπους», «να δοκιμάσουμε κάτι διαφορετικό», «τουλάχιστον αυτός τα λέει έξω από τα δόντια». Όμως δεν μιλάμε για δοκιμή προϊόντος, μιλάμε για μία από τις τρεις εξουσίες του κράτους.
Ας είμαστε σοβαροί για μια φορά. Η ψήφος δεν είναι διαμαρτυρία χωρίς συνέπειες. Είναι πράξη ευθύνης και όταν χρησιμοποιείται επιπόλαια, μπορεί να γίνει επικίνδυνη. Το έχουμε πει πολλές φορές: η ψήφος μπορεί να πληγώσει πιο βαθιά από μια σφαίρα. Γιατί η ζημιά που προκαλεί μια εσφαλμένη πολιτική επιλογή χρειάζεται χρόνια για να επουλωθεί.
Στην Ευρωβουλή, όπου τα έδρανα είναι 720, ίσως η παρουσία ενός ανθρώπου με αυτή τη λογική να μην είναι τόσο επιζήμια. Στην κυπριακή Βουλή, όμως, με μόλις 56 έδρες, κάθε ψήφος έχει βαρύτητα. Ο αντίκτυπος μιας τέτοιας επιλογής θα είναι πολλαπλάσιος και βαθιά προβληματικός.
Διάβασε ακόμα: Στον Φειδία πάει η κόκκινη μύτη. Σε εμάς, όμως, δεν πάει ο Φειδίας
Το πιο ανησυχητικό, όμως, δεν είναι ο ίδιος. Είναι οι δικαιολογίες όσων τον ψήφισαν ή σκοπεύουν να το κάνουν εκ νέου. «Είδαμε και τους υπόλοιπους». «Αφού δεν αλλάζει τίποτα». «Να δοκιμάσουμε κάτι άλλο». Αν είναι δυνατόν. Σε μια χώρα όπου υπάρχουν δεκάδες υποψήφιοι, άνθρωποι με γνώσεις, με εμπειρίες από κάθε κοινωνικό φάσμα και με διαφορετικές ιδεολογίες, το «κάτι άλλο» που βρίσκουμε είναι αυτό; Και πόσοι, αλήθεια, μπήκαν στον κόπο να διαβάσουν προγράμματα, να γνωρίσουν υποψηφίους, να ενημερωθούν; Ή μήπως η ψήφος «τιμωρίας» είναι απλώς η πιο εύκολη λύση για να αποφύγουμε την ευθύνη της συμμετοχής;
Δεν ισχυρίζομαι πως το πολιτικό μας σύστημα είναι άμεμπτο. Κανείς δεν αμφισβητεί ότι υπάρχουν διαφθορά, ανισότητες, σκάνδαλα, ατιμωρησία, ένα Κυπριακό που σέρνεται, περιβαλλοντικά και κοινωνικά προβλήματα. Όλοι είμαστε απογοητευμένοι από την αδράνεια και την έλλειψη λογοδοσίας. Όμως η λύση δεν βρίσκεται στη χλεύη, στην αδιαφορία ή στο «όλοι ίδιοι είναι». Η λύση είναι η νηφαλιότητα και η ενεργή πολιτότητα.
Ενεργός πολίτης δεν είναι αυτός που φωνάζει πιο δυνατά στο διαδίκτυο. Είναι αυτός που ενημερώνεται, διαβάζει, ακούει, συμμετέχει, σκέφτεται. Αυτός που κατανοεί ότι η ψήφος του έχει δύναμη, και ότι αυτή η δύναμη μπορεί να αλλάξει τη χώρα, προς το καλύτερο ή το χειρότερο.
Η πραγματική αλλαγή θα ξεκινήσει μόνο όταν αρχίσουμε να αντιμετωπίζουμε την ψήφο μας ως εργαλείο δημιουργίας, όχι εκδίκησης. Να ψηφίζουμε ανθρώπους που μας εμπνέουν, που έχουν γνώση και συνέπεια, που ξέρουν να ακούν και να συνεργάζονται, που μπορούν να σχεδιάσουν πολιτικές για τον εκσυγχρονισμό της Κύπρου.
Καμία αλλαγή δεν θα έρθει με «άππομα», ούτε με χυδαίες ατάκες και διαδικτυακά σόου. Η αλλαγή θα έρθει μόνο όταν ξαναπιστέψουμε ότι η πολιτική είναι υπόθεση όλων μας, και αποφασίσουμε να συμμετέχουμε με σκέψη, ευθύνη και αξιοπρέπεια.
