Το Διοικητικό Εφετείο έκρινε παράνομη την πολυετή παράλειψη των αρμόδιων αρχών να αποφασίσουν επί αίτησης πολιτογράφησης ανήλικου τέκνου Κύπριας πολίτη, επισημαίνοντας ότι η διοίκηση έχει υποχρέωση να εξετάζει και να απαντά σε αιτήματα μέσα σε εύλογο χρόνο, ακόμη και όταν η τελική απόφαση προϋποθέτει την άσκηση διακριτικής ευχέρειας.
Με ομόφωνη απόφασή του, ημερομηνίας 17 Ιουλίου 2026, το Διοικητικό Εφετείο έκανε δεκτή την έφεση της μητέρας του παιδιού, ανέτρεψε την πρωτόδικη απόφαση του Διοικητικού Δικαστηρίου και κήρυξε άκυρη την παράλειψη της διοίκησης να αποφανθεί επί της αίτησής της.
Η υπόθεση αφορούσε αίτηση που υπέβαλε το 2016 μητέρα, Κύπρια πολίτης, ζητώντας την εγγραφή του ανήλικου τέκνου της ως Κύπριου πολίτη, βάσει των διατάξεων του περί Αρχείου Πληθυσμού Νόμου. Όπως διαπιστώνει το Διοικητικό Εφετείο, μέχρι και την εκδίκαση της έφεσης δεν είχε εκδοθεί οποιαδήποτε απόφαση επί του αιτήματος.
Το πρωτόδικο Δικαστήριο είχε απορρίψει την προσφυγή, κρίνοντας ότι το αίτημα δεν είχε υποβληθεί στο αρμόδιο όργανο, δηλαδή στο Υπουργικό Συμβούλιο, αλλά στο Τμήμα Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης. Παράλληλα, είχε αποφανθεί ότι η εξέταση τέτοιου αιτήματος εμπίπτει στη διακριτική ευχέρεια του Υπουργικού Συμβουλίου και, ως εκ τούτου, δεν υπήρχε παράλειψη οφειλόμενης νόμιμης ενέργειας.
Το Διοικητικό Εφετείο, ωστόσο, υιοθέτησε διαφορετική προσέγγιση, διευκρινίζοντας ότι η υπόθεση δεν αφορούσε την ουσία του αιτήματος πολιτογράφησης, αλλά την υποχρέωση της διοίκησης να το εξετάσει και να αποφανθεί.
Όπως αναφέρεται στην απόφαση, «η Εφεσείουσα με την Προσφυγή της δεν επιζητεί την έγκριση της αίτησής της, αλλά να λάβει απάντηση σε αίτημα που αφορά εκτελεστή διοικητική πράξη». Το Δικαστήριο σημειώνει ακόμη ότι η διοίκηση, βάσει του άρθρου 29 του Συντάγματος και της νομοθεσίας περί Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου, οφείλει να εξετάζει αιτήματα και να αποφασίζει εντός εύλογου χρόνου.
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στο γεγονός ότι η αίτηση παρέμεινε σε εκκρεμότητα επί σειρά ετών. «Η ουσία του ζητήματος στην εξεταζόμενη περίπτωση είναι ότι η Εφεσείουσα ζητά να λάβει απάντηση επί της αίτησής της, την οποία δεν έλαβε από το 2016 μέχρι τουλάχιστον και το 2022 που εκδόθηκε η εφεσιβαλλόμενη απόφαση», επισημαίνει το Δικαστήριο.
Καταλήγοντας, το Εφετείο σημειώνει ότι «η παρέλευση χρονικού διαστήματος τέτοιας έκτασης συνιστά υπό τις περιστάσεις προφανή παράλειψη της διοίκησης να εκπληρώσει την υποχρέωσή της προς εξέταση της αίτησης της Εφεσείουσας».
Παράλληλα, το Δικαστήριο έκρινε βάσιμο και τον ισχυρισμό της εφεσείουσας ότι ακόμη και αν η αίτηση είχε αρχικά υποβληθεί σε αναρμόδιο διοικητικό όργανο, η διοίκηση όφειλε, σύμφωνα με τη νομοθεσία, να τη διαβιβάσει στην αρμόδια αρχή και να ενημερώσει σχετικά την αιτήτρια.
Με την απόφασή του, το Διοικητικό Εφετείο έκανε δεκτή την έφεση, παραμέρισε την πρωτόδικη απόφαση και κήρυξε άκυρη την παράλειψη της διοίκησης να απαντήσει εντός εύλογου χρόνου στην επίδικη αίτηση, διατάσσοντας ότι η παραλειφθείσα ενέργεια έπρεπε να είχε εκτελεστεί. Παράλληλα, επιδίκασε υπέρ της εφεσείουσας έξοδα ύψους 3.000 ευρώ.
