Η ιστορικότητα ενός σωματείου δεν υφίσταται από τα τρόπαια μόνο, αλλά και από την πορεία και την προσφορά στην κοινωνία. Μία τέτοια περίπτωση είναι και ο προσφυγικός σύλλογος της Αθλητικής Ένωσης Μόρφου. Η ΑΕΜ Μόρφου άντεξε στα πρώτα χρόνια της προσφυγιάς τις αντιξοότητες και τις δυσκολίες που έμελλε να ζήσει.
Ωστόσο, δεν κατάφερε να κρατηθεί στη ζωή το ποδοσφαιρικό της τμήμα λόγω των οικονομικών συγκυριών, μετά από 17 χρόνια στην προσφυγιά.
Στο πλαίσιο του αφιερώματος του ant1live στα προσφυγικά σωματεία, μετά την Λάβα Γύψου και την Ολυμπιάδα Νεαπόλεως, επισκεφθήκαμε τη βάση της ΑΕΜ Μόρφου στη Λεμεσό, όπου εδράζεται προσωρινά. Εκεί μας υποδέχτηκαν ο πρόεδρος του σωματείου Σολάκης Κασίνης, παράγοντες και παλαίμαχοι ποδοσφαιριστές που έγραψαν ιστορία με την φανέλα της ΑΕΜ στα κυπριακά γήπεδα. Σε κάθε επίσκεψη μας σε κάποιο προσφυγικό σωματείο καταλαμβαινούμε τι πρεσβεύουν και ποιος είναι ο στόχος τους από τα τραγικά γεγονότα του 1974 και έπειτα: Να κρατηθεί η φλόγα της επιστροφής άσβεστη και να δοθεί στις νέες γενιές η ιστορία για τη ζωή στις πόλεις και στα χωριά μας.
Η ΑΕΜ Μόρφου συστάθηκε το 1960 και όπως μας εξιστορεί ο κ. Κασίνης ήταν αποτέλεσμα της ένωσης δύο επίσης ιστορικών σωματείων της κωμόπολης της Μόρφου, του Νέου Αστέρα που ιδρύθηκε το 1944 και του Απόλλωνα που ιδρύθηκε το 1958. Γι' αυτό και το έμβλημα της ομάδας περιέχονται τόσο το αστέρι όσο και η μορφή του Απόλλωνα.
Διαβάστε επίσης:
ΑΦΙΕΡΩΜΑ Μικρά προσφυγικά σωματεία: Λάβα Γύψου - Μια ζωή σε «τεντωμένο σκοινί»
ΑΦΙΕΡΩΜΑ - Ολυμπιάδα Νεαπόλεως: Μία πρωταγωνίστρια στην προσφυγιά
Ο κ. Κασίνης στην αρχική του τοποθέτηση αναφέρθηκε στη σωρεία προβλημάτων που αντιμετωπίζει όχι μόνο η ΑΕΜ αλλά και όλα τα προσφυγικά σωματεία, τονίζοντας την διαχρονική παραμέληση από την πολιτεία.
Προσπαθούμε να κρατήσουμε άσβεστη την μνήμη των κατεχόμενων τόπων μας
«Η ΑΕΜ στου Μόρφου, αγωνιζόταν στο Δημοτικό Στάδιο Μόρφου, όπου την ακολουθούσε αρκετός κόσμος. Στα εντός έδρας παιχνίδια μπορεί να ξεπερνούσε και τις 3 χιλιάδες κόσμου. Είχε το δικό της ιδιόκτητο οίκημα το οποίο έγινε με εθελοντική εργασία» είπε ο κ. Κασίνης νοσταλγώντας τα χρόνια στην Μόρφου πριν από την τουρκική εισβολη.
Σημειώνεται ότι η ΑΕΜ έφτασε πολλές φορές λίγο πριν την άνοδο της στην Α' Κατηγορία, παρ' όλα αυτά δεν κατάφερε να παίξει στην μεγάλη κατηγορία για «διάφορους λόγους», όπως χαρακτηριστικά δήλωσε ο κ. Κασίνης με τις δύο σεζόν '72-'73 και '73-'74 να καταλαμβάνει την 2η θέση χωρίς όμως να παίρνει την άνοδο, καθώς ανέβαινε μόνο ο πρωταθλητής. Στην προσφυγιά η ΑΕΜ Μόρφου αγωνιζόταν στο παλιό ΓΣΟ στη Λεμεσό, όπου μεταφέρθηκε προσωρινά η βάση της.
Ακόμα αξίζει να ειπωθεί ότι η ΑΕΜ διατηρεί ομάδας σαΐτας η οποία διαπρέπει στις διοργανώσεις στις οποίες συμμετέχει.
Το μέλλον των προσφυγικών σωματείων δεν είναι ευοίωνο
«Οι δραστηριότητες του σωματείου επικεντρώνονται σε διάφορες εκδηλώσεις, τις οποίες διοργανώνει με τον Πολιτιστικό Όμιλο και Δήμο Μόρφου καθώς και με τον Δήμο Λεμεσού. Προσπαθούμε να κρατήσουμε άσβεστη την μνήμη των κατεχόμενων τόπων μας. Στο σωματείο μας είναι καλοδεχούμενοι όλοι» είπε ο κ. Κασίνης. Μάλιστα όπως μας ειπώθηκε κάθε απόγευμα στο σωματείο γίνεται μάζωξη μεταξύ παλαιμάχων ποδοσφαιριστών της ΑΕΜ, του Απόλλωνα Λεμεσού, της ΑΕΛ και του Άρη.
Ακόμα και όταν λειτουργούσε το ποδοσφαιρικό τμήμα δεν υπήρχε καμία κυβερνητική βοήθεια, αναφέρει ο κ. Κασίνης. «Για να κρατηθεί στη ζωή η ΑΕΜ, έχει ως έσοδα μόνο τις εισφορές των μελών της και μέσα από εκδηλώσεις Μορφιτών οι οποίοι βρίσκονται στην Αυστραλία. Μόνο όταν ζητήσαμε να κτίσουμε το οίκημά μας, μας δόθηκε ένα ποσό και καταφέραμε να έχουμε αυτό το οίκημα».
Γίνονται σκέψεις για το αν μπορούμε να ξαναδημιουργήσουμε το ποδοσφαιρκό τμήμα
«Παρ' όλες τις προσπάθειες που κάνουμε δυστυχώς η νεολαία δεν είναι κοντά στο σωματείο. Ευελπιστούμε από κάποιους νεαρούς να δείξουν μιαν αγάπη για το σωματείο και να λάβουν τη σκυτάλη από εμάς» σημειώνει με προβληματισμό. Ωστόσο με «εκδηλώσεις τιμής των πεσόντων ποδοσφαιριστών του σωματείου, ευελπιστούμε από τους νεαρούς να έρθουν κοντά στο σωματείο και να αγκαλιάσουν την προσπάθειά μας».
Συγκινητικές μαρτυρίες από την προσφυγιά
«Έπαιξα στην ΑΕΜ Μόρφου πριν από τον πόλεμο και μετά ακολουθήσαμε μέχρι και το κλείσιμο του σωματείου. Δύσκολοι καιροί, αγοράζοντας με τα λιγοστά χρήματα που είχαμε τα αθλητικά μας παπούτσια. Αξέχαστα πράγματα. Μετά τον πόλεμο είχαμε πολλούς ακούραστους συνεργάτες. Κάποιοι διένυαν μεγάλες αποστάσεις με δικά τους έξοδα και με δικά τους μέσα, μόνο για να προπονηθούν και να παίξουν με την ΑΕΜ στο ΓΣΟ», αναφέρει συγκινημένος ο Άντρος Λεπτός, παλαίμαχος ποδοσφαιριστής και μέλος του σωματείου.
Θεωρώ ότι το επίτευγμα των ανθρώπων που κράτησαν στη ζωή την ΑΕΜ είναι τεράστιο. Το μότο της ΑΕΜ, τόσο προπολεμικά όσο και μετά τον πόλεμο ήταν ΑΕΜ τζιαι ξερό ψωμί - Κούλλης Αβραάμ, Αντιπρόεδρος
Είναι πολύ σημαντικό να είμαστε όλοι μια γροθιά για την επιστροφή μας στου Μόρφου, που την ελπίζουμε και την καρτερούμε - Αγάθη Παπαμιχαήλ, Μέλος
