Ένα ιστορικό αθλητικό γεγονός έλαβε χώρα το περασμένο Σάββατο, 30 Αυγούστου, στο Αθλητικό Κέντρο «Σπύρος Κυπριανού», με την Εθνική Κύπρου να υποδέχεται την Εθνική Ελλάδας στο πλαίσιο του Γ’ Ομίλου του Eurobasket 2025, σε ένα πρώτο ιστορικό επίσημο παιχνίδι για τις δύο ομάδες.
Ένα παιχνίδι με ιδιαίτερο φορτίο και συγκίνηση, όχι μόνο για το αγωνιστικό του μέρος, αλλά και για τους έντονους συμβολισμούς. Δύο ομάδες, ένα Έθνος.
Όπως είναι απολύτως φυσιολογικό σε τέτοιες περιστάσεις, πριν από την έναρξη του αγώνα, ακούστηκε ο Εθνικός μας Ύμνος.
Και ήταν αρκετό για να προκαλέσει ρίγη συγκίνησης στους παρευρισκόμενους, αλλά και σε όσους παρακολούθησαν την αναμέτρηση από τους τηλεοπτικούς τους δέκτες.
Ωστόσο, σε αυτή την ανθρώπινη, απλή αλλά ιστορική στιγμή, κάποιοι βρήκαν αφορμή να μιλήσουν για «εθνικιστική έξαρση». Γιατί; Επειδή ακούστηκε ο Εθνικός Ύμνος. Επειδή συγκινηθήκαμε. Επειδή νιώσαμε υπερηφάνεια.
Αν είναι δυνατόν.
Από πότε, αλήθεια, ο σεβασμός στα εθνικά μας σύμβολα και η έκφραση της πολιτισμικής μας ταυτότητας αποτελούν πράξεις εθνικισμού;
Από πότε η αγάπη για την πατρίδα και η σύνδεση με την ιστορία μας θεωρούνται κάτι το μεμπτό;
Και κυρίως, ποιοι είναι αυτοί που σπεύδουν να «νουθετήσουν» έναν λαό επειδή απλώς ένιωσε περήφανος για αυτό που είναι;
Ο Εθνικός Ύμνος δεν είναι ένα τραγούδι. Είναι σύμβολο. Είναι μνήμη. Είναι ιστορία. Είναι η υπενθύμιση όσων περάσαμε, όσων χάσαμε, όσων κερδίσαμε. Και όταν ακούγεται, ιδίως σε στιγμές σαν κι αυτή, ενώνει.
Δεν πρόκειται για εθνικιστική έξαρση, αλλά για εθνική συνείδηση. Και αυτήν δεν μας την χάρισε κανείς, ούτε θα μας την κλέψει κάποιος.
Αν κάποιοι ενοχλήθηκαν στο άκουσμα του Εθνικού μας Ύμνου σε παιχνίδι Κύπρου-Ελλάδας, ίσως το πρόβλημα δεν είναι ο ύμνος, αλλά η αμηχανία τους απέναντι σε κάθε τι που θυμίζει τα αυτονόητα. Οι δεσμοί δεν χρειάζεται να διακηρύσσονται με λόγια, επιβεβαιώνονται με πράξεις. Και η στιγμή αυτή ήταν μια τέτοια πράξη, ήσυχη, αυθεντική και καθόλα περήφανη!
