Σαν σήμερα, στις 13 Αυγούστου 1968, ο Αλέκος Παναγούλης αποπειράθηκε να δολοφονήσει τον δικτάτορα Γεώργιο Παπαδόπουλο, σε μια από τις πιο ηρωικές πράξεις του αντιδικτατορικού αγώνα κατά της χούντας των Συνταγματαρχών (1967-1974).
Η βόμβα που τοποθέτησε κοντά στη Βάρκιζα δεν εξερράγη στην ώρα της, με αποτέλεσμα ο Παπαδόπουλος να σωθεί, αλλά η πράξη αυτή κατέστησε τον Παναγούλη σύμβολο αντίστασης, τόλμης και αδιάκοπης πάλης για τη δημοκρατία.
Ο Αλέξανδρος Παναγούλης γεννήθηκε το 1939 στη Γλυφάδα και σπούδασε στη Σχολή Μηχανολόγων-Ηλεκτρολόγων του Πολυτεχνείου. Από νεαρή ηλικία εντάχθηκε στη νεολαία της Ένωσης Κέντρου (Ο.Ν.Ε.Κ., αργότερα Ε.ΔΗ.Ν.) υπό τον Γεώργιο Παπανδρέου.
Κατά τη στρατιωτική του θητεία στο 85ο Σύνταγμα Πεζικού στη Βέροια, λιποτάκτησε, ίδρυσε την οργάνωση «Εθνική Αντίσταση» και αυτοεξορίστηκε στην Κύπρο για να σχεδιάσει τη δράση του. Εκεί συνεργάστηκε με πολιτικούς όπως ο Πολύκαρπος Γιωρκάτζης για την καταπολέμηση της χούντας.
Στο πρωινό της 13ης Αυγούστου, ο Παπαδόπουλος κινούνταν με τη συνοδεία του στην παραλιακή οδό Σουνίου, όταν πέρασε πάνω από μια υπόγεια σήραγγα ομβρίων όπου είχε τοποθετηθεί η βόμβα.
Η έκρηξη προκάλεσε καθυστέρηση λίγων δευτερολέπτων, που έσωσε τον δικτάτορα. Ο Παναγούλης συνελήφθη κρυμμένος κάτω από έναν βράχο, αρνήθηκε συνεργούς και οδηγήθηκε στα βασανιστήρια της ΕΣΑ, όπου η ταυτότητά του εξακριβώθηκε έπειτα από δύο μέρες. Την ανάκρισή του ανέλαβε ο ταγματάρχης Θεόδωρος Θεοφιλογιαννάκος, ενώ τον ίδιο βράδυ παρενέβη ο αντισυνταγματάρχης Δημήτριος Ιωαννίδης. Παρά τα φρικτά βασανιστήρια, ο Παναγούλης διατήρησε ηρωική στάση.
Στις 4 Νοεμβρίου 1968 ξεκίνησε η δίκη του, που κατέληξε στις 17 Νοεμβρίου με καταδίκη του Παναγούλη σε θάνατο, ενώ άλλοι συνάδελφοί του καταδικάστηκαν σε πολυετή κάθειρξη.
Παρά την πίεση, αρνήθηκε αίτηση χάριτος, προκάλεσε διεθνή κατακραυγή και τελικά μεταφέρθηκε στις φυλακές της Αίγινας και μετά στις φυλακές Μπογιατίου. Δραπέτευσε προσωρινά το 1969, αλλά ξανασυνελήφθη και υπέστη απομόνωση. Το 1973 απελευθερώθηκε με γενική αμνηστία και εγκαταστάθηκε στη Φλωρεντία, συνεχίζοντας τον αγώνα του.
Μετά τη μεταπολίτευση, εξελέγη βουλευτής Β’ Αθηνών με την Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις, αλλά παρέμεινε ανεξάρτητος λόγω των καταγγελιών του για συνεργασία πολιτικών με τη χούντα. Την Πρωτομαγιά του 1976 σκοτώθηκε σε τροχαίο στη λεωφόρο Βουλιαγμένης, λίγες μέρες πριν την αποκάλυψη φακέλων της ΕΣΑ, σε θάνατο που θεωρείται ύποπτος. Ο Παναγούλης παραμένει σύμβολο κομματικά ανεξάρτητου αγωνιστή της δημοκρατίας, με αγάλματα και ονόματα οδών προς τιμήν του, ενώ η ιστορία του εξακολουθεί να εμπνέει.
