Η αιματοχυσία στους κυπριακούς δρόμους δεν επιδέχεται πια ούτε σιωπή, ούτε αδράνεια. Σχεδόν κάθε βδομάδα καταγράφεται και ένα νέο περιστατικό και οι αριθμοί ολοένα και αυξάνονται. Και, δυστυχώς, πίσω από κάθε αριθμό, κρύβεται κι ένας άνθρωπος. Μία αδικοχαμένη ζωή.
Κεντρική εικόνα: Αρχείο
Τα μέχρι τώρα στοιχεία για το 2025 είναι αποκαρδιωτικά ενώ η αύξηση της τάξης του 25% έως 30% στους θανάτους το 2024 σε σύγκριση με το 2023 εξοργίζει. Δεν είναι δυνατόν σε μία μικρή χώρα όπως την Κύπρο, ο αριθμός των θανάτων ανά εκατομμύριο κατοίκων να είναι υψηλότερος από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο...
Σχετικά άρθα:
- Τροχαία τραγωδία στη Λευκωσία – Θύμα 87χρονη γυναίκα
- Νέο τροχαίο: Τραυματισμός 11χρονης σε χωριό της Λευκωσίας
- Μάχη για τη ζωή του δίνει 20χρονος μετά από ανατροπή μοτοσικλέτας στη Λευκωσία
Προσπάθειες έχουν γίνει τόσο από την Αστυνομία όσο και από τους Δήμους. Τοποθετήθηκαν εκατοντάδες σταθερές και κινητές κάμερες φωτοεπισήμανσης, πραγματοποιούνται εκστρατείες ελέγχων ταχύτητας και η λειτουργία της γραμμής 1460 για καταγγελίες πολιτών ίσως κάποια στιγμή να φέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα.
Πρόσφατη είδηση που μας έρχεται από το Ελσίνκι, μαρτυρά ότι η πόλη έχει καταγράψει μια ολόκληρη χρονιά χωρίς ούτε έναν θάνατο από τροχαίο. Προφανώς όχι από τύχη αλλά μάλλον από πολιτική συνέπεια.
Η Φινλανδική πρωτεύουσα εφάρμοσε αυστηρά όρια ταχύτητας (30 χλμ/ώρα), εγκατέστησε συστηματικά κάμερες ταχύτητας, ενώ υλοποίησε ένα ολοκληρωμένο στρατηγικό σχέδιο γνωστό ως «Vision Zero», με στόχο όχι τη μείωση, αλλά την πλήρη εξάλειψη των θανατηφόρων τροχαίων.
Σχετικό άρθρο: Το Ελσίνκι νίκησε τα θανατηφόρα τροχαία – Τα μέτρα που έφεραν το αποτέλεσμα
Ίσως και η Κύπρος να πρέπει να προχωρήσει σε επιπλέον μειώσεις των ορίων ταχύτητας σε κατοικημένες περιοχές και γύρω από σχολεία και επιπλέον εγκατάσταση μόνιμων καμερών σε κρίσιμους οδικούς άξονες. Ο έλεγχος θα ήταν φρόνιμο να είναι σταθερός και όχι αποσπασματικός. Επιπλέον, θα έπρεπε να προχωρήσουμε στην αυστηροποίηση των κυρώσεων όσον αφορά στις παραβάσεις ταχύτητας και να πολλαπλασιάσουμε τις εκστρατείες ενημέρωσης και εκπαίδευσης, τόσο για οδηγούς αυτοκινήτων όσο και μοτοποδηλάτων και μοτοσυκλετών.
Για να γίνει αυτό απαιτείται πολιτική βούληση και κοινωνική πίεση.
Η αποφασιστική δράση είναι πλέον αναγκαία αφού το επόμενο θύμα μπορεί να είναι κάποιος δικός μας άνθρωπος ή ακόμα και εμείς.
