Η μεταφορά του πιο επιτυχημένου βιντεοπαιχνιδιού όλων των εποχών στη μεγάλη οθόνη δεν ήταν ένα απλό εγχείρημα. Κι όμως, το “Minecraft: The Movie” καταφέρνει να σταθεί αξιοπρεπώς και να προσφέρει αληθινό γέλιο, τουλάχιστον μέχρι να κατακλυστεί από τις συνηθισμένες φανταστικές περιπέτειες με ψηφιακά εφέ.
Σε σκηνοθεσία Jared Hess (Napoleon Dynamite), η ταινία επιχειρεί να ισορροπήσει ανάμεσα στο ελεύθερο δημιουργικό πνεύμα του παιχνιδιού και την απαραίτητη δομή ενός μπλοκμπάστερ. Με τον Jack Black στον ρόλο του Steve – που βρίσκει μια μαγική τετραγωνισμένη “σφαίρα” – και μια σειρά περίεργων αλλά γοητευτικών χαρακτήρων, η ταινία αρχικά αποφεύγει τα συνηθισμένα κλισέ και δίνει χώρο στην ιδιαίτερη κωμική γραφή του Hess να αναπνεύσει.
Διάβασε ακόμα: Minecraft: Γιατί γοητεύει και εθίζει τα παιδιά;
Η ιστορία ακολουθεί τα αδέρφια Natalie και Henry, που καταλήγουν τυχαία στον Overworld μαζί με τον ιδιοκτήτη ενός ρετρό μαγαζιού (Jason Momoa) και μια τοπική κτηματομεσίτρια (Danielle Brooks). Οι πρώτες σκηνές, γεμάτες εφηβικό χιούμορ και σουρεαλιστικά στοιχεία, θυμίζουν κάτι από indie κωμωδία με pixel. Ωστόσο, όσο το σενάριο προσπαθεί να εξελιχθεί σε επική αποστολή, η συνοχή του αρχίζει να καταρρέει.
Παρά τις έξι (!) υπογραφές στο σενάριο, η πλοκή μοιάζει πρόχειρα δεμένη, με τις ενότητες της ταινίας να αλλάζουν διάθεση και κατεύθυνση απροειδοποίητα. Οι σκηνές δράσης – αν και εντυπωσιακές οπτικά – στερούνται ουσιαστικού ενδιαφέροντος, παραπέμποντας περισσότερο σε fan-made videos του YouTube παρά σε κινηματογραφική παραγωγή υψηλού προϋπολογισμού.
Ωστόσο, η ταινία διατηρεί μια ανάλαφρη διάθεση. Η φαινομενικά άσχετη υποπλοκή με την Jennifer Coolidge και έναν κάτοικο του Overworld λειτουργεί σχεδόν σαν παρωδία – και ίσως γι’ αυτό πετυχαίνει. Ο Black, εντωμεταξύ, δεν διστάζει να παραδώσει τρία αυτοσχέδια τραγούδια, φέρνοντας την ενέργεια του Bowser από το “Super Mario” στη γενιά της Gen Alpha.
Συμπερασματικά, το “Minecraft: The Movie” δεν είναι το νέο Lego Movie. Αλλά είναι κάτι καλύτερο από αυτό που φοβόμασταν: μια παιδική φαντασία που – παρ’ όλες τις σεναριακές αδυναμίες – αφήνει τον σκηνοθέτη να εκφραστεί και τον θεατή να γελάσει. Και αν μη τι άλλο, αυτό αξίζει ένα χειροκρότημα... ή τουλάχιστον ένα emoji με μπλοκ.
