Αν και οι άνθρωποι μπορούμε να κάνουμε πολλά εντυπωσιακά πράγματα, το να πετάξουμε μόνοι μας δεν είναι ένα από αυτά. Ωστόσο, αν ήταν δυνατόν, το μέγεθος των φτερών μας θα εξαρτιόταν από το σωματικό μας μέγεθος.
Για παράδειγμα, κάποιος που ζυγίζει 70 κιλά και έχει ύψος περίπου 1,5 μέτρο θα χρειαζόταν φτερά με άνοιγμα περίπου 6 μέτρα, σύμφωνα με τον Τάι Χέντρικ, καθηγητή βιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολίνας. Αυτός ο υπολογισμός προέρχεται από μια εξίσωση που αναπτύχθηκε από τον Ρόμπερτ Ναντς, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ, η οποία δημοσιεύθηκε το 2007 στο Journal of Avian Biology.
Ακόμα και αν είχαμε τα κατάλληλα φτερά, δεν θα ήταν αρκετό απλώς να τα φορέσουμε. Θα χρειαζόμασταν και άλλες ανατομικές προσαρμογές για να πετάξουμε. Για παράδειγμα, τα μεγάλα φτερά που συχνά απεικονίζουμε στους αγγέλους θα απαιτούσαν μια ιδιαίτερη δομή στην ωμοπλάτη και ισχυρούς μυς για να τα υποστηρίξουν. Αντίθετα, πιο πρακτικά για τον ανθρώπινο οργανισμό θα ήταν φτερά τύπου νυχτερίδας, τα οποία θα κάλυπταν τα χέρια και τα πόδια, επιτυγχάνοντας το απαιτούμενο άνοιγμα των φτερών.
Ωστόσο, για να πετάξουμε, θα χρειαζόμασταν επίσης μυϊκή δύναμη. Στα πτηνά, το 16-18% της μυϊκής μάζας τους χρησιμοποιείται για την πτήση, ενώ ορισμένα φτάνουν το 30%. Στους ανθρώπους, αυτό θα σήμαινε ένα υπερβολικά μυώδες στήθος και πλάτη, κάτι που δεν φαίνεται και πολύ πρακτικό. Επιπλέον, η απογείωση από το έδαφος θα ήταν πολύ δύσκολη με φτερά τόσο μεγάλα. Ο Χαμπίμπ προτείνει την τεχνική της τετράποδης εκτόξευσης, που χρησιμοποιούν οι πτερόσαυροι και ορισμένα είδη νυχτερίδων.
Αυτό που καθιστά δύσκολη την πτήση για τους ανθρώπους είναι το γεγονός ότι δεν έχουμε εξελιχθεί για να πετάξουμε, όπως τα πτηνά και άλλοι ιπτάμενοι οργανισμοί. «Θα χρειαζόμασταν πολλές από τις προσαρμογές που έχουν οι πτηνοί οργανισμοί σήμερα», καταλήγει ο Χέντρικ.
Με πληροφορίες από cnn.gr
