Μισός αιώνας έχει περάσει από το διπλό έγκλημα του προδοτικού πραξικοπήματος και της Τουρκικής Εισβολής. Το μαύρο καλοκαίρι του 1974 άφησε πίσω του πόνο, νεκρούς, αγνοούμενους, εγκλωβισμένους και χιλιάδες ξεριζωμένους.
Αυτοί οι άνθρωποι οι οποίοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους με τη βία, οι περισσότεροι με πολύ λίγα πράγματα, «με μια βαλίτσα» στην οποία πρόχειρα και με βιασύνη έβαλαν τα λιγοστά τους υπάρχοντα, είχαν την ανάγκη να στεγαστούν, να δημιουργήσουν και να προσφέρουν στην κοινωνία.
Τα Πάνω Πολεμίδια πρόκειται για μία ιδιαίτερη περίπτωση συνοικισμού ο οποίος μέσα από τις στάχτες της προσφυγιάς κατάφερε να αναπτυχθεί και να προσφέρει στην κοινωνία και στους πρόσφυγες, πάντα με το σύνθημα «Δεν Ξεχνώ» και την ελπίδα της επιστροφής στα κατεχόμενα χωριά και πόλεις.
Στα Πάνω Πολεμίδια κατοικούν πρόσφυγες από 62 κατεχόμενα χωριά με την πλειοψηφία να προέρχεται από την επαρχία Αμμοχώστου.
Οι πρώτοι Ελληνοκύπριοι που βρήκαν καταφύγιο στα Πάνω Πολεμίδια ήταν πρόσφυγες οι οποίοι κατοίκησαν σε τουρκοκυπριακά σπίτια το 1974 αμέσως μετά την τουρκική εισβολή. Στη συνέχεια και συγκεκριμένα το 1976, μετά από παρότρυνση της Κυβέρνησης δόθηκε σε πρόσφυγες Τουρκοκυπριακή γη και κάποια οικονομική βοήθεια για να μπορέσουν να χτίσουν και να στεγάσουν τις οικογένειές τους.
Κίκης Μαυρής - Αντιδήμαρχος Πάνω Πολεμιδιών
«Χαρακτηριστικά να αναφέρω εγώ ότι ήρθα το 1978 στο συνοικισμό μας και όταν πήγα στο σπίτι μου, επειδή ήταν ακατάλληλο οικόπεδο, εβάλαμε έναν πόττι ξύλο μέσα για να κατοικήσουμε. Για να φανταστείτε όταν δεν είχαμε καν τα οικονομικά, καθόλου. Ο κόσμος γενικά προσπαθούσε να βοηθήσει ο ένας τον άλλο να χτίσει την κατοικία του. Εγώ είχα έρθει και έβγαλα τα θεμέλια στο χέρι, με τον κούσπο»
Ο κ. Μαυρής δηλώνει πως έχουν ξεγελαστεί από την τότε Κυβέρνηση καθώς ενώ τους είχε ειπωθεί πως πρόκειται για κρατική γη όπως αποδείχθηκε επρόκειτο για Τουρκοκυπριακή γη.
Τα πρώτα ειδικά χρόνια του ξεριζωμού υπήρξαν δύσκολα. Πρόσφυγες στο έλεος του θεού, χωρίς τα βασικά αγαθά, προς αναζήτηση στέγης και φαγητού. Αρκετοί όπως δηλώνει ο κ. Μαυρής έμεναν στα χωράφια χωρίς να γνωρίζουν εάν την επόμενη μέρα θα είχαν στέγη για τα παιδιά τους.
Κίκης Μαυρής - Αντιδήμαρχος Πάνω Πολεμιδιών
«Η ανάγκη να στεγάσει τις 200 χιλιάδες πρόσφυγες οι οποίοι είχαν φύγει από τους τόπους μας γιατί αρκετός κόσμος ήταν στεγασμένος στα τσαντίρια, όπους έβρισκε να μείνει. Στα χωράφια εμείναμε για αρκετό καιρό. Ο κόσμος αντιμετώπιζε πάρα πολλές δυσκολίες, ειδικά όταν φεύγεις από το σπίτι σου, αφήνεις τα νοικοκυριά σου»
Τα πρώτα χρόνια μετά τον πόλεμο αναπτύχθηκε έντονα μεταξύ των προσφύγων το αίσθημα της αλληλεγγύης, της αλληλοβοήθειας και το ένστικτο της επιβίωσης απέναντι σε κάθε αντιξοότητα και δυσκολία.
Κίκης Μαυρής - Αντιδήμαρχος Πάνω Πολεμιδιών
«Ξεκινούμε από το 1977 όπου δημιουργήθηκε το πρώτο μπακάλικο, ένα δωμάτιο 4 επί 4, εξυπηρετούσε τη γειτονιά. Το πρώτο σωματείο που δημιουργήθηκε ήταν ο Αθλητικός Πολιτιστικός Σύλλογος Καρμιώτισσας με εθελοντική εργασία διότι επήραν έναν στάβλο τουρκοκυπριακό και το εκάμαν ένα ωραίο σωματείο για να μπορεί να απασχολείται η νεολαία. Ο Ζήδρος λειτουργούσε αρχικά σε μία παράγκα. Η εκκλησία μία λυόμένη εκκλησία, παράγκα. Τώρα έχουμε δύο εκκλησίες, την μικρή του Αγίου Παρθενίου και την εκκλησία του Τιμίου Σταυρού η οποία είναι ένα κόσμημα στην κοινότητα.»
Ενώ διαχρονικά κλήθηκαν να ανταπεξέλθουν και στην παραμέληση από τις εκάστοτε κυβερνήσεις.
Κίκης Μαυρής - Αντιδήμαρχος Πάνω Πολεμιδιών
«Σαν πρόσφυγες βλέπουμε ότι έχουμε παραμεληθεί, αγνοούμαστε εντελώς από την Κυβέρνηση γιατί υπάρχουν κατοικίες οι οποίες με την πάροδο του χρόνου καθίστανται ακατάλληλες πλέον όμως ο κόσμος παραμένει εκεί.»
Τα Πάνω Πολεμίδια ακόμα διαθέτουν μεγάλο υπαίθριο πάρκο όπως επίσης και Αμφιθέατρο. Σε κοντινή απόσταση βρίσκεται η Αίθουσα Πολιτιστικών Εκδηλώσεων "Μίκης Θεοδωράκης" η οποία φιλοξενεί μεγάλες θεατρικές παραστάσεις και συναυλίες.
Το χτίσιμο του Δημοτικού Σχολείου Καρμιώτισσας ολοκληρώθηκε το 1982.
Κίκης Μαυρής - Αντιδήμαρχος Πάνω Πολεμιδιών
«Υπήρχε εποχή η οποία είχαμε γύρω στους 500 μαθητές. Ο συνοικισμός έχει καταντήσει ένα γηροκομείο και ο λόγος είναι η μη δυνατότητα να μπορεί κάποιος να ανακαινίσει την κατοικία του»
Ο συνοικισμός Πάνω Πολεμιδιών αν και σήμερα γερασμένος, αποτελεί παράδειγμα της αυταπάρνησης και της επιμονής του λαού μας τα δύσκολα χρόνια που ακολούθησαν την βάρβαρη Τουρκική Εισβολή
Τα χρόνια αν και περνάνε βασανιστικά για τους πρόσφυγες αυτοί αντιστέκονται πεισματικά στη Λήθη.
Όσα κι αν έχουν καταφέρει στην προσφυγιά, ο πόθος για την άγια ώρα της επιστροφή δεν έχει σβήσει ποτέ.
Κίκης Μαυρής - Αντιδήμαρχος Πάνω Πολεμιδιών
«Είχαμε την πεποίθηση και έχουμε την πεποίθηση ότι όσο περνούν τα χρόνια, όσο μεγαλώνουμε εμείς που πιστεύω είμαστε η τελευταία γενιά που έχουμε ζήσει στους τόπους που εγεννηθήκαμε, τόσο μεγαλώνει ο πόθος της επιστροφής, ασχέτως αν έχουμε δημιουργήσει γιατί ο πρόσφυγας δημιουργά. Η πιο παλιά γενιά θεωρούμε τούτο το σχολείο και γενικά ότι έχουμε μέσα στην κοινότητα είναι προσωρινά: Ο προορισμός μας είναι η Ιθάκη.»
