Ζουν και ξαναζούν τον εφιάλτη…
Διασωθείς περιγράφουν συγκλονισμένοι:
«Είχε πιάσει φωτιά δίπλα μας.»
«Απλά άρχισε το τρένο να τραντάζεται όλο και πιο πολύ και κατέληξε να γείρει 45 μοίρες.»
«Σπάσαμε το τζάμι, βγήκαμε έξω και μετά αντικρίσαμε ένα χάος.»
«Μέχρι και μάνα με μωρό τριών μηνών ήτανε μέσα.»
4 σχεδόν 24ωρα μετά την σιδηροδρομική τραγωδία στα Τέμπη και οι διασωθέντες ζουν και ξαναζούν τον εφιάλτη. Τα πρώτα δευτερόλεπτα της σύγκρουσης, το χάος που ακολούθησε, τις φωτιές, τις εικόνες της φρίκης που αντίκρισαν, τη μυρωδιά του θανάτου.
«Σοκ. Εμείς βγήκαμε, άλλοι δεν βγήκανε όμως.», ανέφερε διασωθείσα.
Η Μικαέλα Φουδαράκη, επέβαινε στο τέταρτο βαγόνι. Ακόμα δεν έχει ξεπεράσει το σοκ, όπως αναφέρει στο TV Creta.
«Είμαι τυχερή, από θαύμα γλίτωσα. Είδα ανθρώπους με αίματα. Στην αρχή δεν είχαμε καταλάβει ότι η πόρτα ήταν ανοιχτή, ήμασταν σε σύγχυση και ήμασταν σίγουρες ότι θα πεθάνουμε. Μια κοπέλα με κοίταξε και μου είπε «θα πεθάνουμε». Το μόνο που βλέπαμε ήταν καπνός.», περιγράφει η διασωθείσα Μικαέλα Φουδαράκη.
Συγκλονίζει με την περιγραφή των όσων βίωσε και Κύπρια φοιτήτρια.
Την ανάρτησή της σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης, συνοδεύει και μια φωτογραφία μέσα από το τρένο. Πριν το ταξίδι, γίνει εφιάλτης.
«12 λεπτά καθώς τα τρένα οδηγούνταν μετωπικά προς την μοιραία σύγκρουση κάναμε σκέψεις απλές και δεδομένες.. Τίποτα όμως δεν είναι δεδομένο. Ανησυχούσα για το ταξί που θα με παραλάμβανε από το σταθμό. Τελικά με παρέλαβε ασθενοφόρο. Εκείνη την στιγμή πήρα αμέσως τηλέφωνο την μητέρα μου με το σκεπτικό να με ακούσει για τελευταία φορά. Άσχημη σκέψη, που δεν φαντάζεσαι ποτέ πως θα κάμεις.. Ευτυχώς είμαι σήμερα μια από τους τυχερούς μέσα στην ατυχία. Ευτυχώς είπα στην μάμα μου, τελικά κατάφερα και βγήκα έξω. Κουβέντες που μάνες συνεπιβατών μου, δεν άκουσαν ποτέ.», αναφέρει η Κύπρια διασωθείσα.
Μετά το πρώτο σοκ, οι μνήμες πλέον καθαρές. Μνήμες που πληγώνουν. Μνήμες που θα μείνουν για πάντα χαραγμένες, σαν σημάδι, στις ψυχές όσων ήταν εκεί.
«Καθώς ήμουν στο δωμάτιο του νοσοκομείου έβλεπα στις ειδήσεις, ανάμεσα στους νεκρούς, άτομα που θυμάμαι να χαμογελάσαμε ο ένας στον άλλον πριν λίγες ώρες μέσα στο τρένο και για πρώτη φορά χαιρόμουν που είμαι σε νοσοκομείο και όχι ανάμεσα σε συντρίμμια και στάχτες. Ευχαριστούσα τον Θεό που ήμουν σε μια λίστα τραυματιών και όχι στις διπλανές…
Για μια στιγμιαία απόφαση φάνηκα τυχερή και δεν άλλαξα βαγόνι και παρέμεινα στο 5ο και δεν με βρήκε το κακό σε κάποιο πιο μπροστινό όπου κορίτσια που ξέρω, κάηκαν. Για λίγα λεπτά οι γονείς μου τώρα δεν κλαίνε, όπως τους γονείς των κοριτσιών αυτών και άλλων τόσων.», περιγράφει η Κύπρια διασωθείσα.
Δεκάδες ιστορίες. Ανθρώπων που διασώθηκαν σαν από θαύμα. Ανθρώπων που αψήφησαν τον κίνδυνο και έσωσαν ζωές. Δεκάδες ιστορίες όμως και ανθρώπων που χάθηκαν. Ονείρων που έσβησαν για πάντα.
