Η Κοίμηση της Θεοτόκου αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες γιορτές της χριστιανοσύνης. Η σημερινή ημέρα κουβαλά: ελπίδα, τάματα, πίστη και ανάγκη για ένα θαύμα.
Η Παναγία εκοιμήθη όμως… «Σήμερα ο ήλιος φωτίζει περισσότερο τα κουρασμένα πρόσωπά μας, η θάλασσα είναι πιο ήρεμη, πιο γαλάζια, τα ζώα έχουν περισσότερη ζωντάνια, τα δέντρα είναι πιο χλωρά, το κάθε τι πανηγυρίζει και αγάλλεται. Μα τι θάνατος λοιπόν είναι αυτός, που γέμισε την οικουμένη και τις καρδιές μας με τη χαρά της Αθανασίας;», Μα ναι, αφού η Κοίμηση της Θεοτόκου δεν είναι πένθιμο γεγονός, επειδή η Παναγία «μετέστη προς την ζωήν».
Στις 15 Αυγούστου χιλιάδες πιστών με την ψυχή γεμάτη ελπίδα και κατάνυξη, προστρέχουν στα αμέτρητα προσκυνήματα, όπου λιτανεύονται οι θαυματουργές εικόνες της Παναγίας για να μαρτυρήσουν την πίστη τους στο πρόσωπό της.
Η Παναγία, το ιερότερο από τα πρόσωπα της Ορθοδοξίας, σήμερα δοξάζεται σε κάθε γωνιά της Κύπρου. Η λατρεία που έχουν οι πιστοί στη «μητέρα» του Θεού και των ανθρώπων αποδεικνύεται από τα πολλά ονόματα: υπολογίζεται πως ξεπερνούν τα 500 σε ολόκληρη την Κύπρο και Ελλάδα.
Σε κάθε γωνιά της Κύπρου…
Είτε στα ορεινά είτε παραθαλάσσια, στην ελεύθερη αλλά και κατεχόμενη Κύπρο απαντώνται εφευρετικά και παράξενα ονόματα της Παναγίας: Παλουριώτισσα, Μακεδονίτισσα, Παραμυθία, Ασπροφορούσα, Αψινθιώτισσα, Ιαματική, Αγγελόκτιστη, Γλυκιώτισσα, Γαλακτοτροφούσα,Σταχυότισσα,Τροοδίτισσα, Μαχαιρά, Χρυσοσπηλιώτισσα, Χρυσορρογιάτισσα, Αμιρούς και τόσα άλλα.
Το θαύμα της Παναγίας της Αμιρούς το 1996 που συγκλόνισε ολόκληρη την Πάφο
(Η Μονή Παναγίας Αμιρούς βρίσκεται στους πρόποδες της οροσειράς Κακομάλλη, περίπου μισή ώρα από τη Λεμεσό. Φθάνει κανείς εκεί ακολουθώντας τις πινακίδες προς την κοινότητα Αψιού)
Η Χριστιάνα Ευαγόρου περιγράφει το θαύμα που βίωσε:
«Ονομάζομαι Χριστιάνα Ευαγόρου, είμαι από την Πάφο και είμαι 32 ετών. Το καλοκαίρι του 1996 βίωσα ένα θαύμα που μου άλλαξε ολόκληρη τη ζωή.
Ήμασταν αρκετά παιδιά μαζεμένα στο χωράφι του θείου μου που ήταν δίπλα από το σπίτι μου. Ένα από τα παιδάκια κρατούσε σφεντόνα, μας σημάδευε και μας έριχνε. Έβαζε μικρές πέτρες. Κάποια στιγμή καθώς παίζαμε, γύρισα να πω στα άλλα παιδιά ότι βαρέθηκα και ότι ήθελα να πάω σπίτι μου. Με σημάδεψε και μου έριξε απευθείας στο μάτι. Θυμάμαι ακόμα τα κλάματα και τις φωνές που έβαλα. Ο πόνος ήταν αφόρητος…
Με άκουσαν η θεία και η νονά μου που έμεναν δίπλα και έτρεξαν δίπλα μου -οι γονείς μου έλειπαν εκείνο το πρωινό, ήταν στις δουλειές τους-. Με πήραν αμέσως στις Πρώτες Βοήθειες και ειδοποίησαν τους γονείς μου.
Θυμάμαι που δεν σταμάτησα λεπτό να κλαίω και στην αρχή δεν άφηνα να με πλησιάσουν καν οι γιατροί. Δεν έβλεπα όμως και καθόλου. Στο αριστερό μου μάτι, μόνο σκοτάδι υπήρχε…
Οι γονείς μου άκουσαν αυτό που δεν ήθελαν με τίποτα να ακούσουν… «Ο οφθαλμικός λοβός έχει μοιραστεί στα δυο», δεν θα μπορούσα να δω ποτέ ξανά από το αριστερό μου μάτι. (Ο οφθαλμικός λοβός έχει σχήμα πεπλατυσμένης σφαίρας και διάμετρο περίπου 2,5 cm). Αυτό αυξάνει επίσης τον κίνδυνο για πρόωρη εμφάνιση καταρράκτη που θα επηρέαζε και το δεξί μου μάτι.
Η μαμά μου έκλαιγε και συνέχεια προσευχόταν.
Έκανε τάμα ακόμα και στους Αγίους Τόπους. Ένα όμως απόγευμα, οραματίστηκε την Παναγία. Της είχε πει «Χρυστάλλα, είμαι η Παναγία της Αμιρούς και το μωρό σου είναι υπό την προστασία μου και θα το θεραπεύσω εγώ». Η μαμά μου τα έχασε και φώναζε συνέχεια «Αμιρούς, Αμιρούς…». Ο πατέρας μου που ήταν δίπλα της, την ρώτησε γιατί φώναζε και η μητέρα μου του είπε τι της συνέβη. Πήραν αμέσως τηλέφωνο γνωστούς και φίλους να μάθουν αν υπήρχε Παναγία της Αμιρούς. Προς μεγάλη τους έκπληξη, έμαθαν όχι μόνο ότι υπήρχε, αλλά έκανε και πολλά θαύματα. Πήγαμε στο μοναστήρι και προσευχηθήκαμε όλοι μαζί. Το θαύμα έγινε…
Βρήκα το φως μου (αν θυμάμαι καλά είχαν περάσει τρεις μέρες από το ατύχημα) και πήγαμε στον γιατρό. Τα έχασε ο άνθρωπος, δεν πίστευε στα μάτια του. Είχε πει της μητέρας μου «έγινε θαύμα Χρυστάλλα». Οι γονείς μου “πετούσαν” από χαρά.
Δεν θα το πιστέψετε αλλά τόσα χρόνια μετά και ποτέ, δεν υπήρξε το παραμικρό πρόβλημα στο αριστερό μου μάτι. Στο δεξί ναι, έχω αστιγματισμό αλλά και μυωπία.
Από τότε το μοναστήρι της Παναγίας της Αμιρούς ήταν το δεύτερο σπίτι μας.
Το παράξενο όμως είναι ότι από τότε… πάντα νιώθω μια παρουσία δίπλα μου. Όταν πήγα για σπουδές στην Ελλάδα, ακόμα και όταν βράδιαζε και ήμουν στο δρόμο, δεν φοβόμουν τίποτα γιατί ήξερα, ένιωθα ότι είχα από την μια πλευρά τον Χριστό και από την άλλη την Παναγία. Μπορεί να σας ακουστεί αστείο αλλά δεν είναι, νιώθω έντονα την παρουσία της δίπλα μου, με προστατεύει .
Πάω στο μοναστήρι και πάντα προσεύχομαι.
Το δικό μου μήνυμα…
Όσο και αν έχουμε πληγωθεί, απελπιστεί, δεν πρέπει να χάνουμε την πίστη μας. Η Παναγία είναι πάντα εκεί, το ξέρω, το νιώθω».
