15η Ιουλίου. 8:20 το πρωί και το Ραδιοφωνικό Ίδρυμα Κύπρου διέκοψε ξαφνικά να εκπέμπει το κανονικό του πρόγραμμα. Το τραγούδι «Το πουκάμισο το θαλασσί» που έπαιζε εκείνη την ώρα έμεινε στον στίχο: «…χρυσή κλωστή και βελονιά ποιος θα δικάσει τον φονιά...».
Τότε η εκφωνήτρια του ΡΙΚ ανακοίνωνε πως ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος Γ’ και τότε Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας πως είναι νεκρός.
«Λίγο μετά την επίθεση, από το στούντιο του ΡΙΚ οι πραξικοπηματίες ανακοίνωναν ότι «σήμερον την πρωίαν επενέβη η Εθνική Φρουρά διά να σταματήσει τον αδελφοκτόνον πόλεμον μεταξύ των Ελλήνων. Η Εθνική Φρουρά είναι τη στιγμήν αυτήν κυρία της καταστάσεως. Ο Μακάριος είναι νεκρός», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Tο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974 πραγματοποιήθηκε από την Εθνική Φρουρά της Κύπρου, την ΕΛΔΥΚ και την ΕΟΚΑ Β’, με σκοπό την ανατροπή του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Αρχιεπίσκοπου Μακάριου Γ' και την επίτευξη της ένωσης με την Ελλάδα.
Η πραξικοπηματική ανατροπή της κυβέρνησης του Προέδρου Μακαρίου στις 15 Ιουλίου 1974, ως η απαρχή της κυπριακής τραγωδίας που συνεχίστηκε με την τουρκική εισβολή μόλις πέντε ημέρες αργότερα, δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία.
Οι πληροφορίες και φήμες για ένα πιθανό πραξικόπημα στην Κύπρο κυκλοφορούσαν για καιρό, ιδίως μετά την απόπειρα δολοφονίας του Μακαρίου του 1970, ενώ οι παρασκηνιακές διεργασίες για την προετοιμασία του μετρούσαν αρκετές εβδομάδες πριν την 15η Ιουλίου.
Από τη συχνότητα του ΡΙΚ, γνωστοποιήθηκαν και τα ονόματα των μελών της «κυβέρνησης σωτηρίας», όπως ονομάστηκε η «κυβέρνηση» που διόρισαν οι πραξικοπηματίες, υπό τον Νίκο Σαμψών, μία αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, ο οποίος αποτέλεσε την έσχατη λύση, μετά την άρνηση τριών δικαστικών αλλά και του αείμνηστου Γλαύκου Κληρίδη να αναλάβουν την προεδρία. Υπουργοί διορίστηκαν οι Ντίμης Δημητρίου (Εξωτερικών), Παντελής Δημητρίου (Εσωτερικών, Αμύνης), Κώστας Αδαμίδης (Δικαιοσύνης), Παναγιώτης Δημητρίου (Παιδείας), Κυριάκος Σαβεριάδης (Συγκοινωνιών και Έργων), Οδυσσέας Ιωαννίδης (Υγείας), Ανδρέας Νεοκλέους και Γιαννάκης Δρουσιώτης (Εργασίας), ενώ Υφυπουργός παρά το Προέδρω ανέλαβε ο Ανδρέας Παρισσινός.
Ο Μακάριος ξέφυγε από τους πραξικοπηματίες και μέσω Μάλτας και Λονδίνου έφτασε στην Νέα Υόρκη, όπου στις 19 Ιουλίου έλαβε μέρος στην σύσκεψη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Εκεί, κατήγγειλε την χούντα των Αθηνών για εισβολή.
Η βάρβαρη τουρκική εισβολή στις 20 Ιουλίου, με επίκληση του άρθρου 4 της συνθήκης Εγγυήσεων, ολοκλήρωσε το έγκλημα κατά της Κύπρου.
Στις 23 Ιουλίου ο Νίκος Σαμψών προ της διαφαινόμενης κατάρρευσης παραιτήθηκε, όπως και το στρατιωτικό καθεστώς στην Ελλάδα. Η Τουρκία ωστόσο συνέχισε την επέλαση και την κατοχή εδαφών. Με δεύτερη επιχείρηση, τον Ατίλλα ΙΙ, τον Αύγουστο του 1974 κατέλαβε το 36% των εδαφών της Κυπριακής Δημοκρατίας και εκτόπισε 180 χιλιάδες Κύπριους με άλλες 20.000 να βρίσκονται εγκλωβισμένοι. Συνολικά σκοτώθηκαν περίπου 3.000 ελληνοκύπριοι.
