Κύπρος 1974
Ήταν μια πολύ όμορφη και αγαπημένη οικογένεια. Όλοι τους αγαπούσαν και τους θαύμαζαν για το ήθος και την προσωπικότητά τους. Ζούσαν στην Αμερική αλλά λίγο πριν το 1974 αποφάσισαν να επαναπατριστούν.
Η επιστροφή τους στον τόπο που γεννήθηκαν, τους έκανε ακόμη πιο ευτυχισμένους.
Στο χωριό τους-την Άσσια- τους υποδέχτηκαν με απίστευτη χαρά και αγάπη. Ο Κώστας και η Ελένη Κασάπη, μαζί με τα τρία τους παιδιά- δυο κορίτσια και ένα αγόρι- περνούσαν την πιο όμορφη περίοδο της ζωής τους. Δυστυχώς όμως… Η τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974 τους ρήμαξε τη ζωή, όπως άλλωστε και τόσων άλλων συμπατριωτών μας.
Ο κοινοτάρχης της Άσσιας (κατεχόμενο χωριό της επαρχίας Αμμοχώστου), κύριος Γιώργος Ιωάννου, αναφέρει στο Ant1 Live:
«Όταν επέστρεψαν πίσω στο νησί, αποφασισμένοι να μείνουν για πάντα, πετάξαμε από χαρά. Τους αγαπούσαμε πολύ, όλοι τους αγαπούσαν. Ήταν πολύ καλοί άνθρωποι και ευγενικοί.
Ο Κώστας και η Ελένη είχαν τρία υπέροχα παιδιά, δυο κόρες και ένα γιό, τον Ανδρέα, που γεννήθηκε το 1957. Ήταν 17 ετών όταν έγινε η εισβολή στην Κύπρο.
Όταν αρραβώνιασαν την 18χρονη κόρη τους…
Το σπίτι τους γέμισε με χαρά και ευτυχία. Ο αρραβωνιαστικός της, ο Λεόντιος, ήταν συγχωριανός μας. Θεέ μου!!! Κανείς δεν φανταζόταν το κακό που θα ακολουθούσε…».
ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΕΙΣΒΟΛΗ 1974
Μαρτυρία - Ελένης Κασάπη
«Το 1974 όταν έγινε η εισβολή ήμασταν στο χωριό μας την Άσσια. Εμπήκαν στο σπίτι μας κάμποσοι Τούρκοι οπλισμένοι και τραβούσαν τον γιο μας να τον πάρουν μαζί τους. Ούτε που τους ένοιαζε πως είχε Αμερικάνικο διαβατήριο. Εμείς εφωνάζαμε, εκλαίαμε, δεν θέλαμε να τους αφήσουμε να μας πάρουν το παιδί μας. Ο Ανδρέας μας τότε έβγαλε τον Σταυρό που είχε στο λαιμό του και τον έδωσε της αδελφής του λέγοντάς μας: «Φυλάξετέ μου τον και θα γυρίσω».
Μας χτύπησαν και πήραν το παιδί μας. Ήταν 17 χρονών παλικάρι. Ό άντρας μου δεν έμεινε πόρτα που δεν εχτύπησε στην Αμερική μέχρι που κατάφερε με τον Φίλιπ Κρίστοφερ και φίλους της Κύπρου στο Κογκρέσο να περάσουν ένα νομοσχέδιο για τους Αμερικανούς αγνοούμενούς μας που υπόγραψε ο τότε πρόεδρος Κλίντον και έτσι το 1995 άρχισαν οι έρευνες. Με τη μέθοδο του DNA ανακάλυψαν τα οστά του παιδιού μας ένα χιλιόμετρο έξω από το χωριό μας. Είχαν σκοτώσει τον λεβέντη μου την ίδια μέρα που μας τον πήραν».
Μαρτυρία από το ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ "ΜΝΗΜΕΣ ΑΞΕΘΩΡΙΑΣΤΕΣ" και το βιβλίο 'Ερευνας-φωτογραφίας-ποίησης με τον ομώνυμο τίτλο του Πέτρου Πετρίδη, εκδόσεις Εν Τύποις 2011.
Ο Γιώργος Ιωάννου συνεχίζει «Την ίδια μέρα, μαζί με τον Ανδρέα, οι Τούρκοι, ανάγκασαν και τον Λεόντιο να τους ακολουθήσει. Ο Λεόντιος παραμένει αγνοούμενος.
Τα οστά του Ανδρέα ταυτοποιήθηκαν με τη μέθοδο του DNA και κηδεύτηκαν στην Αμερική το 1998. Την ίδια μέρα, κάναμε και εμείς ένα τρισάγιο στην εκκλησία.
Δυστυχώς…
Έφυγαν από τη ζωή ο Κώστας και η Ελένη. Μάλιστα, ο Κώστας σχετικά πρόσφατα. Θάφτηκαν και οι δυο στην Αμερική. Επέστρεψαν με τόση χαρά πίσω στον τόπο τους μα… θάφτηκαν σε ξένο χώμα.
Αυτός ο τόπος, από το 1974, μυρίζει παντού ακόμα θάνατο…
Ο Θεός να αναπαύσει τα αδέλφια μας που χάθηκαν στον πόλεμο του 1974».
