11 Ιουλίου 2011: Σαν σήμερα σημειώθηκε η έκρηξη στην ναυτική βάση «Ευάγγελος Φλωράκης» στο Μαρί αφήνοντας πίσω της 13 νεκρούς. Τα δάκρυα έγιναν οργή, ο πόνος προσευχή και η δικαιοσύνη ένας ατέλειωτος δρόμος…
11 Ιουλίου 2011…
Στις 5.50 τα ξημερώματα…
Η Κύπρος βρίσκεται αντιμέτωπη με μια ακόμη τραγωδία. Μια ακόμη ημερομηνία γράφεται με μαύρα γράμματα στο βιβλίο της ιστορίας της. Ένας ακόμη θλιβερός Ιούλιος…
Η έκρηξη στη Ναυτική Βάση «Ευάγγελος Φλωράκης» στο Μαρί (20 χιλιόμετρα ανατολικά της Λεμεσού) αφήνει πίσω της: 13 νεκρούς (αξιωματικούς, υπαξιωματικούς και ναύτες του Πολεμικού Ναυτικού, ενώ οι πέντε από τους νεκρούς ήταν πυροσβέστες), 62 τραυματίες (τραυματίστηκαν σε διάφορα σημεία του σώματός τους και μάλιστα πολλοί από αυτούς αντιμετωπίζουν δεκάδες προβλήματα μέχρι σήμερα) ενώ οι υλικές ζημιές στον Ηλεκτροπαραγωγό σταθμό της ΑΗΚ και στο Βασιλικό ανυπολόγιστες.
Τα 98 εμπορευματοκιβώτια που σκόρπισαν τον θάνατο, περιείχαν πυρίτιδα και είχαν κατασχεθεί από πλοίο το 2009 και φυλάγονταν στην ναυτική βάση. Η έκρηξη στο Μαρί χαρακτηρίστηκε ως η μεγαλύτερη καταστροφή στην Κύπρο σε περίοδο ειρήνης.
Οι νεκροί: Πλοίαρχος Ιωαννίδης Ανδρέας, Διοικητής Ναυτικού, Αντιπλοίαρχος Λάμπρου Λάμπρος, Διοικητής της Ναυτικής Βάσης, Αρχικελευστής Κλεάνθους Κλεάνθης, Κελευστής Ηρακλέους Μιχάλης, Ναύτης Χριστοφόρου Μιλτιάδης, Ναύτης Χριστοφόρου Χριστάκης , Αρχιλοχίας Πυροσβεστικής Ανδρέας Παπαδόπουλος, Πυροσβέστης Βασίλης Κρόκος, Πυροσβέστης Σπύρος Τταντής, Πυροσβέστης Παναγιώτης Θεοφίλου, Αρχιπυροσβέστης Γιώργος Γιακουμής, Πυροσβέστης Αδάμος Αδάμου, Ναύτης Αντώνης Χαραλάμπους (πέθανε τρεις μέρες μετά το ατύχημα) γίνονται ήρωες.
Η Κάτια Κλεάνθους, σύζυγος του ήρωα αρχικελευστή Κλεάνθη Κλεάνθους, αναφέρει στο Ant1.com.cy:
«Πέρασαν 11 χρόνια απο εκείνη την αποφράδα μέρα που έμελλε να χαράξει για πάντα τις ζωές μας. Ένας ακόμα θλιβερός Ιούλιος… 11 χρόνια μετά και «οι μνήμες που δεν κοιμήθηκαν ποτέ» όπως γράφει κ ο αγαπημένος μου Άθως Ερωτοκρίτου στο ομότιτλο βιβλίο του, θεριεύουν και μας θυμίζουν όσους και όσα χάθηκαν τόσο άδικα.
Το μυαλό πάντοτε κολλημένο στην μαύρη εκείνη Δευτέρα…
Τι κι αν πέρασαν 11 χρόνια, τι κι αν η ζωή δεν σου επιτρέπει να μην συνεχίσεις… τίποτα δεν άλλαξε. Τα συναισθήματα πολλά. Ανασφάλεια, εγκατάλειψη, αβεβαιότητα και μαζί με όλα αυτά θυμός. Θυμός γιατί μετά απο τόση τραγωδία δεν άλλαξε ο κόσμος. Γιατί η άδικη θυσία των 13 παλικαριών, δεν δίδαξε τίποτα. Γιατί τίποτα δεν έχει αλλάξει μετά απο μια έκρηξη που ξεθεμέλιωσε τον τόπο μας. Και με παίρνει το παράπονο…
Κάθε φορά που πρέπει να μιλήσω για το Μαρί και για τους 13 λεβέντες που έπεσαν εν ώρα καθήκοντος, για να προστατεύσουν όσα η ανευθυνότητα άλλων πυρπόλησε, η πληγή ακόμα αιμορραγεί.
Για την καθημερινότητα μας που μετατράπηκε σε ένα βυθό κι εμείς καλούμαστε να κολυμπήσουμε γενναία και να βγούμε στην επιφάνεια. Για τις μεγάλες χαρές που έγιναν χαρμολύπες. Για την απουσία. Για το δυσαναπλήρωτο κενό. Για την ζωή που κι αυτή μετατράπηκε σε αρένα και ο αγώνας είναι μεγάλος, δύσκολος και άνισος. Κι ένα γιατί... Ένα μεγάλο «γιατί» που πλανάται συνεχώς στο μυαλό μας. Για την εγκληματική αμέλεια, την αδιαφορία των «ανεύθυνων υπευθύνων» και την δυσλειτουργία των θεσμών που οι αγαπημένοι μας υπηρέτησαν πιστά πειθαρχώντας το καθήκον. Για την έλλειψη δικαιοσύνης και η επιβεβαίωση ότι κανένας χρόνος δεν είναι ο καλύτερος γιατρός. Αντίθετα όσο ο χρόνος περνά, τόσο μεγαλώνει κ η αξία του ανθρώπου που έχεις χάσει».
«Τα χέρια του ο θάνατος είχε απλώσει…
έτρεξε, δεκατρία παλικάρια για ν΄ αρπάξει…
εκείνη την ώρα σώπασε ο ουρανός… ακουγόταν μόνο ο καημός…»
