Η Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων καθιερώθηκε με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ στις 4 Δεκεμβρίου 2000 και τιμάται κάθε χρόνο στις 20 Ιουνίου, με αφορμή την υπογραφή της Σύμβασης της Γενεύης για το Καθεστώς των Προσφύγων το 1951.
Σήμερα
Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι ανά τον κόσμο αφιερώνουν λίγο από το χρόνο τους για να αναγνωρίσουν και να τιμήσουν τη συμβολή όλων όσων
ξεριζώθηκαν με τη βία από τα σπίτια τους. Κάθε χρόνο, την Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων, λαμβάνουν χώρα διάφορες εκδηλώσεις σε πάνω από 100 χώρες, με τη συμμετοχή κυβερνητικών εκπροσώπων, μελών ανθρωπιστικών οργανώσεων, διασημοτήτων, απλών πολιτών και των ίδιων των προσφύγων.
Πίσω στο χρόνο…
Κύπρος 1974…
Χιλιάδες πρόσφυγες κάτω από τα δέντρα, τα βουνά, φιλοξενούμενοι σε σπίτια και σχολεία. Μια Κύπρος γεμάτη αντίσκηνα και πρόσωπα γεμάτα πόνο και θλίψη.
Δυο φωτογραφίες του 1974 που ταξίδεψαν σχεδόν σε όλο τον κόσμο
Η φωτογραφία με την κοπέλα που κάθεται μαζί με τον πατέρα της έξω από το αντίσκηνο.
Δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά τον Αύγουστο του 1974 σε περιοδικό της Αγγλίας και πριν μερικά χρόνια στο βιβλίο της Ελληνίδας συγγραφέως και εκπαιδευτικού, Αναστασίας Ευσταθίου.
Το όνομα της κοπέλας είναι Πρέζα Νικόλα Θωμά και γεννήθηκε στην Άχνα το 1949. Η μητέρα της πέθανε το 1966 και ζούσε μαζί με τον πατέρα και τον αδελφό της. Έζησαν στο αντίσκηνο περίπου 5 μήνες και μετά έχτισαν ένα μικρό πέτρινο σπιτάκι (χτισμένο από μπλοκ) που ακόμα υπάρχει.
Η κυρία Πρέζα Νικόλα Θωμά έξω από το πέτρινο σπιτάκι
Η φωτογραφία με τα δυο αδέλφια έξω από αντίσκηνο στο Δασάκι Άχνας
«Το 1974 η θλίψη και ο πόνος ήταν ζωγραφισμένα και στα πρόσωπα των μικρών παιδιών. Οι περισσότεροι, χρόνια ολόκληρα, βλέπαμε Τούρκους στρατιώτες στους εφιάλτες μας»
Μόλις σταμάτησε η βροχή και η μητέρα του Παναγιώτη και του Κυριάκου Γιωργάλλα, έβγαλε όλα τους τα υπάρχοντα έξω από το αντίσκηνο (τα λιγοστά τους ρούχα και τα σακιά από τρόφιμα και προμήθειες) για να στεγνώσουν. Εκεί καθόντουσαν και τα παιδιά. Κάποιοι Άγγλοι δημοσιογράφοι που περνούσαν εκείνη τη στιγμή είδαν τα δύο αδέλφια και τα φωτογράφισαν.
Τους έκανε φοβερή εντύπωση ο τρόπος που τους κοιτούσαν, ο φόβος και η θλίψη που ήταν ζωγραφισμένα στα πρόσωπά τους. Ήταν πολύ ταλαιπωρημένα και τρομαγμένα.
Το 1986…
Έγινε μια έκθεση ζωγραφικής αφιερωμένη στο 1974 και στη Τουρκική εισβολή. Ένας ζωγράφος που είδε την φωτογραφία και τον συγκίνησε, την αποτύπωσε με πινέλο και χρώμα στον καμβά του.
Τα δυο αδέλφια (Παναγιώτης και του Κυριάκος Γιωργάλλας) σε πρόσφατη φωτογραφία
Ας γινόταν ένα θαύμα…
πρόσφυγες να μην υπήρχαν πια…
και τα δάκρυα να μην φούσκωναν το χώμα…
