Τηλεόραση Ραδιόφωνο Podcasts
ςςς

Την καταδίκη γυναίκας σε δύο χρόνια φυλάκισης για κλοπή αυτοκινήτου ακύρωσε το Εφετείο, αθωώνοντάς την, καθώς έκρινε ότι η ανεύρεση γενετικού υλικού της στο τιμόνι του οχήματος δεν αρκούσε από μόνη της για να αποδείξει ότι η ίδια διέπραξε την κλοπή. Όπως διαπίστωσε, δεν είχε διευκρινιστεί με ποιον τρόπο το DNA της βρέθηκε στο συγκεκριμένο σημείο.

Σύμφωνα με την απόφαση του Εφετείου, η οποία εκδόθηκε την Πέμπτη, η γυναίκα είχε καταδικαστεί από το Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου για κλοπή αυτοκινήτου αξίας €3.000, την οποία φερόταν να διέπραξε μαζί με άλλο πρόσωπο τον Νοέμβριο του 2024. Το πρωτόδικο Δικαστήριο της είχε επιβάλει ποινή άμεσης φυλάκισης δύο ετών.

Η καταδίκη στηρίχθηκε σε περιστατική μαρτυρία, με καθοριστικό στοιχείο το γενετικό υλικό που εντοπίστηκε στο τιμόνι του αυτοκινήτου. Ειδικότερα, επιστήμονας του Ινστιτούτου Νευρολογίας και Γενετικής Κύπρου (ΜΚ3) κατέθεσε ότι η εφεσείουσα ήταν η «κύρια δότρια» του μικτού γενετικού υλικού που εντοπίστηκε στο συγκεκριμένο σημείο, δηλαδή ότι η δική της συνεισφορά στο δείγμα ήταν η μεγαλύτερη.

Στα αστυνομικά:

Ωστόσο, το Εφετείο έκρινε ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν αξιολόγησε ορθά τη σημασία αυτού του ευρήματος. Όπως αναφέρεται στην απόφαση, στην έκθεση της επιστημονικής εξέτασης σημειώθηκε ότι οι εξετάσεις DNA, στις περισσότερες περιπτώσεις, δεν μπορούν από μόνες τους να καθορίσουν ούτε τον χρόνο ούτε τον τρόπο με τον οποίο γενετικό υλικό ενός προσώπου καταλήγει σε ένα αντικείμενο.

Όπως σημείωσε το Εφετείο, «δεν τέθηκαν από πλευράς Κατηγορούσας Αρχής οποιεσδήποτε ερωτήσεις σε σχέση με το ζήτημα της εναπόθεσης του γενετικού υλικού στην ΜΚ3 από τη συνήγορο της Κατηγορούσας Αρχής, αλλά ούτε και κατά την αντεξέταση από τη συνήγορο Υπεράσπισης. Ούτε και η ΜΚ3 έκανε οποιαδήποτε συναφή αναφορά στη διά ζώσης μαρτυρία της. Στη δε έκθεση, το ζήτημα του τρόπου εναπόθεσης του γενετικού υλικού παρέμεινε αδιευκρίνιστο».

Παράλληλα, επεσήμανε ότι το αυτοκίνητο είχε εντοπιστεί εγκαταλειμμένο σε χωράφι στην Κάτω Πάφο, δύο ημέρες μετά την κλοπή του, στοιχείο που, όπως έκρινε, έπρεπε επίσης να συνεκτιμηθεί από το πρωτόδικο Δικαστήριο.

«Στην παρούσα υπόθεση, δεδομένης της πιο πάνω ασάφειας στη μαρτυρία που αφορούσε τον τρόπο εναπόθεσης του γενετικού υλικού της εφεσείουσας στο τιμόνι του κλαπέντος οχήματος, καθίστατο ακροσφαλές, ως συμπέρασμα, το ότι η εφεσείουσα διέπραξε το αδίκημα της κλοπής και ότι οποιοδήποτε άλλο λογικό συμπέρασμα θα αντιστρατευόταν την κοινή λογική», πρόσθεσε.

Όπως εξήγησε, η μαρτυρία που προσκομίστηκε από την Κατηγορούσα Αρχή, άφηνε αδιευκρίνιστο το ζήτημα του τρόπου εναπόθεσης του γενετικού υλικού της εφεσείουσας.

«Η έφεση επιτυγχάνει και η πρωτόδικη απόφαση κατά της καταδίκης ακυρώνεται στην ολότητά της», κατέληξε το Εφετείο, αθωώνοντας την εφεσείουσα και απαλλάσσοντας την από την επιβληθείσα ποινή.