Το 1995 στο Τενεσί των ΗΠΑ, η 18χρονη Κρίστα Πάικ (Christa Pike) σκότωσε τη 19χρονη συμφοιτήτριά της, Κόλιν Σλέμερ (Colleen Slemmer), λόγω παθολογικής ζήλειας, καθώς νόμιζε ότι ήθελε να της «κλέψει» τον σύντροφό της. Σύμφωνα με τις καταθέσεις και την ομολογία της ίδιας, αφού μετέφεραν το θύμα σε ένα απομονωμένο μέρος μαζί με τον σύντροφό της και μία φίλη τους, τη βασάνισαν άγρια και τη σκότωσαν. Χάραξαν μάλιστα μια πεντάλφα στο στήθος της και κράτησαν ένα κομμάτι από το κρανίο της ως «ενθύμιο»!
Γράφει ο Αναξαγόρας Παφίτης
Η Πάικ καταδικάστηκε σε θάνατο το 1996 για τη φρικιαστική αυτή δολοφονία.
Σχετικό άρθρο: Επέζησε από την εκτέλεση με θανατηφόρα ένεση η Κρίστα Πάικ στις ΗΠΑ – Μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο
Η υπόθεση αυτή, μετά από 30 χρόνια, πήρε ξανά τεράστια δημοσιότητα, καθώς η Κρίστα Πάικ επιβίωσε μετά από δύο δόσεις θανατηφόρας ένεσης που της χορηγήθηκαν κατά τη διάρκεια της προγραμματισμένης εκτέλεσής της! Στην Πάικ χορηγήθηκαν δύο πλήρεις, ξεχωριστές δόσεις του ισχυρού θανατηφόρου φαρμάκου πεντοβαρβιτάλη (pentobarbital), αυτή όμως παρέμεινε ζωντανή. Μάρτυρες και δημοσιογράφοι που ήταν παρόντες ανέφεραν ότι οι αρχές έκλεισαν εσπευσμένα τις κουρτίνες του θαλάμου για να κρύψουν το αποτρόπαιο θέαμα. Παρόλα αυτά, οι κουρτίνες δεν μπορούσαν να κρύψουν τους ήχους από το έντονο ροχαλητό και τους αναπνευστικούς ρόγχους που ακούγονταν για τουλάχιστον 40 λεπτά, καθώς η καρδιά της συνέχιζε να χτυπά κανονικά.
Οι δικηγόροι της, βλέποντας τη φρικιαστική αυτή εξέλιξη, κατέθεσαν κατεπείγουσα αίτηση για να σταματήσει το βασανιστήριο και απαίτησαν να της παρασχεθούν πρώτες βοήθειες. Η εκτέλεση διακόπηκε, οι μάρτυρες απομακρύνθηκαν και η Πάικ μεταφέρθηκε εσπευσμένα με ασθενοφόρο σε νοσοκομείο, όπου νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση, διασωληνωμένη σε υποστήριξη ζωής.
Το ζήτημα της θανατικής ποινής είναι ένα από τα πιο διαχρονικά θέματα παγκοσμίως. Το αν δηλαδή θα πρέπει να θανατώνονται ή αν θα πρέπει να εκτίουν την ποινή τους στη φυλακή όσοι διαπράττουν ακραία εγκλήματα. Αν και υπάρχουν δύο αντίπαλα στρατόπεδα, η τάση σήμερα διεθνώς κλίνει προς την κατάργησή της. Ωστόσο, παραμένει σε ισχύ και εφαρμόζεται σε πολλές χώρες, ορισμένες μάλιστα μεγάλες, όπως οι ΗΠΑ, η Κίνα και το Ιράν.
Αξίζει να σημειωθεί ότι όλες οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχουν καταργήσει τη θανατική ποινή. Η κατάργηση αυτή αποτελεί απαράβατη προϋπόθεση για την είσοδο και τη συμμετοχή οποιουδήποτε κράτους στην Ε.Ε., καθώς η εσχάτη των ποινών έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις θεμελιώδεις αξίες για τον σεβασμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και του δικαιώματος στη ζωή.
Στην Κύπρο, η πλήρης κατάργηση της θανατικής ποινής ολοκληρώθηκε σταδιακά, με την οριστική της εξάλειψη για όλα τα εγκλήματα να θεσπίζεται στις 19 Απριλίου 2002. Οι τελευταίες εκτελέσεις στο νησί πραγματοποιήθηκαν πολλές δεκαετίες νωρίτερα, τα ξημερώματα της 13ης Ιουνίου 1962. Το γεγονός αυτό έχει ιδιαίτερη ιστορική σημασία, καθώς ήταν οι πρώτες και μοναδικές εκτελέσεις που διενεργήθηκαν από την ανεξάρτητη Κυπριακή Δημοκρατία μετά το 1960. Τότε, τρεις άνδρες —οι Χαράλαμπος (Χαμπής) Ζαχαριά, Μιχάλης Χειλέτικος και Λαζαρής Δημητρίου— οδηγήθηκαν στην αγχόνη των Κεντρικών Φυλακών Λευκωσίας.
Ο Χαμπής Ζαχαριά της οικογένειας των Ζαχαρίων που είχαν βεντέτα με τους Κολοσιάτες για τριάντα τόσα χρόνια, είχε καταδικαστεί για τη δολοφονία ενός άνδρα το 1958 σε αμπελώνα της Λεμεσού.
Ενώ ο Μιχάλης Χειλέτικος και ο Λαζαρής Δημητρίου είχαν καταδικαστεί για τον φόνο ενός ατόμου έξω από νυχτερινό κέντρο της Λεμεσού το 1961.
Κατά τη διάρκεια της λήψης της τελικής απόφασης, ο Πρόεδρος Αρχιεπίσκοπος Μακάριος Γ' βρισκόταν σε επίσημη επίσκεψη στις ΗΠΑ. Την προεδρία ασκούσε ο Προεδρεύων της Δημοκρατίας και Πρόεδρος της Βουλής, Γλαύκος Κληρίδης, ο οποίος απέρριψε το αίτημα απονομής χάριτος για μετατροπή της ποινής σε ισόβια.
Επειδή η Κύπρος δεν διέθετε τη συγκεκριμένη περίοδο έμπειρους δήμιους, επιστρατεύτηκαν και ταξίδεψαν από τη Βρετανία οι γνωστοί Άγγλοι δήμιοι Χάρι Άλεν και Τζον Άντερχιλ. Δεν γνωρίζω αν οι εν λόγω ήταν οι ίδιοι που είχαν εκτελέσει και τους ήρωες της ΕΟΚΑ. Χρειάστηκε πάντως να εγκατασταθεί νέα αγχόνη στις Κεντρικές Φυλακές, καθώς η προηγούμενη (που χρησιμοποιούσαν οι Εγγλέζοι αποικιοκράτες) είχε ήδη μεταφερθεί στο Μουσείο Αγώνος.
Ο απαγχονισμός ήταν ο τρόπος εκτέλεσής τους. Μια μέθοδος που χρησιμοποιείται ευρέως ακόμα και σήμερα σε χώρες όπως το Ιράν, η Ιαπωνία, η Ινδία, το Πακιστάν και η Αίγυπτος. Ο αποκεφαλισμός εφαρμόζεται δημόσια με την χρήση σπαθιού αποκλειστικά στη Σαουδική Αραβία.
Η σοκαριστική τροπή στην υπόθεση της Κρίστα Πάικ μας υπενθυμίζει ότι ακόμα και οι πιο σύγχρονες μέθοδοι μπορούν να αποτύχουν παταγωδώς, μετατρέποντας την τιμωρία σε ένα απάνθρωπο βασανιστήριο. Σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες από το Νάσβιλ, η 50χρονη πλέον Πάικ παραμένει ζωντανή, αλλά νοσηλεύεται αναίσθητη σε εξαιρετικά κρίσιμη κατάσταση, συνδεδεμένη με αναπνευστήρα. Οι δικηγόροι της αποκάλυψαν ότι η διαδικασία εξελίχθηκε σε χάος, καθώς το προσωπικό χρησιμοποίησε τουλάχιστον επτά βελόνες (εκ των οποίων μία στράβωσε) τρυπώντας επανειλημμένα τα χέρια της, με αποτέλεσμα οι φλέβες να σπάσουν και το φάρμακο να χυθεί στους γύρω ιστούς. Διάβασα ότι παραιτήθηκε ο επικεφαλής της σωφρονιστικής διοίκησης μετά την αποτυχία της εκτέλεσης και σκέφτομαι αν θα συνέβαινε το ίδιο και σε εμάς. Ή, όπως γίνεται συνήθως, αφού κανένας δεν παραιτείται, θα μετακινόταν απλώς σε άλλη υπηρεσία, ως είθισται; Μετά απο τα βασανιστήρια που υπέστη η Πάικ, και δεν κατάφεραν να βγάλουν την ψυχή της, ο Κυβερνήτης του Τενεσί, Μπιλ Λι, διέταξε ανεξάρτητη έρευνα και πάγωσε όλες τις προγραμματισμένες εκτελέσεις στην πολιτεία.
Όλες αυτές οι μέθοδοι, παλιές και νέες, τυφεκισμός, ηλεκτρική καρέκλα, λαιμητόμος, ένεση, αποκεφαλισμός, κρεμάλα, φέρνουν αναπόφευκτα στο προσκήνιο τα διαχρονικά ερωτήματα που συνοδεύουν την εσχάτη των ποινών. Κλείνοντας αυτή την μακάβρια αναδρομή, είναι φανερό ότι η θανατική ποινή δεν είναι απλά ένα νομικό εργαλείο, αλλά ο καθρέφτης της κάθε κοινωνίας και ίσως πρέπει να βρούμε άλλα μέτρα για να μειώσουμε την εγκληματικότητα. Μια και η θανατική ποινή δεν έφερε τα αναμενόμενα αποτελέσματα.
ΥΓ. Προσωπικά, δεν θεωρώ ότι η θανατική ποινή έχει καταφέρει ποτέ να λειτουργήσει αποτρεπτικά για τους εγκληματίες. Αντίθετα, η εγκληματικότητα παγκοσμίως παρουσιάζει συχνά αυξητικές τάσεις. Για τον λόγο αυτό, τάσσομαι ξεκάθαρα κατά της θανατικής ποινής και υπέρ του αυστηρού αλλά δίκαιου σωφρονισμού. Όταν σκέφτομαι, πόσες φορές στην παγκόσμια ιστορία έχουν καταδικαστεί αποδεδειγμένα αθώοι άνθρωποι σε αυτή την ποινή χωρίς επιστροφή, γίνομαι ακόμα πιο ένθερμος υποστηρικτής της πλήρους κατάργησής της. Μέσα στους τοίχους της φυλακής, όσο σκληρή κι αν είναι η έκτιση μιας ποινής, η ίδια η ζωή διατηρείται, δίνοντας τουλάχιστον μια ακόμα ευκαιρία σε όσους αδικήθηκαν να αποδείξουν, έστω και αργά, την αθωότητά τους. Φαντάζομαι όσοι έτυχε να επισκεφθούν τα «Φυλακισμένα μνήματα» θα συμφωνούν απολυτα, μαζί μου.
