Η επέμβαση του Ντόναλντ Τραμπ στη Βενεζουέλα σε ένα ανεξάρτητο κράτος δημιουργεί εικόνα κατάργησης της διεθνούς νομιμότητας, η σύλληψη του Νικολάς Μαδούρο συγκεντρώνει όλα τα στοιχεία μιας απαγωγής, ενώ η πρόθεση για προσάρτηση της Γροιλανδίας, είτε με εξαγορά, είτε και με χρήση στρατιωτικών μέσων, εισάγει νέα πολιτικά και διπλωματικά ήθη.
Όλα αυτά που δρομολόγησε ο Αμερικανός πρόεδρος μέσα σε μια μόλις εβδομάδα, σχηματίζουν ένα παζλ προβληματισμού στους κόλπους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία παρακολουθεί αμήχανη τις εξελίξεις, χωρίς να δείχνει την παραμικρή προοπτική αντίστασης στη θύελλα που προκαλεί ο πλανητάρχης.
Στο ζήτημα της αμερικανικής επέμβασης στη Βενεζουέλα η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν κατάφερε να εκδώσει κοινή θέση των 27 κρατών-μελών. Ακόμη χειρότερη ήταν η αντίδραση στην περίπτωση της πρόθεσης Τραμπ να προσαρτήσει τη Γροιλανδία, που ανήκει στη Δανία, ευρωπαϊκό κράτος. Μόλις έξι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης εξέδωσαν ανακοίνωση. Η Γαλλία, η Γερμανία, η Ιταλία, η Πολωνία, η Ισπανία και η άμεσα ενδιαφερόμενη Δανία προσπάθησαν να απαντήσουν, κάτι πάντως που δεν ανέτρεψε τους σχεδιασμούς του Αμερικανού προέδρου.
Μέσα σε όλα αυτά, ο Ντόναλντ Τραμπ προσανατολίζεται να αναλάβει πρωτοβουλία στα ευρωτουρκικά αλλά και στο Κυπριακό, κάτι που επιτείνει την ανησυχία για την πορεία που θα προσλάβει ένα τέτοιο ενδεχόμενο εγχείρημα. Άλλωστε, ο κ. Τραμπ έχει απωλέσει την όποια έξωθεν καλή μαρτυρία διέθετε, όταν επεδίωξε να επιβάλει στους Ουκρανούς την απεμπόληση των εδαφών που κατέχει, συνεπεία εισβολής, ο Βλαντιμίρ Πούτιν. Και όταν επέβαλε ένα σχέδιο στη Γάζα που δεν λαμβάνει υπόψη την επιβίωση των Παλαιστινίων. Δεδομένα που καταγράφονται και τα οποία αναλογικά, σε ότι αφορά στην επίλυση του Κυπριακού, δείχνουν να ευνοούν την Άγκυρα και όχι τη Λευκωσία που εξακολουθεί να βασίζεται στο διεθνές δίκαιο, το οποίο ο Ντόναλντ Τραμπ δεν δείχνει να λαμβάνει υπόψη.
