«Οι αναμνήσεις μας εχαθήκαν μέσα σε δευτερόλεπτα». «Αυτή την στιγμή δυστυχώς δεν έχουμε τίποτε.»
Πίσω από τις μαυρισμένες προσόψεις και τις κατεστραμμένες στέγες, κρύβονται ιστορίες ανθρώπων. Καθημερινών ανθρώπων που, από τη μία στιγμή στην άλλη, έχασαν ό,τι θεωρούσαν δεδομένο.
Ραφαέλλα Ιωάννου – Κάτοικος Αγίου Θεράποντα
«Εν έχω λόγια να περιγράψω το θυμό που μας εβάλασιν να έχουμε, να ξαναζήσουμε κυριολεκτικά τον καιρό του 74. Γιατί φτάνω που ποτζί και ξέρω ιστορίες που τους δικούς μου»
Κάθε λέξη γεμάτη πόνο. Κάθε βλέμμα στραμμένο εκεί που κάποτε υπήρχε ένα σπίτι, ένα καταφύγιο, μια ζωή.
Μαρία Γερολέμου - Πληγείσα
«Δεν έχουμε κάτι άλλο για να μπορέσουμε να κάνουμε κάτι, ούτε έχουμε τη δύναμη πλέον να δουλέψουμε να τις βοηθήσουμε.»
Διαβάστε επίσης: Το σιωπηλό δράμα: Εγκλωβισμένα δεκάδες ζώα – Δεμένα και αβοήθητα στις φλόγες (ΒΙΝΤΕΟ)
Σε λίγα λεπτά, η φωτιά δεν κατέκαψε μόνο υλικές περιουσίες. Έσβησε φωτογραφίες, παιδικές φωνές, τα καθημερινά "καλημέρα" στη γειτονιά. Μνήμες μιας ζωής που δεν θα επιστρέψουν.
Πίσω από κάθε καμένο τοίχο, μια φωνή. Μια φωνή που πνίγεται από την αδικία και τον θυμό.
Η Μαρία και ο σύζυγός της έμεναν κάτω από την ίδια στέγη με τις κόρες και τα εγγόνια τους. Μια πολυμελής οικογένεια, τώρα διασκορπισμένη.
Σήμερα φιλοξενούνται στο σπίτι συγγενών. Από το “μαζί” στο “πουθενά”.
Διαβάστε επίσης: Πύρινη λαίλαπα: Κραυγή απόγνωσης από οικογένεια με οκτώ παιδιά (ΒΙΝΤΕΟ)
Μαρία Γερολέμου
«Πήγα με την ελπίδα να το δώ μήπως σώθηκε κάτι δυστυχώς δεν έχει σωθεί τίποτε, είναι μόνο στάχτη και χώμα. Μιλούμε για τους κόπους μιας ολόκληρης ζωής.»
Όσοι δεν πρόλαβαν να φύγουν, έδωσαν μάχη. Όσοι έφυγαν, γύρισαν σε κάτι που δεν αναγνωρίζουν.
Ραφαέλλα Ιωάννου
«Αν εγύριζα τον χρόνο πίσω σίγουρα θα ήθελα να είμαι εδώ να βοηθήσω μαζί με τους υπόλοιπους που έμεινα πίσω να προστατέψουμε τα υπόλοιπα σπίτια που καήκασιν. Να βοηθήσουμε τους ανθρώπους που έχασαν την περιουσία τους.»
Η πυρκαγιά προκάλεσε σοκ όχι μόνο στην Κύπρο, αλλά και στο εξωτερικό. Τα διεθνή μέσα έφεραν στο φως μαρτυρίες όπως εκείνες της οικογένειας Άρμστρονγκ, που είδε το σπίτι της στο Σούνι να τυλίγεται στις φλόγες.
Μπεν – Πληγέντας
«Δεν υπάρχει τίποτα - απολύτως τίποτα. Η κουζίνα που ήταν εκεί, οι τοίχοι, όλα έχουν εξαφανιστεί εντελώς. Δεν υπάρχει καμία ανάμνηση. Είχαμε ενυδρεία στο σπίτι, και δεν καταλάβαινες καν ότι ήταν εκεί. Είναι απλώς τρελό»
Καθώς μάζευαν βιαστικά τα απαραίτητα για να σώσουν τη ζωή τους, η εικόνα της φωτιάς που πλησίαζε τους στοιχειώνει
Μπεν
«Δεν υπήρχαν προειδοποιήσεις, ούτε μηνύματα, ούτε εντολές εκκένωσης. Είπα στον γιο μου να βάλει όσο το δυνατόν περισσότερα παιχνίδια στην τσάντα… Ήταν φοβισμένος.»
Αυτοί οι άνθρωποι δεν ζητούν θαύματα. Ζητούν ελπίδα, αλληλεγγύη και τα ελάχιστα απαραίτητα για να αρχίσουν από την αρχή. Μια νέα αρχή πάνω στα αποκαΐδια του χθες.
