Ένοιωσα την ανάγκη να καταγράψω την κατάντια, το όνειδος και την φυσική καταστροφή, όχι μόνο του περιβάλλοντος αλλά και του ανθρώπινου είδους. Ένα μέρος του τουλάχιστον.
Μετά δεν άντεξα, μόλις πέρασα το μέχρι πρότινος καταπράσινο γεφύρι που περνά από κάτω ο ποταμός Κρυός, στα σύνορα Αγίου Θεράποντα, Άλασσας και Ύψωνα, μαύρισε το είναι μου. Γιατί εκεί πηγαίναμε οικογενειακώς εξορμήσεις. Ήταν από τους πιο κοντινούς φυσικούς πλούτους από τον απάνθρωπο αστικό ιστό. Εκεί πηγαίναμε με τον παππού για καππάρι και γενικά εκεί έμαθα πράγματα για την ζωή εκτός της πόλης.
Καθώς πήγαινα βρήκα ένα φίλο στη διαδρομή. Μου είπε να μην προχωρήσω. «Θα λιώσει η ψυσιή σου», μου είπε.
Και δεν προχώρησα.
Διάβασε ακόμα >> Μπροστά στο θάνατο… σιωπή, της Έλλης Κοτζαμάνη
Χθες, αυτό που αντίκρισα, δεν μπορεί να αποτυπωθεί με λόγια. Δεν έχει αύριο, μόνο θύμησες. Αισθάνθηκα γύμνια και τόσο απροστάτευτος. Ήρθαν στο μυαλό μου όλα όσα ήθελα να ανακαλύψω και τα περπατήματά μου στην περιοχή. Τι να πω κι εγώ; Τι να πουν κι αυτοί που έχασαν το βιός τους, τα ζωντανά τους και το σπίτι τους;
Όσοι έχουν ευθύνη για την προστασία των ανθρώπων και της φύσης... θα πρέπει είναι περισσότερο προσεκτικοί αυτές τις ώρες για το τι λένε... διότι εκτίθενται.
