14 Αυγούστου 1974…
Ένας 20χρονος Κρητικός τα βάζει με ολόκληρο τον Αττίλα! Μόνος του με ελάχιστα πολεμοφόδια μέσα σε έναν απίστευτο καταιγισμό πυρών, στον κόμβο Κολοκασίδη καταφέρνει να σταματήσει όχι ένα, ούτε δύο αλλά συνολικά (και με ιστορική επιβεβαίωση) έξι τουρκικά άρματα, ανακόπτοντας κατά αυτόν τον τρόπο την πορεία τους.
Ένα αφιέρωμα στον λεβέντη Κρητικό, τον Έλληνα στρατιώτη Μανώλη Μπικάκη, ο οποίος πολέμησε στην Κύπρο κατά τη διάρκεια της τουρκικής εισβολής του 1974 με απίστευτη τόλμη και σθένος. Για τη δράση του έλαβε μεταθανάτιες τιμές από τον Ελληνικό Στρατό και το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας.
Ήταν μόλις 20 ετών και ήταν ένας πραγματικός λεβέντης, στο πρόσωπο, στο σώμα, αλλά κυρίως στην ψυχή. Ήταν ευρηματικός, φερέγγυος και οξυδερκής. Αγάπησε όσο λίγοι τη γη μας και πολέμησε σαν «λιοντάρι» το 1974. Αυτό το παλικάρι πρέπει να μην το ξεχάσουμε ποτέ!
Ο Μανώλης Μπικάκης γεννήθηκε το 1954 στον Αμύγδαλο Ηρακλείου και πολέμησε στην Κύπρο κατά τη διάρκεια της Τουρκικής εισβολής του 1974 ως μέλος της Α΄ Μοίρας Καταδρομών. Ήταν ο άντρας που έγινε ο φόβος και ο τρόμος των δυνάμεων του «Αττίλα».
«Ελευθερία είναι να γνωρίζεις ότι υπάρχει φως, αλλά εσύ να στρατευτείς για να παλέψεις το σκοτάδι» είχε πει κάποτε σε έναν φίλο του ο Κρητικός ήρωας της Τουρκικής εισβολής του 1974, Μανώλης Μπικάκης.
14 Αυγούστου 1974…
Η μοίρα χωρίζεται σε ζευγάρια έχοντας βαρύ οπλισμό, μερικά οπλοπολυβόλα και ΠΑΟ (Πυροβόλα Άνευ Οπισθοδρομήσεως). Σε ένα από αυτά, ο Μπικάκης μαζί με τον συμπατριώτη του Μπιχανάκη, καλούνται να υπερασπιστούν ένα ύψωμα στην περιοχή του Αγίου Δομετίου δυτικά του αεροδρομίου.
Ο Μπιχανάκης μεταφέρει και εναποθέτει 8 βλήματα ΠΑΟ και ο Μπικάκης με το ΠΑΟ του παρατηρεί τον χώρο και το πεδίο βολής που του έδινε. Υπό συνεχή βροχή από όλμους των 4,2 χιλιοστών των Τούρκων, ο Μπικάκης μετακινείται προς άλλο σημείο, πιστεύοντας ότι ο Μπιχανάκης τον είχε αντιληφθεί, όμως απορροφημένος από την μεταφορά των βλημάτων, δεν είδε την μετακίνηση του Μπικάκη και αμέσως άρχισε να τον καλεί χωρίς να λαμβάνει απάντηση.
Γύρισε πίσω και ανέφερε την απώλεια του συντρόφου του. Όμως ο Μπικάκης ζούσε και έψαχνε και εκείνος τον σύντροφό του. Φώναζε μα κανείς δεν τον άκουγε. Νόμιζε ότι σκοτώθηκε. Βασικά το μόνο που άκουγε ήταν οι εκρήξεις από τους όλμους των Τούρκων.
Παρόλο που γνωρίζει ότι είναι μόνος…
Δεν τρόμαξε, έμεινε στη θέση του. «Άφησε τις σκέψεις του να πετάξουν ελεύθερες και ετοιμάστηκε. Ένιωθε ατρόμητος, υπεράνθρωπος, λες κι έβγαινε απ΄τον εαυτό του, λες και δεν είχε σώμα και έμενε μόνο με το όπλο και την ψυχή του και μέθυσε στο πανηγύρι που στήθηκε για τη λευτεριά της Κύπρου…
Ο πολεμιστής, ο ανυπότακτος, ο γενναιόψυχος και τολμηρός Μανώλης Μπικάκης ήταν έτοιμος για δράση. Έπραξε όπως έμαθε να κάνει στη ζωή του κι όπως του είχαν εμπεδώσει καθ΄όλη τη διάρκεια της εκπαίδευσης του στις καταδρομές» αναφέρει στο βιβλίο του «Ένας Κρητικός Αετός στην Κύπρο του ΄74» ο συγγραφέας Κυριάκος Ολυμπίου.
Ο Μανώλης Μπικάκης τα έβαλε με ολόκληρο στρατό και ξεκλήρισε έναν ουλαμό αρμάτων μάχης και ένα τμήμα του τουρκικού πεζικού. Με ελάχιστα πολεμοφόδια μέσα σε έναν απίστευτο καταιγισμό πυρών. Ήξερε καλά όμως πως κανένα βλήμα δεν έπρεπε να πάει χαμένο. Δεν είχε δικαίωμα να αστοχήσει. Και τα κατάφερε!
Η επιστροφή του στην Κρήτη…
«Οκτώβριος, μήνας Φθινοπώρου…
Ένα μεταγωγικό αεροπλάνο, τύπου «Hercules», προσγειωνόταν στο αεροδρόμιο της Σούδας. Σταμάτησε στην άκρη του διαύλου κι από μέσα του άρχισαν να αποβιβάζονται ένστολοι καταδρομείς. Ήταν εκείνοι οι γενναίοι άντρες της Α΄ και Γ΄ Μοίρας Καταδρομών που έδωσαν τις πιο θαρραλέες μάχες κατά των τούρκων εισβολέων και τώρα επέστρεφαν στη βάση τους. Ανάμεσα σ΄αυτούς κι ο Μανώλης ο Μπικάκης. Δεν υπάρχει δυνατότερο συναίσθημα να είσαι ζωντανός και να θες να γυρίσεις σπίτι σου…» αναφέρει ο ίδιος συγγραφέας.
Όταν απολύθηκε από το Στρατό, εργάστηκε σαν οικοδόμος. Παντρεύτηκε και απέκτησε δυο παιδιά. Δυστυχώς, στις 22 Οκτωβρίου του 1994, βρήκε τραγικό θάνατο σε τροχαίο στο δρόμο Κορίνθου – Πατρών. Τον καταπλάκωσε μια νταλίκα. Ήταν 40 ετών. Για τη δράση του ο Μανώλης Μπικάκης έλαβε μεταθανάτιες τιμές από τον Ελληνικό Στρατό και το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας.
Κάποτε αναρωτήθηκαν κάποιοι…
Άραγε οι ήρωες πονάνε;
Και η ψυχή τους; Η ψυχή τους βαστάει να σηκώσει όλο αυτό το βάρος της αντρειοσύνης, ωσάν ανεβαίνει ψηλά, εις το πάνθεο των ηρώων;
