Πόσο παράξενο, πόσο σκληρό γίνεται μερικές φορές το ποδόσφαιρο! Η Ισπανία, η κυρίαρχη ομάδα των τελευταίων 6 χρόνων, με τα δυό Γιούρο και το ένα Μουντιάλ, αποκλείστηκε τόσο νωρίς από το δεύτερο παιχνίδι! Και σημειώστε παρακαλώ.. Στους 19 αγώνες που έδωσε γιά να φτάσει σ'αυτά τα τρία συνεχόμενα τρόπαια, δέχτηκε μόνο 6 τέρματα! Και στα 2 μόνο παιχνίδια που έδωσε στον όμιλο της, δέχτηκε 7! Τι να πει κανείς...
Να δούμε όμως τι είπε ο Ντελ Μπόσκε μετά και τη δεύτερη ντροπιαστική ήττα της ομάδας του: "Έναι αλήθεια ότι όταν κάτι τόσο αρνητικό συμβαίνει σε ένα ΠΚ, υπάρχουν και συνέπειες. Υπάρχει όμως μπροστά μας αρκετός χρόνος γιά να αναλύσουμε αυτό που έγινε και ν'αποφασίσουμε. Πρέπει να μείνουμε ψύχραιμοι και να κοιτάξουμε να κάνουμε το καλύτερο γιά το ισπανικό ποδόσφαιρο, κι'αυτό περιλαμβάνει και μένα."
Ο Ντελ Μπόσκε, 63 ετών, είναι φυσικά ο πιό πετυχημένος προπονητής της Εθνικής Ισπανίας, αναλαμβάνοντας την από τον Αραγονές πριν 4 χρόνια. O Κασίγιας, με πάνω από 150 συμμετοχές, και που σε δυό αγώνες δέχτηκε 7 γκολ,δήλωσε:
"Οφείλουμε να ζητήσουμε συγγνώμη από τον κόσμο. Αυτή η συγκεκριμένη ομάδα δεν άξιζε να κλείσει τον κύκλο της με αυτό τον τρόπο. Κανείς μας δεν περίμενε να δεχτεί το ένα κτύπημα μετά τό άλλο. Εμείς όμως είμαστε αυτοί που πονάμε περισσότερο, όπως εμείς είμαστε και οι υπεύθυνοι. Η ομάδα πρέπει τώρα να σκεφτεί το μελλον και το πως θα διορθώσει άμεσα την κατάσταση, ώστε να ξαναμπεί στό δρόμο των επιτυχιών."
Όπως ήταν αναμενόμενο, ο ισπανικός Τύπος υποδέχτηκε αυτή την παταγώδη αποτυχία με καυστικά σχόλια, τόσο γιά την ομάδα, όσο και γιά τον προπονητή. Για τον αγώνα εναντίον της εκπληκτικής Χιλής, δεν μπορεί κάποιος να πει και πολλά πράγματα. Η Ισπανία έχασε φυσιολογικά απέναντι σε μιά καλύτερη και πιό φρέσκια ομάδα, που με τα πολλά τρεξίματα και τις συνεχείς πιέσεις, ξεχαρβάλωσε το περίφημο τίκι-τάκα, όπως ακριβώς έκανε και η Ολλανδία, ιδιαίτερα στο β´ημίχρονο.
Το ερώτημα που προκύπτει, είναι κατά πόσο ήρθε το τέλος της ισπανικής αυτοκρατορίας ή κάτα πόσο πρόκειται γιά μιά παρένθεση και μόνο! Θα πει κάποιος πως κάτι ανάλογο άρχισε να γίνεται με την Μπαρτσελόνα. Και ίσως να έχει δίκαιο. Μερικοί παίκτες φαίνονται ψυχικά και ίσως σωματικά κουρασμένοι. Οι απανωτές επιτυχίες, σε συλλογικό και εθνικό επίπεδο, είναι φυσικό να φέρνουν και τον κορεσμό.
Ειμαι βέβαιος πως κάτι τέτοιο θα εξετασθεί ως ένα βασικό ενδεχόμενο για την καταστροφή στη Βραζιλία. Το θέμα είναι τι κάνεις σε μιά τέτοια περίπτωση. Μήπως είναι και θέμα προπονητή; Μπορεί ο Ντελ Μπόσκε να σήκωσει πάλι στα πόδια τους τους παίκτες; Ήδη έχει υπογράψει συμβόλαιο μέχρι το επόμενο Γιούρο. Μπορεί ο ίδιος να σηκώσει το βάρος της ανασύνταξης της ομάδας, ή ίσως χρειάζεται μιά αλλαγή στα αποδυτήρια και τον πάγκο; Ένα θέμα που σηκώνει πολλή συζήτηση.
Η Ισπανία μας χάρισε αλησμόνητες ποδοσφαιρικες στιγμές! Όπως και άλλες εθνικές στο παρελθόν. Όλα τα ωραία στη ζωή, δυστυχώς κάποτε τελειώνουν! Το ίδιο και στο ποδόσφαιρο. Ισχύει αυτό στην περίπτωση της Ισπανίας; Το ΠΚ της Βραζιλίας της επιφύλαξε ένα σκληρό και αναπάντεχο γεγονός. Σε δυο χρόνια, μέχρι το επόμενο Γιούρο, θα ξέρουμε κατά πόσο αυτός ο πρόωρος αποκλεισμός ήταν απλώς ένα μάθημα ή το χείριστο..Ένα βατερλό!
