Στις 11 Δεκεμβρίου 2005 ο Παναθηναϊκός υποδεχόταν στο Ολυμπιακό Στάδιο τον Ηρακλή για την 13η αγωνιστική της Α' Εθνικής. Οι «πράσινοι» του Αλμπέρτο Μαλεζάνι είχαν μόλις αποκλειστεί από το Champions League, με τελευταίο παιχνίδι την πεντάρα από τη Βέρντερ (5-1) στη Γερμανία, στις 7 Δεκεμβρίου.
Νωρίτερα, στις 9 Νοεμβρίου. είχε επέλθει αποκλεισμός και από το Κύπελλο, μετά το 1-0 από τον Εργοτέλη. Ακόμα και στο πρωτάθλημα η πορεία δεν ήταν καλή μέχρι εκείνο το βράδυ της 11ης Δεκεμβρίου, με απολογισμό τρεις ήττες, δύο ισοπαλίες και επτά νίκες. Πριν ακόμα αρχίσει το παιχνίδι εναντίον του Γηραιού, συνθήματα πολλά εναντίον παικτών και διοίκησης στο ΟΑΚΑ. Η κατάσταση έγινε ακόμα χειρότερη όταν στο 86' ο Παντελής Καπετάνος ισοφάρισε 2-2 και η ομάδα του Σάββα Κωφίδη έφυγε με τον βαθμό από την Αθήνα.
Ο Αλμπέρτο Μαλεζάνι πήγε στη συνέντευξη Τύπου και ήταν έντονα φορτισμένος. Εκνευρισμένος από τις αποδοκιμασίες των οπαδών, από το αποτέλεσμα και από τη συμπεριφορά κάποιων δημοσιογράφων στην αίθουσα Τύπου, βγήκε εκτός εαυτού σε μια ιστορική συνέντευξη Τύπου. Ο Φίλιππος Δάρλας, φιλοξενούμενος στο «Gazzetta Magazino» θυμήθηκε την εβδομάδα που ακολούθησε στην Παιανία και ένα περιστατικό με το οποίο η ατμόσφαιρα κάπως είχε... ελαφρύνει στο αθλητικό κέντρο του Παναθηναϊκού, όπου όλοι μαζί, Μαλεζάνι και παίκτες, έβλεπαν τον Γιώργο Μητσικώστα να μιμείται τον Ιταλό κόουτς με τα «cazzo»...
Είπε ο Δάρλας: «Ηταν λογικό γιατί υπήρχε μια εχθρική κατάσταση από τους φιλάθλους μας προς εμάς, ο κόουτς δεν μπορούσε να το διαχειριστεί αυτό, δεν το πίστευε, δεν ήθελε να το δεχτεί. Δεχόταν και πίεση από τους δημοσιογράφους... Ολη την εβδομάδα μετά από εκείνη τη συνέντευξη Τύπου που είχε βγει εκτός εαυτού ο κόουτς, ήμασταν λίγο στην τσίτα... Είχε βγάλει τότε ο Μητσικώστας την εκπομπή, στην οποία τον είχε μιμηθεί. Και ζήτησα από τον αδελφό μου να μου φτιάξει το DVD με το βίντεο για να το δούμε όλοι μαζί. Θα είχαμε ομιλία στην Παιανία και παίρνω εγώ το DVD και το βάζω και το παίζουμε! Κλαίμε όλοι από τα γέλια, γίνεται χαμός στην αίθουσα...
Βλέπω ότι έρχεται ο κόουτς, το σταματάω και το βγάζω. Αλλά μας είχε δει που γελούσαμε... Λέει «παιδιά γιατί γελάτε, τι έγινε;». Γιατί όλη την εβδομάδα ήμασταν με κατεβασμένα κεφάλια. Λέει ο Γκούμας «Κόουτς, μπορούμε να σου δείξουμε ένα cazzo DVD;». «Οχι ρε Γιάννη» του λέω. Τέλος πάντων, το βάζουμε, αρχίζουμε πάλι όλοι τα γέλια, κι αυτός που πάντα ήταν σοβαρός έκλαιγε από τα γέλια! Λέει «ποιος το έκανε αυτό;». Του λέω «εγώ κόουτς!». Μου λέει «είσαι τρελός!».
Hταν φοβερός άνθρωπος ο Μαλεζάνι, πολύ καλός άνθρωπος. Και φοβερός προπονητής. Τακτική εμένα αυτός ο άνθρωπος με έμαθε. Καθόμασταν σε έξτρα προπόνηση και μου μάθαινε τακτικά, μαζί με παιδιά από τη β' ομάδα πώς να στέκομαι τακτικά στο γήπεδο, επειδή του άρεσα ως παίκτης.
Στη μοναδική συνέντευξη που έχει παραχωρήσει έκτοτε σε ελληνικό μέσο και δη στο Gazzetta o Αλμπέρτο Μαλεζάνι, είχε πει μεταξύ άλλων:
«Σε εκείνη τη συνέντευξη Τύπου δεν έβρισα. Δεν είπα καμία βρισιά. Οι βρισιές από τα ελληνικά γήπεδα με είχαν ξεσκίσει, οπότε δεν ήταν βρισιές. Ήταν ο τρόπος μου να εκφραστώ. Ξέρετε, οι Ιταλοί θέλουν τον τρόπο τους για να εκφραστούν. Το έκανα για να υπερασπιστώ την ομάδα, την εταιρία κυρίως. Και για να υπερασπιστώ τη δουλειά μου. Γιατί ήξερα ότι κάνουμε καλή δουλειά. Εμένα έτσι είναι ο χαρακτήρας μου. Πάντα όταν βλέπω τέτοια πράγματα, επαναστατώ, ίσως με το πέρασμα των χρόνων να έχω μαλακώσει. Αλλά δεν μου πήγαινε όλο αυτό.
Έβλεπα τη ζήλεια αυτών των δημοσιογράφων, ίσως δεν ήταν χαρούμενοι επειδή δεν τα πηγαίναμε άσχημα. Ήμασταν στο Champions League, αλλά ήταν ξεκάθαρο ότι δεν είχαμε μια ομάδα για να υποστηρίξει πορεία και στο πρωτάθλημα και στο Champions League. Προκριθήκαμε στους ομίλους, δείξαμε καλή εικόνα με την Μπαρτσελόνα και τη Βέρντερ. Στο πρωτάθλημα χάσαμε έδαφος, αλλά στο τέλος βρήκαμε τη βενζίνη που χρειαζόμασταν. Νομίζω κάναμε καλή δουλειά. Όφειλα να υπερασπιστώ αυτή τη δουλειά που κάναμε.
Αγαπώ πολύ τους Έλληνες. Ήμουν το μοναδικό παιχνιδάκι κάποιων δημοσιογράφων που ήθελαν να το πυροβολούν. Ήταν δύο συγκεκριμένοι δημοσιογράφοι, οι υπόλοιποι ήταν φυσιολογικοί. Πιθανώς και άνθρωποι μέσα στο σύλλογο να είχαν άλλα συμφέροντα εκείνη την περίοδο. Κι αυτοί οι δημοσιογράφοι έκαναν τη δουλειά γι' αυτούς τους ανθρώπους κόντρα στον Βαρδινογιάννη. Για μένα δεν ήταν δίκαιο αυτό. Με ήθελαν ένα πιόνι και εμένα αυτό δεν μου πήγαινε. Δεν ήξεραν πόση δουλειά έκανα εγώ, ο Γιάννης και ο Γιώργος για να πάει καλά η ομάδα. Μου προκάλεσε απέχθεια».
gazzetta.gr
