Υπάρχουν άνθρωποι που μεγαλώνουν ήσυχα, με τον χρόνο να τους βαραίνει λίγο λίγο. Και υπάρχουν και εκείνοι που μοιάζουν να τον ξεγελούν.
Ο Ραντνά Τσέρεν, από τη Μογγολία, ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Στα 92 του χρόνια, όχι μόνο συνεχίζει να τρέχει, αλλά κερδίζει κιόλας. Στη Daegu, στη Νότια Κορέα, μπήκε στη γραμμή εκκίνησης των 100 μέτρων στο Παγκόσμιο Μάστερ της κατηγορίας M90 και τερμάτισε πρώτος με 18.29. Ένας χρόνος που, για την ηλικία του, μοιάζει σχεδόν απίστευτος.
Αλλά η ιστορία του δεν ξεκινά στο Daegu. Ξεκινά πολύ πιο πίσω, σε μια εποχή που η Μογγολία ήταν μια εντελώς διαφορετική χώρα. Το 1962, ο νεαρός τότε Ραντνά μπήκε στο Εθνικό Ινστιτούτο Φυσικής Αγωγής της Μογγολίας. Δεν είχε κάποιο μεγάλο όνειρο, ούτε φανταζόταν ότι θα γίνει αθλητής για μια ζωή. Απλώς του άρεσε να τρέχει. Να νιώθει το σώμα του να δουλεύει, να ακούει την ανάσα του, να αφήνει πίσω του τον θόρυβο της πόλης.
Το 1966, όταν τελείωσε τις σπουδές του, άρχισε να μπαίνει σε αγώνες μικρών και μεσαίων αποστάσεων. Ήταν καλός. Όχι «σταρ», όχι πρωτοσέλιδο, αλλά καλός. Σταθερός. Πειθαρχημένος. Από αυτούς που δεν κάνουν φασαρία, αλλά βρίσκονται πάντα εκεί. Και αυτό το «πάντα εκεί» έγινε τελικά η ταυτότητά του.
Πέρασαν δεκαετίες. Άλλοι σταμάτησαν, άλλοι κουράστηκαν, άλλοι άλλαξαν δρόμο. Ο Ραντνά όχι. Το τρέξιμο έγινε η καθημερινή του συνήθεια. Όχι για να αποδείξει κάτι. Όχι για να κυνηγήσει μετάλλια. Απλώς γιατί έτσι ένιωθε ζωντανός.
Πέρυσι, σε μια επίσημη εκδήλωση με τον πρόεδρο της Μογγολίας, Ukhnaagiin Khurelsukh, είπε κάτι που περιγράφει τέλεια τον τρόπο που βλέπει τη ζωή: «Τρέχω 3 με 4 χιλιόμετρα κάθε πρωί». Το είπε χαλαρά, σαν να μιλάει για το πρωινό του. Για εκείνον, το τρέξιμο δεν είναι επίτευγμα. Είναι ρουτίνα. Μια μικρή υπόσχεση που δίνει στον εαυτό του κάθε μέρα.
Και όμως, δεν περιορίζεται στις μεγάλες αποστάσεις. Μπαίνει και σε πιο «εκρηκτικά» αγωνίσματα, όπως τα 100 μέτρα. Και όχι απλώς συμμετέχει -ανεβαίνει στο βάθρο. Στη Daegu, μπήκε στη γραμμή εκκίνησης με άλλους αθλητές άνω των 90. Κάποιοι περπατούσαν λίγο πριν τον αγώνα για να ζεσταθούν. Εκείνος έκανε μικρά βηματάκια, σαν παιδί που παίζει. Και όταν δόθηκε η εκκίνηση, έφυγε μπροστά. Όχι με ταχύτητα που εντυπωσιάζει έναν νεαρό αθλητή, αλλά με μια σταθερότητα που μόνο η εμπειρία δίνει.
Ο χρόνος του -18.29, με άνεμο +0.5- δεν είναι απλώς καλός για την ηλικία του. Είναι σχεδόν αδιανόητος. Αλλά ο Ραντνά δεν το βλέπει έτσι. Για εκείνον, είναι απλώς άλλη μια μέρα που έκανε αυτό που αγαπά.
Ο Τσερεν έχει φορέσει και τη φανέλα της εθνικής Μογγολίας, έστω και μία φορά. Έχει τρέξει σε δεκάδες διοργανώσεις. Έχει πάρει τίτλους. Έχει γίνει σημείο αναφοράς για τον αθλητισμό της χώρας του. Και συνεχίζει να προπονείται καθημερινά, με πείσμα που θα ζήλευαν άνθρωποι 60 χρόνια νεότεροι.
Η εικόνα ενός 92χρονου που τρέχει τα 100 μέτρα δεν είναι απλώς «όμορφη». Είναι μια υπενθύμιση ότι το σώμα μπορεί να αντέξει πολλά, αρκεί να το κρατάς σε κίνηση. Ο Ραντνά δεν κυνηγάει ρεκόρ. Κυνηγάει τη ζωή. Και αυτό τον κάνει ξεχωριστό.
Σε μια εποχή που ο αθλητισμός συχνά μετριέται μόνο με επιδόσεις, ο 92χρονος Μογγόλος δείχνει κάτι άλλο: Ότι υπάρχουν και νίκες που δεν γράφονται σε πίνακες. Η συνέπεια. Η επιμονή. Η χαρά της προσπάθειας. Το να σηκώνεσαι κάθε μέρα και να κάνεις αυτό που αγαπάς.
Ο Ραντνά Τσερεν δεν είναι απλώς ο νέος παγκόσμιος πρωταθλητής Μάστερ στα 100 μέτρα. Είναι ένας άνθρωπος που συνεχίζει να τρέχει γιατί έτσι νιώθει ζωντανός. Και αυτό, τελικά, είναι η πιο όμορφη ιστορία.
Πηγή:sport-fm.gr
