Το παιχνίδι Ολυμπιακού Ομόνοιας είχε περισσότερη ένταση στα ΜΚΔ και σε τοποθετήσεις στα διάφορα site παρά στο γήπεδο.
Να αναφέρω ότι δεν είμαι ενεργός στο facebook και το Instagram κλπ όμως αντιλαμβάνομαι το πόση επίδραση έχουν σε κοινωνικοοικονομικό ακόμη και ψυχολογικό επίπεδο.
Φωτιές λοιπόν άναψαν τα γραφόμενα κάποιου <<αθλητικογραφου>> του Ολυμπιακού, που και πολύ επιθετικά ήταν και προσβλητικά, χωρίς ιδιαίτερο λόγο για την Ομόνοια και τον προπονητή της.
Και όλα αυτά γιατί ο προπονητής της Ομόνοιας είπε ότι υπήρχε φάουλ πριν το πέναλτι.
Προσωπικά θεωρώ ότι το 2-0 με βάση ευκαιρίες και ποιότητα ομάδων στο γήπεδο, δεν είναι μακριά από την πραγματικότητα, έστω και ένα όπως ήρθε, ήταν σκληρό για την Ομόνοια.
Όσο για την φάση του πέναλτι, δεν έχω αντιληφθεί τί πραγματικά είναι υπό συζήτηση.
Είναι μια ξεκάθαρη φάση που δεν επιδέχεται ούτε άλλης ερμηνείας, ούτε αμφισβήτησης. Ο Ρατζέλοβιτς τραβά από το χέρι τον Λέζιακς και τον ρίχνει, και είναι φάουλ από το ΓΣΠ έως το Καραϊσκάκη, ο διαιτητής δεν το είδε, και στάθηκε στο πέσιμο και στο χέρι του Λέζιακς που ήταν ξεκάθαρο πέναλτι.
Το μόνο ερωτηματικό και αυτό που έπρεπε όλοι να ψάξουν, είναι γιατί δεν μπήκαν στον κόπο οι χειριστές του VAR να δείξουν την φάση στον διαιτητή, εκτός πάλι και εάν του είπαν και αυτός τους απάντησε ότι είδε την φάση και δεν είχε φάουλ.
Αυτό το μικρό και ξεκάθαρο πράγμα δεν μπόρεσαν να το δουν και να το αξιολογήσουν κάποιοι συνάδελφοι στην Ελλάδα τους οποίους αρκετοί συμπατριώτες μας θεωρούν εξαιρετικούς, μειώνοντας σε κάθε σύγκριση το επίπεδο των Κυπρίων Αθλητικογράφων.
Το ερώτημα λοιπόν προς όλους, είναι εάν τέτοιους αθλητικογράφους θέλει ο κόσμος και στην Κύπρο; Που να μην μπορούν να πουν ούτε την ώρα, εάν οι δίχτες του ρολογιού τους, δεν έχουν τα χρώματα της ομάδας τους.
Είναι ένα πράγμα να λες την άποψη σου, ακόμη και την ομαδική, να βρίσκεις αν θέλεις και επιχειρήματα για να δικαιολογήσεις την άποψη σου, είναι άλλο πράγμα όμως να ρεζιλεύεσαι με το να μην μπορείς να πεις αυτό που βλέπεις.
