Στην Κύπρο, μια χώρα του ενός περίπου εκατομμυρίου κατοίκων, σχεδόν όλοι οι φίλαθλοι ασχολούνται με το ποδόσφαιρο. Φυσικά ο «Βασιλιάς των σπορ» κυριαρχεί στις προτιμήσεις των ανθρώπων και έχει κατακτήσει τις καρδιές τους. Πολύ πίσω είναι η πετόσφαιρα και τα λοιπά αθλήματα.
Το μπάσκετ; Θα ρωτήσει κάποιος, που δεν γνωρίζει την Κυπριακή πραγματικότητα. Το Μπάσκετ είναι μετά το ποδόσφαιρο το πιο διαδεδομένο άθλημα στον κόσμο, όμως στην Κύπρο δεν συγκαταλέγεται καν στην πρώτη τριάδα των αθλημάτων που ψάχνουν οι νέοι για να ασχοληθούν. Ποδόσφαιρο, πετόσφαιρα και αντισφαίριση έχουν κλειδώσει τις πρώτες θέσεις.
Γιατί όχι, μπάσκετ;
Στην Κύπρο δεν υπάρχουν τα κίνητρα για να παρακολουθήσει κάποιος το εν λόγω άθλημα. Δηλαδή, δεν υπάρχει η ποιότητα- χωρίς να θέλουμε να υποτιμήσουμε τις ομάδες που καταβάλουν κάθε χρόνο μεγάλες προσπάθειες για να παραμείνουν ζωντανές- δεν υπάρχουν οι υποδομές. Οι καλύτερες ομάδες του νησιού θα πάλευαν με τις μικρότερες ελληνικές ομάδες της Α1. Το μπάσκετ στην Κύπρο δεν αγαπήθηκε ποτέ, γιατί δεν υπήρξε κάποιος Γκάλης, κάποιος Γιαννάκης, κάποιος Φασούλας για να μας κάνει να το αγαπήσουμε, δεν υπήρξε κάποιος καλαθοσφαιριστής με τόσο μεγάλο ταλέντο που να μπορεί να κρατήσει την Εθνική ομάδα στις πλάτες του. Σίγουρα δεν μπορούμε να μηδενίζουμε και τα πάντα γιατί υπάρχει ένας Παναγιώτης Τρισόκκας ο οποίος έκανε την Κύπρο περήφανη με τις εμφανίσεις του κυρίως στον Κεραυνό και έκανε αρκετά παιδιά να ενδιαφερθούν για το μπάσκετ.
Μηδαμινά ποσά-Μηδαμινή προβολή
Τα χρήματα που παίρνουν οι ομάδες είναι απειροελάχιστα σε σχέση με άλλα αθλήματα, έτσι δεν μπορούν να αναπτύξουν ούτε την ποιότητα των ακαδημιών ούτε τα προπονητικά τους κέντρα. Πάλι καλά πρέπει να λέμε που αυτές οι ομάδες βρίσκονται εκεί που βρίσκονται και έχουμε ακόμα πρωταθλήματα. Η προβολή που έχει το μπάσκετ, όσον αφορά τη μετάδοση αγώνων δεν συγκρίνεται με τίποτα σε σχέση με το ποδόσφαιρο ας πούμε, που κάθε βδομάδα βλέπουμε όλα τα παιχνίδια της πρώτης κατηγορίας.
Συγκεκριμένο κοινό
Αυτοί που αγαπούν το μπάσκετ στην Κύπρο, το αγαπούν παθολογικά, αλλά δεν βλέπουν κυπριακές ομάδες να αγωνίζονται αλλά προτιμούν Α1, Ευρωλίγκα και φυσικά ΝΒΑ. Τα μεγέθη δεν συγκρίνονται, τα χρήματα επίσης. Σε ένα κόσμο όπου το χρήμα είναι το πιο σημαντικό χαρακτηριστικό για επιβιώσει ένα άθλημα, το μπάσκετ βρίσκεται στην απόλυτη φτώχεια.
Μακάρι να αναπτυχθεί και να ισχυροποιηθεί ούτως ώστε ο κόσμος να έχει κίνητρο να παρακολουθεί το άθλημα, όμως προς το παρών χρειαζόμαστε για αρχή ένα Γκάλη.
