Ένας καλλιτέχνης που όσα και να γράψεις γι' αυτόν είναι πράγματι λίγα. Ο Gus G είναι ο Έλληνας κιθαρίστας διεθνούς φήμης, ο οποίος όποτε αποφασίσει να βγει για περιοδεία, είτε με τους Firewind, είτε για να μοιραστεί τη σκηνή με καταξιωμένους μουσικούς, γεμίζει τους συναυλιακούς χώρους σε όλο τον κόσμο.
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και κατάφερε να κατακτήσει τον κόσμο με τη γλώσσα της μουσικής του. Ξεκίνησε τα μουσικά του βήματα από την Αμερική, πήγε στη Σουηδία και αφού ταξίδεψε αρκετά δημιούργησε τους Firewind στα τέλη του '90 με αρχές του 2000. Το 2002 κυκλοφορεί το Between Heaven and Hell και κάπου εκεί αρχίζει μία ανοδική πορεία.
Έχει επίσης μοιραστεί τη σκηνή, και έχει πάμπολλες συνεργασίες και περιοδείες, με ονόματα όπως είναι οι Joe Satriani, Uli Jon Roth, Steve Vai, Arch Enemy, Rotting Christ, Bruce Dickinson (Iron Maiden), Michael Schenker (ex Scorpiorns, UFO) και τόσοι άλλοι που είναι πολύ δύσκολο να τους απαριθμήσεις.
Κάπου στο 2009 λαμβάνει ένα mail από ανθρώπους γύρω από τον Ozzy Osbourne. Κατά τις auditions μαγεύει τον βρετανό superstar και προσλαμβάνεται σε μία από τις μεγαλύτερες μπάντες στον κόσμο. Μαζί του θα οργώσει τη γη και τα μεγαλύτερα στάδια του κόσμου. Ακόμα, με τον Ozzy, θα κυκλοφορήσει τον δίσκο Scream, το 2010. Ο ίδιος θεωρεί ίσως τον πιο σημαντικό σταθμό της καριέρας του την δουλειά του με τον "Prince of Darkness".
Το Ant1live με αφορμή την παρουσία του Gus G στην Κύπρο και στο Savino Rock Bar στις 15 Νοεμβρίου, ήρθε σε επικοινωνία με τον Gus G ο οποίος μοιράστηκε τις σκέψεις του για διάφορα θέματα όπως είναι η μουσική βιομηχανία, το metal και πώς το βλέπουν οι άνθρωποι εκτός του χώρου.
Δεν παρέλειψε να μας μιλήσει και για την περίοδο που βρισκόταν στη μπάντα του Ozzy καθώς για τα πρώτα του βήματα. Επίσης, μας έδωσε μία μικρή γεύση για το τι θα δούμε στις 15 Νοεμβρίου στη Λάρνακα. Gus G και Ronnie Romero (ex Rainbow, MSG) έρχονται στη Κύπρο στο πλαίσιο της περιοδείας Convergence Tour 2025.
Πρώτα βήματα: Παιδική ηλικία, πρώτα ερεθίσματα, πώς ξεκίνησε αυτό το ταξίδι, πότε αποφάσισες να ασχοληθείς επαγγελματικά πλέον με την μουσική;
Ξεκίνησα να παίζω κιθάρα όταν ήμουν 10 ετών. Ξεκίνησα πρώτα με μια κλασική κιθάρα που μου πήρε ο πατέρας μου και όταν ήμουν 14, μου πήρε την πρώτη μου ηλεκτρική. Στη Θεσσαλονική φοίτησα στο Σύγχρονο Ωδείο Θεσσαλονίκης. Όταν ήμουν μικρός θυμάμαι, πάντα αυτό ήθελα να κάνω, να παίζω κιθάρα. Ειδικά από τότε που έπιασα στα χέρια μου την ηλεκτρική κιθάρα και μετά, ήτανε το μόνο πράγμα στο μυαλό μου.
Ποια μουσικά στυλ, καλλιτέχνες και κιθαρίστες σε έχουν επηρεάσει τόσο από τη metal όσο και από την μουσική γενικότερα;
Μεγάλες επιρροές για μένα υπήρξαν κιθαριστές, κυρίως της hard rock, της rock και της heavy metal, τόσο από την δεκαετία του '70 όσο και από την δεκαετία του '80. Άκουγα από μικρός classic rock και χάρη στον πατέρα μου που μου είχε μάθει κάποιους κιθαρίστες, παρόλο που δεν άκουγε rock, ήξερε κάποιους και γι' αυτό είχα τέτοια ακούσματα αλλά όσο μεγάλωνα, πήγα στον πιο σκληρό ήχο και εκεί έμεινα. Αυτό μου άρεσε πιο πολύ.
Το heavy metal πότε μπαίνει στη ζωή σου; Τι πιστεύεις πώς ήταν αυτό που σε ώθησε και τι σε ενθουσίασε σε αυτό το είδος, τότε τη δεκαετία του ‘90;
Όταν ήμουν 14-15 χρονών, έφηβος, υπήρχε και το MTV τότε, βλέπαμε τα πρώτα heavy metal video clips, τότε είχανε βγει και οι Guns 'n' Roses, οι Metallica. Με τράβηξε αυτός ο ήχος. Μάλλον ο ήχος της κιθάρας με τράβηξε έτσι ώστε να ασχολήθω με αυτό το είδος μουσικής, και όλο το attitude ίσως πιο πολύ αλλά και το παίξιμο. Μου άρεσε πολύ έτσι όπως ακουγόταν η κιθάρα με distortion, μπορούσες να σηκώσεις τις χορδές και ήταν πολύ εκφραστικό το παίξιμο αλλά και το attitude γενικότερα, που ήταν λίγο πιο άγριο.
Η έμπνευση δεν ξέρεις πότε έρχεται και από πού
Είχαμε αναφέρει πριν τους Joe Satriani, Steve Vai και Uli Jon Roth (ex Scorpions, Electric Sun) και για το γεγονός ότι μοιράστηκες τη σκηνή μαζί τους. Πώς είναι να μοιράζεσαι τη σκηνή με τα πρότυπά σου;
Αυτοί οι κιθαρίστες που ανέφερες είναι σαν να λέμε το βουνό Έβερεστ, η κορυφή. Είναι σουρεαλιστικό για κάποιον σαν κι εμένα να βρίσκεται σε ένα stage με αυτούς τους ανθρώπους, ειδικά πόσο μάλλον, που αυτοί έχουν επηρεάσει πάρα πολύ το παίξιμό μου, δηλαδή πάρα πολλά από αυτά που παίζω, τα έχω πάρει από αυτούς. Ταυτόχρονα είναι μια μεγάλη τιμή, το ότι μου έδωσαν την ευκαιρία να σταθώ δίπλα τους έστω για λίγο και να παίξω μαζί τους μουσική, είναι μια μεγάλη τεκμηρίωση ότι "μπορείς να βρίσκεσαι και εσύ εδώ για λίγο". Είναι ωραίο αυτό. Ήταν λίγο σουρεάλ για τον 15χρονο Κώστα.
Τι νομίζεις ότι σε εμπνέει για το γράψιμο της μουσικής σου;
Τα πάντα. Η ζωή, η καθημερινότητα, οι καταστάσεις που περνάμε, τα συναισθήματα, οτιδήποτε. Μπορεί να είναι από κάτι που με έχει παιδέψει ή από κάτι που με έχει εμπνεύσει θετικά, από διάφορα τοπία, από ταξίδια, από ταινίες. Η έμπνευση δεν ξέρεις πότε έρχεται και από πού.
Πάντοτε μου άρεσαν οι ρεαλιστικοί στίχοι και όχι τόσο οι φανταστικοί
Η ταυτότητα των Firewind, πέραν της χαρακτηριστικής της μελωδικότητας, στηρίζεται σε στίχους γεμάτους δυναμισμό. Πώς γίνεται αυτό το επιτυχές πάντρεμα στίχων και μουσικής;
Πάντα προσπαθείς για το καλύτερο. Δεν υπάρχει κάποια συνταγή για αυτό που ρωτάς. Πρέπει να βρεις αυτό που θέλεις να πεις και μουσικά κι έπειτα στιχουργικά.
Εμείς πάντα θέλαμε να έχουμε κάποια θέματα τα οποία στιχουργικά αφήνουν ένα θετικό μήνυμα και μια θετικότητα, να εμπνέουν και να ενδυναμώνουν τον ακροατή. Αυτό πάντα ήθελα να πετυχαίνω με τα τραγούδια μου. Να αφήνω ένα δύνατο μήνυμα το οποίο να σε βοηθάει, να σου δίνει ένα boost στη ζωή σου. Πάντοτε μου άρεσαν οι ρεαλιστικοί στίχοι και όχι τόσο οι φανταστικοί.
Έχεις ενσωματώσει ποτέ, συνειδητά ή ασυνείδητα, στοιχεία από άλλα στυλ (blues, κλασική, jazz ή ακόμη και ελληνική μουσική) στο παίξιμό σου;
Κοίτα, ό,τι ακούμε, στο πίσω μέρος του μυαλού, κάτι πάντα μένει. Εγώ πάντα λέω, ότι για να έχεις ένα προσωπικό στυλ στη μουσική, πρέπει να είσαι δεκτικός σε όλα τα στυλ και να ακούς πάρα πολλά πράγματα και δεν χρειάζεται να τα αντιγράψεις. Λίγο απ' το καθένα να πάρεις, έστω και κάτι, μία μικρή δόση, αυτό βοηθάει να γίνει πιο μοναδικό το στυλ σου.
Οπότε σίγουρα, εμένα μου αρέσουν και το blues, το classic rock και λίγο fusion και λίγο jazz. Κυρίως βρίσκομαι στον hard/heavy χώρο αλλά αντλώ επιρροές και από άλλα πράγματα και παιξίματα.
Από τη μέχρι στιγμής πορεία σου, ξεχωρίζεις κάποιο σταθμό;
Δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη η συνεργασία μου με τον Ozzy, που κράτησε 7 χρόνια. Αυτή ήτανε με διαφορά, η μεγαλύτερη συνεργασία που έχω κάνει. Πιστεύω και αρκετός κόσμος να με θυμάται και με ξέρει από αυτό. Το όνομά μου είναι άμεσα συνδεδεμένο με αυτή την περίοδο που ήμουν εκεί με τον Ozzy.
Πώς προέκυψε η συνεργασία σας;
Από τον Ozzy, επικοινώνησαν μαζί μου, μου ζήτησαν να κάνω μία audition και έτσι έγινε. Ήταν απίστευτο. Ήταν σαν μια σκηνή από χουλιγουντιανή ταινία.
Η κιθάρα και οποιοδήποτε μουσικό όργανο θέλει υπομονή και χρόνια μελέτης
Βρήκες εμπόδια στην πορεία σου και, αν ναι, ποια ήταν αυτά;
Εμπόδια υπάρχουν πολλά. Δεν είναι μόνο η μουσική. Η μουσική είναι το πιο αγνό κομμάτι της όλης φάσης. Μετά είναι και το business. Στο κομμάτι business πάντα υπάρχουν δυσκολίες, υπάρχει αρκετός ανταγωνισμός. Γενικά έχουν αλλάξει τα πράγματα στη μουσική βιομηχανία. Έχει άλλαξει όλο το format και το τοπίο για το πως λειτουργεί το όλο πράγμα. Οπότε, εμπόδια υπάρχουν πάρα πολλά και δεν τα περνάω μόνο εγώ αλλά όλοι οι μουσικοί.
Ήταν πιο δύσκολη η αρχή για μια διεθνή καριέρα για κάποιον που άρχιζε από την Ελλάδα;
Ίσως εκείνα τα χρόνια ναι. Μιλάω για την εποχή της δεκαετίας του '90 με αρχές 2000, γιατί ήτανε μία εποχή που ήτανε το ίντερνετ στα πρώιμα στάδια. Δεν υπήρχε αυτή η παγκοσμιοποίηση, δεν υπήρχαν social media, δεν υπήρχε τίποτα από όλα αυτά.
Γι' αυτό ήτανε και πιο δύσκολο να εισακουστείς αν ήσουν από μια μικρή χώρα. Εγώ αναγκάστηκα να πάω στην Αμερική, μετά στη Σουηδία, τριγύριζα στον κόσμο για να βρω αυτό που ήθελα, γιατί απ' την Ελλάδα ήτανε πάρα πολύ δύσκολο και δεν έβρισκα, πρώτα απ' όλα, άτομα τότε.
Εκείνα τα χρόνια, ούτε καν καλός εξοπλισμός δεν υπήρχε στην Ελλάδα στα στούντιο. Πηγαίναμε να κάνουμε ηχογραφήσεις και ακούγονταν χάλια (γέλια). Πηγαίναμε στην Γερμανία ή στη Σουηδία για να ακουστούν καλά τα άλμπουμ.
Τώρα έχουν αλλάξει πάρα πολλά από τότε. Σήμερα δεν έχει σημασία που βρίσκεσαι. Ακόμα και για τα νέα παιδιά είναι λίγο πολύ αλλιώς, το stage τους είναι το τηλέφωνο. Ξεπηδάνε όλοι από τα social media.
Πιο πολύ μπορώ να πω ότι απολαμβάνω τις συναυλίες και την ενέργεια του κοινού
Λέγεται, από άλλα ελληνικά συγκροτήματα, ότι ήταν πολύ δύσκολο να ανελιχθούν στις αρχές της καριέρας τους λόγω του ότι η metal δεν ήταν τόσο διαδεδομένη στην Ελλάδα και ήταν παρεξηγημένη στη χώρα. Ισχύει αυτό;
Ήτανε ναι. Γενικά το heavy metal άργησε να έρθει στην Ελλάδα. Άργησε πάρα πολύ και μέχρι να έρθει πέρασε και όλο το μεγάλο hype που ήταν στα '80s, εδώ δεν ζήσαμε αυτό το hype. Γι' αυτό και αυτή η rock κουλτούρα δεν ακούμπησε πολύ στην Ελλάδα. Παρ' όλα αυτά έχει ένα δυνατό κοινό.
Στο θέμα της μουσικής βιομηχανίας δεν υπήρχε κάτι. Για να κάνεις κάτι επαγγελματικά, έπρεπε σίγουρα να απευθυνθείς άλλου.
Τι απολαμβάνεις περισσότερο, δημιουργία στο στούντιο ή την συναυλιακή αύρα του κοινού;
Καλή ερώτηση. Πιο πολύ μπορώ να πω ότι απολαμβάνω τις συναυλίες, την ενέργεια του κοινού στις συναυλίες. Μου αρέσει πολύ να συνθέτω αλλά δεν μου αρέσει παρά πολύ να είμαι με τις ώρες και τις μέρες στο στούντιο για να ηχογραφώ. Με κουράζει λίγο αυτό. Προτιμώ να είμαι σε ένα stage επάνω και να παίζω.
Άνθρωποι που ακούνε metal, θα σου πουν φοβερές ιστορίες, για το πως τους έχει σώσει από πολλές καταστάσεις και πως τους έχει βοηθήσει η μουσική αυτή. Έχει θεραπευτική ιδιότητα αυτή η κουλτούρα
Ποια η σχέση σου με τις κιθάρες σου;
Πολύ καλή, όπως μπορείς να φανταστείς (γέλια). Μπορώ να σου πω ότι πλέον είναι σαν προέκταση του σώματός μου.
Το metal κατά τη γνώμη μου έχει χάσει την "επικινδυνότητά" του, όχι με την έννοια ότι είναι μία επικίνδυνη μουσική αλλά αυτό το attitude που είχε τότε, το φοβόσουν λίγο, αλλά σου άρεσε
Αν είχες την ευκαιρία να διδάξεις κάτι σε έναν νέο κιθαρίστα, ποιο θα ήταν το πιο σημαντικό μάθημα που θα του έδινες;
Θα του έλεγα να έχει τα αυτιά του ανοικτά και να είναι δεκτικός σε πολλά ακούσματα, να ακούει πολλά πράγματα και να μελετήσει όσα πιο πολλά μπορεί.
Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να συνεχίσει να είναι ταγμένος σε κάτι γιατί είναι σημαντικό πιστεύω να γουστάρεις ένα πράγμα και να το κάνεις πολύ καλά. Αλλά παρ' όλα αυτά πρέπει να είμαστε δεκτικοί και θα του έλεγα να μελετάει πάντα με μετρονόμο.
Επίσης, να έχει υπομονή γιατί η κιθάρα και οποιοδήποτε μουσικό όργανο θέλει υπομονή και χρόνια μελέτης.
Το metal δεν είναι μια μουσική μοδάτη, είναι μια πιο underground κουλτούρα, αν και κάποτε θεωρείτο "μόδα"
Metal community, metal culture. Πώς διαμορφώνουν ένα μουσικό μέσα στα χρόνια; Το δέσιμο αυτής της κοινότητας είναι ένας τρόπος να σε ωθήσει να συνεχίζεις να δημιουργείς;
Άνθρωποι που ακούνε metal, θα σου πουν φοβερές ιστορίες, για το πως τους έχει σώσει από πολλές καταστάσεις και πως τους έχει βοηθήσει η μουσική αυτή. Έχει θεραπευτική ιδιότητα αυτή η κουλτούρα. Είναι πολύ υποστηρικτική και βοηθάει σε πολλές φάσεις τις ζωές ανθρώπων και γι' αυτό πιστεύω, όσοι έρχονται και μπαίνουν σε αυτή την κουλτούρα, μένουν κιόλας.
Εγώ αντλώ έμπνευση από αυτό. Γιατί όντως και εμένα, έρχεται κόσμος και μου λέει τις ιστορίες του, τι σημαίνει η μουσική μου γι' αυτούς και πως τους έχει βοηθήσει.
Η metal είναι από τα λίγα στυλ που ακόμα οι ακροατές εκτιμούν το φυσικό προϊόν
Το metal αντιμετώπιζε την πραγματικότητα και την καθημερινότητα με ένα διαφορετικό και εναλλακτικό τρόπο, πιο ελεύθερο και αυθεντικό. Θεωρείς πώς συνεχίζει να κρατά τα σκήπτρα αυτά;
Δεν ξέρω αν απευθύνεται στη νεολαία του σήμερα το heavy metal. Πιστεύω ότι η νεολαία σήμερα ακούει άλλα πράγματα. Το metal κατά τη γνώμη μου έχει χάσει την "επικινδυνότητά" του, όχι με την έννοια ότι είναι μία επικίνδυνη μουσική αλλά αυτό το attitude που είχε τότε, το φοβόσουν λίγο, αλλά σου άρεσε. Αυτό ίσως έχει χαθεί. Έτσι είναι, με τα χρόνια, αλλάζουν οι εποχές και οι "μόδες". Το metal γενικά δεν είναι μια μουσική μοδάτη, είναι μια πιο underground κουλτούρα, αν και κάποτε θεωρείτο "μόδα".
Δεν πιστεύω ότι θα φύγει ποτέ. Είναι μια κουλτούρα που θα είναι πάντα εκεί, θα υποβόσκει και θα περνάει τις φάσεις του και θα εξελίσσεται. Γενικά εξελίσσεται καθώς υπάρχει το παραδοσιακό αλλά υπάρχει και το πιο μοντέρνο μέταλ αυτή τη στιγμή. Ενδεχομένως βλέπω ότι ως ήχος εξελίσσεται πιο πολύ με πάντρεμα με άλλα στυλ.
Πιστεύεις ότι η metal μπορεί ακόμη να ασκήσει κοινωνική κριτική;
Μπορεί να ασκήσει κοινωνική κριτική αλλά πολλοί καλλιτέχνες δεν το κάνουν διότι παίζουν εκ τους ασφαλούς.
Υπάρχουν αυτοί ακόμα που εκτιμούν και ακούν τη μουσική γι' αυτό που είναι και όχι γι' αυτό που φαίνεται
Υπάρχει κάτι που θεωρείς παρεξηγημένο από τον έξω κόσμο σχετικά με τη metal;
Ε, δεν είναι; Πάντα ήταν μια παρεξηγημένη μουσική και φαίνεται από το πώς αντιμετωπίζονται αυτοί που ακούνε metal, από την εικόνα και το lifestyle τους και το πώς τους βλέπει η κοινωνία.
Ίσως στις βόρειες χώρες της Ευρώπης να είναι πιο νορμάλ πλέον αλλά, κάτω, προς τα νότια, είναι ακόμα λίγο περίεργα τα πραγματα. Κάτι το οποίο είναι λίγο αστείο, γιατί 2025 έχουμε. Ο καθένας μπορεί να είναι όπως θέλει και ό,τι θέλει.
Πώς βλέπεις το μέλλον της metal μέσα στο τεχνολογικό τοπίο; Μπορεί να προσαρμοστεί χωρίς να χάσει την ταυτότητά της;
Ήδη προσαρμόζεται και εναλλάσσεται. Το κοινό του είναι αυτό που θα αποφασίσει πιο πολύ πώς θα καταναλώσει τη μουσική. Η metal είναι από τα λίγα στυλ που ακόμα οι ακροατές εκτιμούν το φυσικό προϊόν. Το κοινό μας είναι πιο παλιακό. Ίσως έχει να κάνει με τα ηλικιακά, ακόμα αγοράζουν δίσκους κάποιοι και δεν είναι μέσα τόσο πολύ, στις streaming πλατφόρμες.
Πολλοί λένε ότι η εικόνα έχει γίνει πιο σημαντική από τον ήχο. Συμφωνείς;
Δυστυχώς ναι (γέλια). Ανέκαθεν στη ψυχαγωγία υπήρχε πάντα μία οπτικοακουστική εμπειρία. Πλέον και στο heavy metal ισχύει αυτό, αφού βλέπουμε πολλές μπάντες να φοράνε κουστούμια και μάσκες και γενικά να προκαλούν τον κόσμο για να τους προσέξει.
Για να προκαλέσει ενδιαφέρον, γιατί το ενδιαφέρον του κόσμου χάθηκε. Εμένα αυτό μου δείχνει ότι ο κόσμος βαριέται τόσο πολύ και σκρολάρει τόσο γρήγορα που αν δεν δει κάτι το οποίο πραγματικά θα του κινήσει το ενδιαφέρον, δεν θα σταματήσει να σε ακούσει και να σε δει. Αλλά εκεί έχει φτάσει η εποχή.
Παρ' όλα αυτά όμως εγώ πιστεύω υπάρχουν ακόμα αυτοί που εκτιμούν και ακούν τη μουσική γι' αυτό που είναι και όχι γι' αυτό που φαίνεται.
Αυτή τη στιγμή κάνεις περιοδεία με έναν καταξιωμένο τραγουδιστή, τον Ronnie Romero, με τον οποίο θα επισκεφθείς το νησί μας. Πώς είναι αυτή η συνεργασία μετά και από την κυκλοφορία του My Premonition;
Πολύ καλή συνεργασία. Γενικά έχουμε πολύ καλή φιλία με τον Ronnie. Έχουμε παρόμοιες ιστορίες θα έλεγα. Είμαστε στην ίδια ηλικία και οι δύο κι αυτός έτυχε και έπαιξε με τον Ritchie Blackmore, εγώ με τον Ozzy, με τους originals. Είμαστε απ' τους λίγους που είχαμε αυτή την ευκαιρία στη ζωή μας να κάνουμε κάτι τέτοιο και τώρα είμαστε σε μια φάση μετά από αυτό όλο, προχωράμε παρακάτω.
Από τη μία είναι καθήκον μας να συνεχίσουμε αυτή τη μουσική και αυτά τα κομμάτια να τα κρατήσουμε ζωντανά και από την άλλη είναι μία πολύ ωραία σύμπραξη. Αυτό που μου αρέσει στη συνεργασία μας είναι ότι πρόκειται για μία μουσική σύμπραξη. Δηλαδή δεν έχει ούτε κουστούμια, ούτε μάσκες, ούτε ημίγυμνες κοπέλες στο stage. Είναι τέσσερα άτομα, μία καλή μπάντα, εγώ και ο Ronnie μπροστά και παίζουμε ωραία τραγούδια.
Οι fans σας στο νησί αναμένουν τη συναυλία στο Savino με ανυπομονησία. Τι να περιμένουν να δουν και να ακούσουν από Gus G και Ronnie Romero;
Αυτό που μπορώ να σου πω είναι ότι το setlist που παίζουμε είναι μία μίξη. Παίζουμε και δικά μας τραγούδια, και κάποια απ' τις σόλο δουλειές μας, καθώς και το My Premonition, που γράψαμε μαζί. Παίζουμε και κάποια κλασσικά rock και metal τραγούδια με τους ανθρώπους που είμαστε συνδεδεμένοι, δηλαδή θα ακούσει ο κόσμος Rainbow, Black Sabbath, Ozzy, Deep Purple και άλλα τέτοια πράγματα.
Τι σημαίνει για σένα, σήμερα, να παραμένεις metal;
Είναι πιο πολύ ιδεολογία για μένα. Να είσαι αυτός που είσαι. Να παραμένεις ο εαυτός σου. Να εξελίσσεσαι μεν αλλά να μένεις αναλλοίωτος από αυτά που ακούς και από αυτά που θέλουν να σε κάνουν να είσαι οι τριγύρω σου.
Να είσαι ο εαυτός σου. Για μένα αυτό σημαίνει να παραμένεις metal.
