Στέκεται μπροστά στον καθρέφτη φορώντας το μαγιό της. Το έχει δοκιμάσει ήδη τρεις φορές. Το τραβάει λίγο από εδώ και λίγο από εκεί, ισιώνει τους ώμους, γυρίζει στο πλάι, ρουφάει ασυναίσθητα την κοιλιά. Για λίγα δευτερόλεπτα κοιτάζει το είδωλό της σιωπηλά. Δεν ψάχνει να δει αν είναι υγιής. Δεν αναρωτιέται αν το σώμα της, τη στηρίζει καθημερινά ή αν της επιτρέπει να αγκαλιάζει, να περπατά, να χορεύει, να ζει. Ψάχνει μόνο ένα πράγμα. Να καταλάβει αν είναι… αρκετή για τους άλλους.
Γράφει ο Δρ. Νίκος Ηλία, Εγγεγραμμένος Ειδικός Ψυχολόγος [www.drnikosilia.com]
Λίγες ώρες αργότερα θα βρίσκεται στην παραλία. Γύρω της άνθρωποι που γελούν, παιδιά που παίζουν στην άμμο, παρέες που απολαμβάνουν τον ήλιο.
Κι όμως, ένα κομμάτι του μυαλού της θα εξακολουθεί να ασχολείται με το ίδιο ερώτημα:
«Πώς φαίνομαι στα μάτια των άλλων;»
Αν αυτή η σκηνή σού φαίνεται γνώριμη, δεν είσαι μόνος ή μόνη.
Ως ψυχολόγος, διαπιστώνω κάθε χρόνο ότι όσο πλησιάζει το καλοκαίρι, αυξάνονται οι άνθρωποι που νιώθουν άγχος για την εικόνα του σώματός τους.
Όχι επειδή το σώμα τους άλλαξε ξαφνικά, αλλά επειδή αλλάζει ο τρόπος που πιστεύουν ότι τους βλέπουν οι άλλοι.
Κάπως έτσι, η πιο φωτεινή εποχή του χρόνου μετατρέπεται, για πολλούς, στην πιο αυστηρή περίοδο αυτοκριτικής και αμφισβήτησης.
Όταν η παραλία γίνεται καθρέφτης
Η παραλία θα έπρεπε να είναι ένας τόπος ξεγνοιασιάς.
Κι όμως, πολλές φορές γίνεται ένας χώρος σύγκρισης.
Το βλέμμα μας περιπλανιέται ασυναίσθητα από σώμα σε σώμα. Συγκρίνουμε κοιλιές, πόδια, μαύρισμα, tatoo, κυτταρίτιδα, μυς, μαγιό.
Δεν απολαμβάνουμε τη θάλασσα. Απορροφόμαστε από μια αόρατη αξιολόγηση.
Το παράδοξο είναι ότι σχεδόν όλοι κάνουν το ίδιο. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν μας παρατηρούν τόσο όσο πιστεύουμε. Είναι απασχολημένοι να ανησυχούν για το πώς φαίνονται οι ίδιοι.
Η παγίδα της «τέλειας» εικόνας
Πριν από λίγα χρόνια συγκρινόμασταν κυρίως με όσους συναντούσαμε στην καθημερινότητά μας. Σήμερα συγκρινόμαστε με εκατοντάδες εικόνες κάθε μέρα. Καλοσχηματισμένα σώματα, εξωτικά τοπία, άψογος φωτισμός, χαμόγελα που μοιάζουν αβίαστα.
Ξεχνάμε όμως κάτι σημαντικό.
Δεν βλέπουμε την πραγματικότητα.
Βλέπουμε τη σκηνοθεσία της.
Μια φωτογραφία μπορεί να είναι αποτέλεσμα δεκάδων λήψεων, φίλτρων, επεξεργασίας και προσεκτικής επιλογής. Δεν αποτελεί μέτρο σύγκρισης για την πραγματική ζωή.
Κι όμως, πολλές φορές αφήνουμε αυτή την εικόνα να καθορίσει τον τρόπο που βλέπουμε τον εαυτό μας.
Το σώμα δεν είναι το βιογραφικό της αξίας μας
Ζούμε σε μια κοινωνία που μας έχει μάθει να πιστεύουμε ότι η εμφάνιση ανοίγει πόρτες, κερδίζει αποδοχή και εξασφαλίζει ευτυχία.
Δεν είναι περίεργο που τόσοι άνθρωποι συνδέουν την αυτοεκτίμησή τους με τον αριθμό της ζυγαριάς ή με το αν αισθάνονται «φωτογενείς».
Όμως η αυτοαξία δεν μπορεί να στηρίζεται σε κάτι που αλλάζει.
Το σώμα αλλάζει. Η ηλικία αλλάζει. Οι συνθήκες της ζωής αλλάζουν.
Αυτό που αξίζει να παραμένει σταθερό είναι η πεποίθηση ότι η αξία μας δεν εξαρτάται από την εξωτερική μας εικόνα. Είμαστε πολύ περισσότερα από αυτό που δείχνει ένας καθρέφτης.
Η σχέση με το σώμα μας δεν αλλάζει από τη μια μέρα στην άλλη
Η σχέση με το σώμα μας χτίζεται μέσα από μικρές, καθημερινές επιλογές και, κυρίως, μέσα από τον τρόπο που επιλέγουμε να μιλάμε στον εαυτό μας.
7 χρήσιμες συμβουλές:
1. Παρατήρησε τις σκέψεις σου χωρίς να τις πιστεύεις αυτόματα
Οι συγκρίσεις δεν είναι γεγονότα – είναι σκέψεις. Γίνονται αυτοματοποιημένα, αλλά δεν έχουν αντικειμενική αλήθεια.
Κάνε παύση και δες αν η σκέψη βασίζεται στην πραγματικότητα ή σε ερμηνεία. Δεν χρειάζεται να ακολουθείς πάντα κάθε σου σκέψη που εμφανίζεται.
2. Μίλα στον εαυτό σου όπως θα μιλούσες σε έναν φίλο
Η εσωτερική σου φωνή επηρεάζει άμεσα και βαθιά την αυτοεικόνα σου.
3. Τα social media δείχνουν στιγμές, όχι ζωές
Πίσω από μια «τέλεια» φωτογραφία μπορεί να κρύβονται δεκάδες λήψεις, φίλτρα, επεξεργασία και η έντονη ανάγκη για αποδοχή.
Μην συγκρίνεις την καθημερινότητά σου με την «επιλεγμένη βιτρίνα» των άλλων.
4. Ζήσε τη στιγμή αντί να την καταγράφεις διαρκώς
Δεν χρειάζεται κάθε σου βουτιά να γίνει φωτογραφία.
Δεν χρειάζεται κάθε στιγμή να γίνει post.
Οι πιο δυνατές αναμνήσεις είναι αυτές που τις έζησες, όχι αυτές που τις τράβηξες φωτογραφία.
5. Δες το σώμα σου αλλιώς
Το σώμα σου δεν είναι αντίπαλος – είναι σύμμαχος.
Εστίασε σε όσα κάνει το σώμα σου, όχι μόνο στο πώς φαίνεται
Σε βοηθά να ζεις, να κινείσαι, να αγαπάς και να δημιουργείς.
Σε στηρίζει κάθε μέρα, χωρίς να σου ζητά τίποτα πίσω.
Χρειάζεται λιγότερη κριτική και περισσότερη ευγνωμοσύνη.
6. Θυμήσου ότι η αξία σου δεν εξαρτάται από την εμφάνιση
Η αυτοαξία είναι σταθερή. Δεν είναι «εποχική» και ούτε «μετριέται» με το σώμα.
7. Ζήτησε βοήθεια όταν η εικόνα του σώματος σε περιορίζει
Αν αποφεύγεις την παραλία, τις κοινωνικές εξόδους, τις φωτογραφίες και τον καθρέφτη επειδή νιώθεις ντροπή για το σώμα σου, είναι σημαντικό να ζητήσεις βοήθεια.
Η δυσφορία για την εικόνα του σώματος δεν είναι ιδιοτροπία, ούτε και ένδειξη ματαιοδοξίας.
Είναι μια ψυχολογική εμπειρία που μπορεί να επηρεάσει βαθιά την αυτοεκτίμηση και την ποιότητα ζωής σου.
Η επίσκεψη σε έναν επαγγελματία ειδικό ψυχολόγο μπορεί να αποτελέσει ένα σημαντικό βήμα προς την κατανόηση, την αποδοχή και τη φροντίδα του εαυτού.
Τελικά, το πιο όμορφο σώμα του καλοκαιριού…
Δεν είναι το πιο αδύνατο.
Δεν είναι το πιο γυμνασμένο.
Δεν είναι αυτό που συγκεντρώνει τα περισσότερα «LIKE».
Είναι το σώμα που μπήκε στη θάλασσα χωρίς να φοβηθεί.
Αυτό που χόρεψε χωρίς να ντραπεί.
Αυτό που φωτογραφήθηκε χωρίς να ζητήσει συγγνώμη για την ύπαρξή του.
Είναι το σώμα που έζησε πραγματικά.
Αυτό το καλοκαίρι εύχομαι να κάνουμε όλοι ένα μικρό δώρο στον εαυτό μας.
Να σταματήσουμε να περιμένουμε να αποκτήσουμε το «ιδανικό» σώμα για να αρχίσουμε να ζούμε.
Γιατί η ζωή δεν ξεκινά όταν αλλάξει το σώμα μας.
Η ζωή συμβαίνει τώρα, και το σώμα μας δεν χρειάζεται να είναι τέλειο για να αξίζει τον ήλιο, τη θάλασσα, την αγάπη και την ελευθερία.
Χρειάζεται μόνο να είναι το σπίτι μέσα στο οποίο κατοικούμε με περισσότερη αγάπη, κατανόηση, καλοσύνη και λιγότερη κριτική.
