22 Σεπτεμβρίου 1994. 32 χρόνια «Φιλαράκια» μας.
Γιατί η Ρέιτσελ, η Μόνικα, ο Τσάντλερ, η Φοίβη, ο Ρος και ο Τζόι είναι για τους λάτρεις (και είμαστε πολλοί!), κατά έναν περίεργο και μοναδικό τρόπο, τα φιλαράκια μας.
Τις μέρες που σε πιάνει το cleaning maniac και θες απλώς κάτι να παίζει στο background ή τις μέρες που θες να βουλιάξεις στον καναπέ, να φας ό,τι σαβούρα υπάρχει στο σπίτι και να μη μιλήσεις σε άνθρωπο. Τις καλές μέρες και τις... όχι και τόσο καλές.
Τα φιλαράκια είναι εκεί.
Άλλωστε, το έλεγε και το intro που πότισε την ψυχούλα πολλών από εμάς, «I'll be there for you...».
Αλλά τι είναι αυτό που κάνει μια σειρά 32 χρόνια μετά -μια σειρά που, αν το καλοσκεφτείς, ανήκει σε έναν εντελώς διαφορετικό κόσμο, από τον τρόπο που ζούμε μέχρι τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τη ζωή- να έχει ακόμη την ίδια δυναμική;
Και, κυρίως, γιατί; Τι είναι αυτό που την κάνει ακόμα τόσο ξεχωριστή;
Ίσως ένα από τα μεγαλύτερα ατού αυτής της σειράς είναι η «ασφάλεια». Η ασφάλεια που παρέχει η παρέα στα μέλη της να είναι απόλυτα ο εαυτός τους. Η αυθεντικότητα του να είσαι ο μη τέλειος εαυτός σου σε ένα σύνολο που σε αποδέχεται ακριβώς έτσι.
Βλέποντας τα «Φιλαράκια», όλοι λίγο-πολύ βλέπουμε ίσως κάποια από τα ψεγάδια μας να γίνονται αποδεκτά μπροστά στα μάτια μας. Με όλα τα κουσούρια μας μαζί. Και, somehow, αυτά δεν είναι πρόβλημα.
Η «κακομαθημένη» Ρέιτσελ βρίσκει την αποδοχή και τη στήριξη που χρειάζεται για να βγει από τη φούσκα της και να ανακαλύψει αν τελικά δεν θέλει να είναι «a shoe» και θέλει να είναι «a purse, or...or a hat!»
Ο απόμακρος και κυνικός Τσάντλερ νιώθει αρκετά ασφαλής όχι απλώς να μοιραστεί και το σκοτάδι του, αλλά να το κάνει όσο θέλει, και όπως θέλει, είτε αυτό λέγεται αυτοσαρκασμός είτε χιούμορ, είτε.. απλώς αμηχανία! Δε θα μιλήσω καν για την σχέση του με τη Μόνικα, η οποία Μόνικα, μπορεί να κάνει bossing around τους πάντες, να θέλει να είναι πρώτη σε όλα, να θέλει να ελέγχει τα πάντα και παρ' όλα αυτά να είναι απολύτως αξιολάτρευτη.
Ο Ρος αγαπιέται αρκετά από τους φίλους του ώστε, πρώτον, να μπορεί να έχει στο repeat για 10 χρόνια τα ίδια σκαλώματά και, δεύτερον (εε, και σπουδαιότερο) να μπορεί να μοιράζεται την προσωπική του ζωή χωρίς να νιώθει άβολα γι' αυτή και τις επιλογές του. Ούτε καν για τα τρία διαζύγια (like, dude, seriously, WTF)
Η Φοίβη, πάλι, είναι ίσως το απόλυτο παράδειγμα του τι σημαίνει να νιώθεις ασφαλής και αποδεκτός μέσα στην παρέα.
Aπόλυτα ασφαλής για να είναι όσο μα όσο delulu και ξεχωριστή και εκκεντρική θέλει. και, επιτέλους, ζει όσα στερείται ένας άνθρωπος που δεν έχει την πολυτέλεια να μεγαλώνει μέσα σε μια «κανονική οικογένεια», με «κανονικές» συνθήκες ζωής και πορείας. Και όχι μόνο αυτό, ακόμα κι όταν οι εμπειρίες της κάνουν την παρεά της να νιώθει αμηχανία, στην πραγματικότητα, δεν νιώθει καθόλου ντροπή όταν είναι μαζί με τα φιλαράκια της. Κι ίσως να καταλάβαμε αυτή τη ντροπή μόνο στο επεισόδιο του γάμου της, όταν σχεδόν απολογητικά αναφέρει ότι δεν είχε ποτέ μια κανονική οικογένεια.
Και τέλος, ο Τζόι, που μας έδωσε σοβαρά μαθήματα ανιδιοτέλειας και φιλίας, μπορούσε να είναι προστατευμένος και όσο goofy μπορεί να υπάρξει άνθρωπος χωρίς να χλευαστεί ή να λοιδορηθεί.
Και ίσως τελικά αυτό να είναι όλο το νόημα. Να ξέρεις ότι υπάρχει ένας χώρος όπου μπορείς να είσαι ολόκληρος ο εαυτός σου.
Σπουδαίο.
Πώς μπορεί να νιώθει σήμερα κάποιος που βλέπει τη σειρά; Ίσως μια μικρή, γλυκιά «ζήλια». Ξέρετε, καλοπροαίρετα.
Γιατί ναι, μπορεί κάποιοι -κάπως πιο Τσάντλερ ιδιοσυγκρασιακά, αν θέλετε- να πουν ότι όλο αυτό είναι λίγο ιδεατό. Ότι δεν είναι και πολύ ρεαλιστικό να έχεις έξι ανθρώπους που είναι μονίμως εκεί, που μοιράζονται τα πάντα, που μαζεύονται κάθε μέρα στο ίδιο μέρος και που, somehow, βρίσκουν πάντα χρόνο ο ένας για τον άλλον.
Και ναι, είναι λίγο ιδεατό.
Άλλο όμως, να είναι κάτι ιδεατό και όχι αρκετά ρεαλιστικό και άλλο, να απέχεις χιλιετίες από αυτό.
Γιατί αυτό είναι ίσως και το πιο παράξενο κομμάτι του να βλέπεις σήμερα τα «Φιλαράκια». Το πόσο πολύ μας λείπει αυτό που κάποτε έμοιαζε απολύτως φυσιολογικό. Άλλωστε, ζούμε στην εποχή της μοναξιάς. Και ίσως γι' αυτό μια παρέα σαν αυτή να μας φαίνεται σήμερα σχεδόν εξωπραγματική.
Ένα ακόμη συστατικό της επιτυχίας της σειράς είναι η φυσική εξέλιξη τόσο των χαρακτήρων όσο και της ζωής τους. Και όταν λέω «φυσική», δεν εννοώ απαραίτητα ανοδική. Βλέπουμε τους πρωταγωνιστές να βιώνουν εμπειρίες, αγωνίες, χαρές, απρόσμενα γεγονότα, απογοητεύσεις, σχέσεις, χωρισμούς, γάμους, διαζύγια, λάθη. Τα πάντα.Ακριβώς όπως τα βιώνει και ο θεατής. Και ίσως εκεί βρίσκεται ένα ακόμη μεγάλο κομμάτι της γοητείας τους.
Στον τρόπο που, χωρίς καν να το καταλάβουμε, όλοι βρίσκουμε κάπου τον εαυτό μας μέσα σε αυτή την παρέα. Όχι απαραίτητα σε έναν χαρακτήρα. Λίγο στη Ρέιτσελ, λίγο στον Τσάντλερ, στη Μόνικα, στη Φοίβη, στον Ρος και στον Τζόι.
Και γι' αυτό, είναι φοβερός ο πολυεπίπεδος τρόπος με τον οποίο όλοι μας, λίγο πολύ, ταυτιζόμαστε με αυτή τη σειρά.
Και κάπως έτσι, 32 χρόνια μετά παραμένουν τα «Φιλαράκια» μας.
