Το ταξίδι στην Ουκρανία για τη δημοσιογραφική κάλυψη της επίσκεψης εργασίας του Προέδρου της Δημοκρατίας ήταν εξ αρχής δύσκολο, μακρύ και με αρκετές ιδιαιτερότητες. Δεν ήταν σίγουρα μια συνηθισμένη δημοσιογραφική αποστολή.
Φτάσαμε στο Κίεβο από το μικρό χωριό Μεντίκα στην Πολωνία, γύρω στις οκτώ το πρωί της Πέμπτης (4/12), ταξιδεύοντας για περίπου δέκα ώρες σιδηροδρομικώς.
Η πόλη κρύα και μουντή, με την αίσθηση πως κάτι δεν λειτουργεί φυσιολογικά, παρά την ψευδαίσθηση κανονικότητας που επικρατούσε. Χωρίς πολλά-πολλά επιβιβαστήκαμε στα βανάκια και, αφού διασχίσαμε την πόλη, φτάσαμε στο ξενοδοχείο, στην πλατεία δίπλα από την εκκλησία του Αγίου Μιχαήλ, προστάτη της πόλης, εκεί όπου τα κατεστραμμένα τανκς και ο επιβλητικός «Τοίχος των Ηρώων» στέκουν και θυμίζουν τι έχει συμβεί και εξακολουθεί να συμβαίνει.
Το πρόγραμμα του Προέδρου της Δημοκρατίας άρχιζε στις 11:00 το πρωί, πρώτα με κατάθεση στεφάνου στον Τοίχο των Ηρώων και στη συνέχεια η συνάντηση με τον Ουκρανό ομόλογό του, Βολοντίμιρ Ζελένσκι, στο Προεδρικό Μέγαρο Μαριίνσκι.
Η δημοσιογραφική αποστολή ετοιμάζεται για μία από τις πιο ιστορικές συναντήσεις του Νίκου Χριστοδουλίδη.
Όλα τα μέσα παίρνουν μαζί τους τον απαραίτητο εξοπλισμό και περίπου στις 10:15 φτάνουν στο Προεδρικό Μέγαρο.
Στόχος όλων, με την πρώτη ευκαιρία που θα το επιτρέψουν οι συνθήκες, να δώσουν ζωντανή ανταπόκριση από το προεδρικό μέγαρο, το στρατηγείο του Ουκρανού Προέδρου στα τέσσερα χρόνια πολέμου.
Η προσγείωση όμως στην πραγματικότητα της Ουκρανίας ήταν άμεση και απότομη. Ο υπεύθυνος ασφαλείας μας κατευθύνει στη μικρή πλαϊνή πόρτα του προεδρικού για έλεγχο. Ακόμη και κατά την αναμονή, κανείς μας δεν είχε καταλάβει τι θα ακολουθούσε.
Πέραν από τον τυπικό έλεγχο, οι οδηγίες των στρατιωτικών ήταν ξεκάθαρες:
Αφήνετε στην είσοδο όλες τις ηλεκτρονικές σας συσκευές και τα κινητά σας τηλέφωνα, τα οποία στο μεταξύ,προηγουμένως είχαμε προετοιμάσει με ουκρανικές κάρτες, ώστε να μπορούμε να πραγματοποιήσουμε ζωντανή σύνδεση.
Χωρίς πολλά-πολλά, η δημοσιογραφική αποστολή, πέραν από τους δύο πιστοποιημένους κινηματογραφιστές και φωτογράφους, «αφοπλίστηκε».
Παρακολουθήσαμε την υποδοχή του Προέδρου από τον Ουκρανό ομόλογό του στην είσοδο του προεδρικού και στη συνέχεια απομονωθήκαμε στην αίθουσα όπου θα γίνονταν οι κοινές δηλώσεις των δύο ηγετών, μέχρι την ολοκλήρωση των διευρυμένων επαφών και του τετ α τετ. Για περίπου τέσσερις ώρες παραμείναμε χωρίς κινητά και εξοπλισμό, παρά μόνο με ένα μικρό μπλοκάκι και ένα στυλό της ουκρανικής προεδρίας για τις απαραίτητες σημειώσεις.
Ήταν για όλους μας μία πρωτοφανής εμπειρία. Παρά την δυσφορία μας, όλοι κατανοήσαμε του λόγους που τα μέτρα είναι τόσο αυστηρά.
Η ουκρανική προεδρική φρουρά, εξαιτίας του πολέμου, βρίσκεται σε ύψιστο επίπεδο συναγερμού, με τα μέτρα ασφαλείας να είναι κάτι περισσότερο από δρακόντεια.
Και κάπως έτσι, οι ζωντανές μεταδόσεις στα τηλεοπτικά μέσα έγιναν μόνο στα απογευματινά και βραδινά δελτία ειδήσεων, και βεβαίως μακριά από το προεδρικό μέγαρο.
